“อยู่คนเดียวก็สนุกได้” รักตัวเอง คือยังไงนะ#03 <Love myself - Love yourself #03>

katto (55)in #thai • 8 years ago (edited)

สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ ชาว Steemit

ปกติทุกวันเสาร์ ฉันจะเขียนเรื่อง “บ้านๆง่ายๆ” แต่ไม่สามารถจริงๆ เพราะวันนี้ บ้านๆ ไม่ง่ายๆ เลย งานเยอะมาก จนพึ่งจะได้เก็บบ้านตัวเองก็วันนี้เอง จึงขอเป็นเล่าเรื่องอื่นแทนไปก่อนค่ะ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่อยากจะเขียนมานานแล้วเช่นกัน

ตอนเด็กๆ พ่อและแม่บอกว่า ฉันคุยเก่งมาก คุยได้ทุกเรื่อง อาจเป็นเพราะตั้งแต่ อนุบาล 1- ประถมปีที่ 4 ตอนที่อยู่โรงเรียนฉันเล่นคนเดียวมาตลอด พอกลับบ้าน พวกพี่ๆ ก็อายุห่างกันเยอะ ก็เลยคุยกับพ่อแม่ทุกเรื่อง ฉันถามตัวเองว่า “ฉันคุยเก่งหรอ” ไม่แน่ใจเพราะจำอะไรไม่ได้เลย

จนกระทั่ง ชั้นประถมปีที่ 5 ฉันเริ่มเรียนเก่งขึ้น สอบได้ที่ 2 ของห้องขึ้นมาได้อย่างไรไม่รู้ จึงทำให้เริ่มมีเพื่อน ในตอนนั้น ทุกๆ ปี ที่โรงเรียนจะให้คุณครูประจำชั้น เลือกนักเรียนที่ “เรียนดี” และ “ความพฤติดี” อย่างละคน เพื่อมอบประกาศนียบัตรให้เป็นกำลังใจ ฉันอยากได้ “ประกาศนียบัตร” ไปให้แม่ชื่นใจมากๆ แต่คิดว่า “ประกาศนียบัตรเรียนดี” นั้น ฉันไม่มีทางได้แน่ๆ เพราะเพื่อนสนิทของฉัน เธอสอบได้ที่ 1 มาตั้งแต่อนุบาล คนอะไรไม่รู้ เก่งชะมัด และเธอได้ “ประกาศนียบัตรเรียนดี” มาทุกปี ฉันนึกภาพตามว่า ผนังบ้านเธอคงเต็มไปด้วย “ประกาศนียบัตรเรียนดี” แน่ๆ

ฉันจึงมามีความหวังกับ “ประกาศนียบัตรความพฤติดี” มากกว่า ฉันพยายามทั้งปีเพื่อที่จะให้ได้มา แต่ก็ไม่ได้ เพราะ “นฤมล” เธอคือตัวเก็งของ “ประกาศนียบัตรความพฤติดี” มาตั้งแต่อนุบาลเช่นกัน เพราะเธอทั้งสวยแล้วยังมารยาทดีอีก เธอไหว้สวยมากและลายมือสวยมากด้วย ฉันสงสัยมาก ทำไมฉันจึงไม่ได้ “ประกาศนียบัตรความพฤติดี” แล้วคุณครูก็บอกว่า “เพราะฉันคุยเก่งมาก” OMG! ที่เล่ามาทั้งหมด เพื่อเป็นการยืนยันว่า ฉันคงคุยเก่งจริงๆ แต่ปีนั้น โชคดีมากที่คุณครูใจดี เลือกนักเรียนที่เรียนดี 2 คน คือ เพื่อนสนิทของฉัน เธอผู้ซึ่งเป็นตัวเก็งมาตั้งแต่อนุบาล อย่างที่บอกข้างต้น และ “ฉันเอง” เย้... ขอบคุณค่ะคุณครู และแล้วฉันก็ได้ “ประกาศนียบัตรเรียนดี” ไปให้แม่ชื่นใจ และได้อีกใบหนึ่งตอนชั้นประถมปีที่ 6 ด้วย ก็ได้พร้อมกับตัวเก็งอีกนั่นแหละค่ะ แน่นอน พ่อและแม่ดีใจมาก ทั้ง 2 ใบนั้น ใส่กรอบติดผนังบ้านเรียบร้อย

นั่นเป็นการการันตรีความคุยเก่งของฉันเท่านั้นเอง เล่าด้วยความภูมิใจ แต่เพราะความคุยเก่งนั่นเอง จึงทำให้มีเพื่อนเยอะ จนทำให้ไม่เคยได้อยู่คนเดียวเลย ด้วยความที่ไม่ค่อยมีเพื่อนในตอนเด็กๆ เมื่อมีเพื่อนเยอะขึ้น ฉันจึงกลายเป็นคนที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นๆเสมอ จนลืมตัวเองไป และเมื่อมันมีเหตุที่ทำให้ต้องอยู่คนเดียวขึ้นมา ฉันจึงต้องค้นหาวิธีจากหลายๆ ที่เพื่อให้เข้าใจมัน และมีความสุขกับตัวเองให้ได้

อย่างแรกคือสนุกด้วยตัวเอง ตอนแรกมันก็แปลกๆ แต่ฉันก็พยายามทำในหลายๆสิ่ง เช่น สนุกกับการกิน คงเป็นเพราะความชอบจินตนาการของฉันนี่แหละ ที่ทำให้ฉันชอบสรรหาอะไรต่อมีอะไรมาทำให้มันรู้สึกสนุก เช่น การทำกาแฟให้ดูน่ารักขึ้น ถ้าใครเคยได้อ่านหลายๆ โพสต์ที่ผ่านมาของฉัน ไม่ว่าจะเป็น สิ่งดีๆ ที่ได้จากกาแฟ หรือ "ฟุจิโกะ" สาวน้อยเกาะแก้ว「私のコップのフチ子です」 จะเห็นว่า ฉันจะชอบสรรหาอะไรมาเล่นสนุกกับกาแฟของฉันอยู่บ่อยๆ นั่นก็เป็นส่วนหนึ่ง ซึ่งในตอนนั้น ทำไปทำไมก็ยังไม่รู้ รู้แต่ว่า ทำแล้วมีความสุข

ต่อมา ฉันก็ค้นพบว่า ไม่ควรซีเรียสอะไรมากเกินไป และปล่อยอารมณ์ให้สบายๆ บ้าง ดังนั้น ฉันจะชอบมากเวลาที่เห็นร้านค้าทำแคมเปญ (campaign) อะไรขึ้นมา เพราะรับรู้ได้ถึงความตั้งใจของเขา เมื่อ Superman ปะทะกับ Batman ฉันจึงจัดไปคนเดียว 4 ชิ้น นี่ถ้ามี Wonder Woman หรือ Super Hero อื่นอีก ฉันก็ไม่หวั่น

ฟังดูอาจจะเหมือนไม่นาน แต่ฉันใช้เวลาเกือบ 3 ปี กว่าจะถึงจุดที่ยืนอยู่ได้ วิธีคือ ทำอะไรก็ได้ให้มีความสุข เพราะมันคือการสร้างสรรค์งาน ซึ่งมันจะทำได้ต่อเมื่อเราได้อยู่กับตัวเองและเข้าใจตัวเองจริงๆ เพื่อนสนิทของฉัน เคยอธิบายเรื่องนี้ให้ฟังแล้วหลายครั้ง แต่ฉันก็พึ่งมาเข้าใจเมื่อค้นพบได้ด้วยตัวเอง

เมื่อความสนุกกับตัวเองเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ก็เริ่มลามไปที่อื่น 5555 พอตอนนี้กลับมานั่งดูสิ่งที่ตัวเองทำนั้น เหมือนดูงานคนอื่นอยู่ แล้วสนุกตามไปด้วย ต้องขอบคุณวิวัฒนาการของสมัยนี้ ที่ทำให้เราสามารถเก็บอะไรต่อมิอะไรไว้ได้ นี่เป็นการยกตัวอย่างคร่าวๆ หากให้ดูเยอะกว่านี้ เกรงว่าจะรับกันไม่ไหวนะคะ

การมีความสุขกับตัวเองไม่จำเป็นต้องทำในสถานะจำยอมต้องอยู่คนเดียว แต่เพียงแค่แบ่งเวลาให้ตัวเอง เพราะคนเราควรมี "เวลาส่วนตัว" บ้าง ซึ่งควรเป็นเวลาที่เราให้ตัวเราเองจริงๆ เราจะรับรู้ได้เมื่อเกิดความรู้สึกอิ่มๆ ขึ้นในใจ เมื่อไม่นานมานี้ ฉันไปนั่งร้านกาแฟร้านหนึ่ง เป็นร้านที่ติดกับร้านหนังสือ ที่นั่นเคยเป็นร้านประจำของฉันและเพื่อนๆ เมื่อซื้อหนังสือเสร็จ ฉันมักจะมาดื่มกาแฟพร้อมกับอ่านหนังสือที่พึ่งซื้อมานั้น นั่นเคยเป็นความรู้สึกที่มีความสุขมาก ใช่แล้วค่ะ ฉันใช้คำว่า “เคยเป็น” เพราะในวันหนึ่ง ฉันทำแบบเดิม คือ ซื้อหนังสือแล้วสั่งกาแฟพร้อมกับอ่านหนังสือ ไม่น่าเชื่อ ฉันกลับรู้สึกอยากดื่มกาแฟแก้วนั้นให้หมดเร็วๆ เพื่อรีบกลับบ้าน เพราะฉันไม่ได้มีความสุขกับตรงนั้นแล้ว แต่เมื่อกลับมาบ้าน ก็มีน้ำตาคลอก็เกิดขึ้น ฉันทำกาแฟด้วยตัวเอง ดื่มพร้อมกับเปิดเพลงที่ชอบฟัง กลับมีความสุขมากกว่า จริงๆ ปัจจัยข้างนอกมันไม่สำคัญเลย หากเราดูแลข้างในเราให้แข็งแรงพอ

สำหรับวันนี้ ลากันไปแบบสวยๆ ด้วย