Küçük Kız | 3

Bu hikaye Küçük Kız 2 hikayesinin devamıdır.
This is my short story contiunes from the Küçük Kız 2 .

Uyandığımda saat gece 1 civarıydı. Tüm gündüz uyumuştum. Hava kararmış, odam karanlık ve sessizdi. Dışarıda bile ses yoktu. Ama her zaman olduğu gibi yağmur vardı.
Aslında bu kadar gezintiden sonra nefret ettiğim yağmurun sesini bile özlediğimi fark ettim...

İçimde bir ürperti hissettim. Ev soğuktu. Sanki hala kızım ve eşim evin içinde, aşağıda bir yerlerde yemek yiyor veya kızımın odasında oturuyorlardı... Belki de eşim ona masal okuyordu. Onun rahatlatıcı sesini hayal etmeye çalıştım... Kızımın odası hemen yanımızda olduğu için her gece ben de onun sesi ile uykuya dalardım aslında..

Fotoğraf makinesinin yatağımın yanındaki şifonyerde olduğunu görünce, elime aldım.. Biraz dışarıyı çekmek istedim. Çünkü emindim ki bir kaç gün sonra sıcak bir fabrikada ter döküyorken bugünün kasvetli yağmurunu ve gecesini bile özleyecektim.
Sokakta yürüyen, eli ceplerinde kapşonlu ve kot pantolonlu bir adamın fotoğrafını çektim. Yağmurdan kaçarcasına hızlı hızlı yürüyordu.
Sokak lambalarının altından geçerken fotoğrafları yakalıyordum, lambalardan birinin altına geldi, durdu.
Bana döndü....

İyice zoom yaptım ve yüzünü görmeye çalıştım. Kapşonlusu yüzünden göremedim.
Ama bana doğru baktığından emindim.
Arkasını dönüp köşeyi döndü ve gitti.

Çektiğim fotoğraflarda yüzünü görebilmek için galeriye tıkladım. Eşimin kardeşi olabilirdi. Belki eve hırsız geldiğini düşünüp bir polis çağırabilir ve beni ele verebilirdi. Kamerada son fotoğraflara baktım.
Yüzü seçilmiyordu.
Bir fotoğraf daha geriye gittim...
Ben yatakta uyurken bir kaç fotoğrafım olduğunu fark ettim...
...
Hemen yatağın yanından çantamı aldım. İçinden tabancamı çıkarttım. Evde biri vardı.
Bu artık kesindi.
Ben uyurken fotoğrafımı çekmişti.
Ve bir tane de değil.
Bir kaç kare birden...
Odanın ışığını açmaya çalıştım ama elektrikler yoktu. Şalterleri açmamıştım.
Camdan aşağı atlamaya ve evdeki her kimse onunla hiç karşılaşmamaya karar verdim ama, oda çok yüksekteydi. En iyi ihtimal ayak bileklerimin kırılması iken, bunu göze alamadım. Yavaşça koridora yürümeye başladım.
Alt kata doğru inip bir an önce gidecektim.
Üst kat temiz gibiydi, hiç bir ses hiç bir kıpırtı yoktu.
Tahta merdivene doğru silahımı doğrulttum ve

''Baba'' (kız sesi)

Arkamı döndüm.. Küçük kızım oradaydı. Bembeyaz geceliği, taranmış saçları ve kahkülü ile tam karşımda dikiliyordu.
Hala aynı yaşta... Hala aynı tatlılıkta...
Onun olmadığını biliyordum. Sadece hayal gördüğümü biliyordum.
Ama dayanabilir miyim... Bilmiyordum...
Onun orada olmadığına kendimi inandırmaya çalıştım ve bu 2 saniye içinde olduğu yerde dikilmeye ve bana bakmaya devam etti.
Kafamı merdivenden aşağı çevirdim. Silahımı da öyle...
Ardından yavaş yavaş inmeye başladım.
O orada değil diye düşünüyor ve gerçekler ile hayallerimi karıştırmamaya gayret ediyordum...
Alt kata indim..
Salona doğru yürüdüm.
Televizyonun açık olduğunu gördüm.
Kanepede oturmuş birisi, televizyonu izliyordu. Arkadan bakınca kadın mı, erkek mi demeden yüzünü bana döndü.
''Baba, gelsene''
''Kızım'' dedim. 17-18 yaşlarında bir kız, tıpkı benim küçük kızımda olduğu gibi beyaz geceliği ile oturmuş televizyon izliyordu...
''Baba iyi misin? Yine kabus mu gördün?''
''B-ben eaa... İyiyim ama sen? demin?...''
''Elindeki silahı bir kenara bırak, içinde mermi olmadığını ikimiz de biliyoruz... Gel otur yanıma rahatlarsın biraz...''
''Ama nasıl yani? Şaka falan mı bu?
''Yine kendini mi kaybettin?''
''Ne demek kendimi mi kaybettim?''
''Yine küçüklüğümü mü gördün?
''Evet... Nereden biliyorsun?''
''Baba bu kaçıncı oluyor artık, ilaçlarını almadın yine dimi? ''dedi.
Sehpanın üzerinden bana bir hap uzattı. Ayağa kalkıp mutfağa gitti, bir bardak su koydu ve;
''İç'' dedi...
İlacı içtim..

...

Ne oluyor diye kendi kendime sorarken,
''10 sene önce annemi kaybettiğimizden beri böylesin. Bunu ilaçlarını her bıraktığında yaşıyoruz. Geçen sefer de kendi küçüklüğünü görmüştün. Gel, yat şöyle, uyu sabah konuşuruz. Yarın pazar zaten.''

Bacağına uzandım. Ellerini başıma götürdü ve saçımla oynadı. Kendimi hiç olmadığım kadar huzurlu hissettim ama, bir şey yanlış geliyordu. Bir yerde hata vardı...
Nasıl, nasıl olabiliyor? Ne oldu? Olayların gerçeği neydi..
Televizyona bakarken bir anda uyuyakalır gibi oldum ama, hemen kendime geldim. Kalktım, kızım yanımda yoktu. Kanepede bir tek ben uzanıyordum ve üstümü de pike ile örtmüştü. Kaç dakikadır uyuyordum? Odasına gitmiş olmalı diye düşündüm ama, evden de çıkmak istiyordum.
Bir şeyler doğru hissettirmiyordu...
Bir şeyler... Doğru hissettirmiyor.
Evden çıkmak için kapıyı açmaya çalıştım ama kilitliydi. Anahtar da üzerinde değildi. Ceplerimi yokladım... Sanırım kendimden geçtiğimde daha önce dışarı çıkmış olmalıydım ki kızım kapıyı kilitlemişti.
Yukarı çıkmak ve anahtarı alıp evden gitmek istiyordum ve öyle de yaptım. Yukarı çıktım, kızımın odasına girdim...
Kimse yoktu.
Hala beşiği oradaydı ama neden?
Yatak odama doğru yürüdüm. Kapı yarı aralıktı. Açtım...
''Aşkım''
''Karıcım''
''Gehl...''
''Ama..-''
''Gel gel... Üşüdüm zaten yine televizyonun karşısında uyuya kalmışsın...''
''Şaka dimi bu. Şaka yani. Olamaz. Deliriyor olamam. Anahtar nerde. Dışarı çıkmam lazım. Evden çıkmam lazım..!''
''İyi misin ya sen.. Yine kabus falan mı gördün?''
''Sen gerçek değilsin.! Biliyorum...Değilsin..!''
''Şu anda seni öpecek kadar gerç-''
''Yaklaşma!''
Anahtarı alıp aşağı indim ve dışarıya fırladım.

Devam edecek

image source

5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri kanununa göre tüm hakları bana aittir.