Wednesday Lady Part-end(final)

At first he did not understand his work. Why Do not know. Later, the boy explained. This is often the 'decoy'. 'Tout' Not that he did not know. နောက်တော့လည်း happy doing think bus ကားဂိတ်မှာ Kham time on the surface. After two day's wages out of ten bus underbrush remaining eight pieces can take home to eat or drink anything, there are even four months. Anyway, thank guy from somewhere. The tricked intestine afternoon to buy bread for dentists, This is the money to drink more water, whatever he pleased. Now, this 'tout' on the job even when children လာပြန်ပြီ outfits. Arrived and could not drink the tea. I choked. A bus station is a big hot-day than to work out of the crashed car still burns. "It's going to rain, aunt devil Work has changed, The sister arrived she was right there and I wanted to work, It's ... "
"I think Helen In my job ... "
"The other working age population, Rob ... Today, ten, You know, I too did not rest "
Tea longer turn. Table. Old child bases his shoe. Money ten clenched tightly, standing a little child. Would you like something, but not know what to say.
"I drink tea, And then "
"The longer turn"
City bus station left side. If people will go to a new city, daintily. You will not answer is just to keep the car. Every day on a bus full of people getting up to his anymore stuffed big difference. Look also Kids Rock.
"Wednesday affecting children as being a job transfer, see also"
Afternoon guy Tailor ဟောစာတမ်း text was deliberate
Consider also aimed ပြောတာလား.
"Branch ... but rather"
"Wednesday, The turn of the new city ... "
Her fading hand kyat issued, but will still receive the child wakes up.
Anyway, the whole morning at the bus station XI anymore.

ပထမေတာ့ သူ႔အလုပ္ သူ နားမလည္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလိုလုပ္မွန္းလည္း မသိဘူး။ ေနာက္မွ ေကာင္ေလးက ရွင္းျပတယ္။ ဒါက ‘ဒလန္’ လုပ္ရတာတဲ့။ ‘ဒလန္’ ဆိုတာ ဘာမွန္းလည္း သူ မသိဘူး။ ေနာက္ေတာ့လည္း လုပ္ေပ်ာ္တယ္ထင္လို႔ လုပ္ရင္းက ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာပဲ ေနကုန္ေနခမ္း အခ်ိန္ကုန္ရေတာ့တယ္။ တစ္ေန႔လုပ္ခ တစ္ဆယ္ထဲက ဘတ္စ္ကားခ ႏွစ္က်ပ္ႏုတ္ၿပီးရင္ က်န္တဲ့ရွစ္က်ပ္ကို ဘာမွမစားမေသာက္ဘဲ အိမ္ျပန္ရင္ ယူသြားႏိုင္တာ ေလးလေတာင္ ရွိေနၿပီပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္ေလးပဲ ေက်းဇူးတင္ေနရေသးတယ္။ အူအလိမ္ခံၿပီး ေန႔လယ္ဘက္ မုန္႔ေလးပဲေလး ဝယ္စား၊ ေရအဝေသာက္ၿပီး ပိုတဲ့ပိုက္ဆံေလး သူရေနတာကိုပဲ သူေက်နပ္တယ္။ အခုေတာ့ ဒီ ‘ဒလန္’ ဆိုတဲ့ အလုပ္ကေလးေတာင္ လုပ္တဲ့လူေပၚလာျပန္ၿပီ မဟုတ္လား။ ေရာက္လာတဲ့ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကိုေတာင္ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ရင္ထဲမွာ ဆို႔ေနတယ္။ တစ္ေနကုန္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္က ေနပူႀကီးထဲမွာ ကားတစ္စီးၿပီးတစ္စီး တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လုပ္ရတာထက္ေတာင္ ပူေလာင္ေနေသးတယ္။ “မိုးကလည္းက်ေတာ့မယ္ ေဒၚႀကီးရဲ႕၊ အလုပ္ကလည္း ေျပာင္းခ်င္ၿပီ၊ ေနာက္ ေဟာဒီက ညီမေရာက္လာေတာ့ ေဒၚႀကီးလုပ္တဲ့ အလုပ္ကေလး သူလုပ္ခ်င္လို႔တဲ့၊ အဲဒါ…”
“နင္ စဥ္းစားပါဦးဟယ္၊ ငါ့မွာက ဒီအလုပ္ကေလး…”
“တျခားအလုပ္ပဲ ရွာလုပ္ပါဗ်ာ၊ ေရာ့… ဒီကေန႔အတြက္ တစ္ဆယ္၊ ခင္ဗ်ားလည္း သိပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္က်န္လွတာ မဟုတ္ဘူး”
မလံုးတင္ လက္ဖက္ရည္ေတာင္ မေသာက္ေတာ့ပါဘူး။ စားပြဲက ထတယ္။ သူ႔ဖိနပ္ေဟာင္းကေလးကို စြပ္တယ္။ ပိုက္ဆံတစ္ဆယ္ကို တင္းတင္းဆုပ္ရင္းက ခဏကေလး ရပ္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ခုခု ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘာေျပာရမွန္းလည္း မသိဘူး။
“လက္ဖက္ရည္ ေသာက္သြားဦးေလဗ်ာ၊ မွာၿပီးမွ”
“မေသာက္ေတာ့ပါဘူး”
ၿမိဳ႕သစ္ ကားဂိတ္ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၿမိဳ႕သစ္ကိုသြားမယ့္ ကားေပၚမွာ လူေတြဆိုတာ တရြရြနဲ႔ မြစာတက္လို႔။ ေနာက္ကားကို ေစာင့္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ထူးမွာမဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား။ လူျပည့္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြအေပၚကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တက္ေနက်ဆိုေတာ့ သူ႔အဖို႔ သိပ္ေတာ့ ထူးၿပီး က်ပ္တယ္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္မွာလည္း ကေလးေတြက ေမွ်ာ္လွေရာ့မယ္။
“ဗုဒၶဟူးသားသမီးေတြအတြက္ကေတာ့ အလုပ္အကိုင္ အေျပာင္းအေရႊ႕ ရွိသကဲ့သို႔ ထိခိုက္ရွနာေတြလည္း ျမင္သတဲ့”
ေန႔လည္က ေကာင္ေလးေျပာသြားတဲ့ ေဟာစာတမ္းက စာသားေတြက သူ႔ကို တမင္မ်ား
ရည္ရြယ္ၿပီး ေျပာတာလားလို႔လည္း သူ စဥ္းစားေနမိပါေသးတယ္။
“ကိုင္း… ကားခေလး အေဒၚႀကီး”
“ဗုဒၶဟူးသမီး၊ အဲ… ၿမိဳ႕သစ္ေကြ႔ကို”
သူ႔လက္ထဲက က်ပ္တန္ႏြမ္းကေလးကို ထုတ္ေပးတုန္းမွာပဲ ကားစက္က ဝူးခနဲႏႈိးတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မနက္ကားႀကီးဂိတ္ကို မလံုးတင္ လာစရာမလိုေတာ့ဘူး။
@evernew
photo credit by google