You are viewing a single comment's thread from:
RE: Bądź Chojrakiem swego życia.
Puk, puk - słyszysz pukanie do drzwi.
Idziesz otworzyć ale najpierw pytasz - Kto tam?
To ja STRACH - słyszysz głos za drzwiami.
Serce Ci wali jak szalone, trzęsiesz się ale jednak decydujesz się otworzyć. Otwierasz... a tam .... nikogo nie ma.
Dodam od siebie aby mieć odwagę trzeba do pewnych postaw, decyzji dojrzeć, dorosnąć.
Bardzo dobry tekst. Lubię "Cię czytać" :)
Świetnie to zobrazowałaś :) Udawanie, że Cię nie ma w domu sprawi tylko, że strach będzie powracał i walił w drzwi coraz mocniej.
Lubię też w taki sposób to sobie wyobrażać: zaczyna się tak, jak opisałaś, gdy otwieram drzwi - widzę strach. Wygląda smętnie, smutno. Wpuszczam go do środka, podaję herbatę i zaczynam rozmawiać: jak się czuje, jaką ma dla mnie wiadomość, przed czym chciałby ostrzec i uchronić. I najważniejsze: skąd przyszedł. To jest ważne, bo wszelki irracjonalny strach jaki nas nawiedza, nieadekwatny do sytuacji, ma swoje korzenie w innych, wcześniejszych wydarzeniach, często w dzieciństwie. Po miesiącach takich "rozmów" większa część moich lęków odeszła.
Oczywiście cały czas piszę o strachu irracjonalnym czy lękach, które nas czasem nawiedzają ot tak. Co innego strach uzasadniony (ktoś nas atakuje, goni pies, stoimy nad przepaścią), wtedy nie ma wątpliwości, co należy czynić... Fight or flight :)
Zgadzam się z Tobą. Mnie to zajęło prawie dwadzieścia lat dorosłego życia.
Dziękuję za komentarz :)