oysa ki bir tarihtir ağızlarını sildikleri..
küçükken annemle günlere gitmeyi pek sevmezdim.. annem beni cicili bicili giydirir, saçlarımı tarayıp model verir, tatlı tokalar takardı ve hadi bilmemkim teyzelere gidiyoruz, derdi ama ben gitmicem deyip babamın yanına otururdum:)
annem bana ne halin varsa gör minvalinde sert bi bakış atar ve evden çıkardı.. babamla sanki anlaşmışcasına annemin uzaklaşmasını bekleyip ayakkabılarımızı alır ve hırsız misâli sessiz sessiz evden çıkar el ele baba kız gezerdik:)
yol boyu yürür Muğla sokaklarını arşınlar, limonatacı görünce bir bardak limonata alır, dondurmacı görünce bir külah dondurma alır, sağda solda fotoğraf çekinir eğlenirdik:)
annemle gezmeyi de severdim ama nedense günlere gidip; tepsinin kenarındaki minik kurumuş keklerden, böreğin yanık kısımlarından, tatlının görüntüsü asimetrik olanından hazırlanmış, tanımadığım çocuklarla sofra başına üşüşülen gezmelerden haz etmezdim..
haftasonu ailecek gittiğimiz lunaparkları ve pikniklerimiz olurdu ama 4.5 yaşındaki, babasına âşık bir kız için onunla el ele gezmek başka tabi:)
bu hâtıraları hâlâ aile içinde anlatır güleriz ne günlerdi diyerek:)
annem, babamın nöbette olduğu zamanlarda beni gittiği yerlere götürmek için güzel bir yöntem bulmuştu: 'peçete koleksiyonu' :)
evet gayet başarılı bir şeydi ki sırf renkli peçete alabilmek için gidiyordum bazı yerlere..
o zamanlar herkesin evinde düz beyaz peçeteler vardı.. nadiren daha doğrusu evine gün alan kadınlar renkli allı güllü morlu yeni çıkan ve belki de üstünlük göstergesi olan bunlardan alırdı.
biz de peçetemizi kırıştırmadan alır eve getirir ve bir çikolata kutusuna özenle yerleştirirdik..
bir gün ilk defa alaman peçetesi görmüştüm:) hani 3-4katlı kalın battal boy olanlardan..
onu bir oyuncak sever gibi sevip öpüp koklamıştım:)) hatta arkadaşıma apartman numarasını söyleyip, falanca teyze verdi git sen de iste bile demiştim:D
bir keresinde de uçağa ilk defa binmiştim, küçük yaşta olmama rağmen hostes hanım 'ne içersiniz?' diye sorduğunda muhtemelen kola-meyve suyu cevabı beklerken 'kahve' demiştim..
annem, çocuklar kahve içmez kararır dediğinden midir bilmem tiryâki gibi kahve istemiştim de kopkoyu zift gibi gelen kahveden bir yudum alınca dudaklarımı büzüp arkamda oturan babama uzatmıştım, ben beğenmedim sen iç diye:) senin neyine kahve işte:))
bu olay da hiç unutulmadı sağolsun aile üyelerimiz konu bulamadıklarında bunu anlatır ve gülerler (:
işte o acı kahvenin tadını tek bir şey giderebilirdi o da "Turkish Airlines" yazan 4katlı beyaz peçete:D
saklasam ne iyi olurdu şimdi antika değerindedir:) o koleksiyonumun en nadide parçasıydı ve arkadaşlara gösterilirken en fazla dakika ayrılandı:)
bazen düz beyaz peçeteye bile sulu boyayla resimler yapar, keçeli boyalarla desenler çizerdik, kızlarla oturur birbirimize gösterir 'baak bundan sende var mı?' deyip gülüşürdük:)
nasıl bi çocukluk yaşamışım bilmiyorum:D
daha sonra takas işleri başlamıştı, güzel bi peçeteden eğer bende 2-3 tane varsa birini ayırır diğerlerini değiş tokuş yapardık ama şeklinin güzel olması kaydıyla tabi:)
alaman peçeteleri en kaliteli olanıydı ve 4normal renkli peçeteyle değiştiriliyordu.. hiç unutmam bir gün dayımgildeydik ve kuzenimle birlikte bir kızla değiştirecektik peçeteleri, aramızda kavga çıkmıştı da yengem devreye girmişti, olayın basit bişeyden çıktığını öğrenince hepimize kızmıştı:)
gel zaman git zaman her evde renkli farklı boylarda peçeteler olmaya başlayınca hevesimiz kaçtı galiba ya da büyüdük mü bilmiyorum ama vazgeçtik..
5-6 ayakkabı kutusu kadar peçeteyi annem başıboş görünce gelen misafirlere birer birer vermeye başlamış.. bir gün okuldan eve geldiğimde tek tük kalanları görünce üzülmüştüm, içlerinden birini aldım yanıma hâtıra kalsın diye..
ama gidenlere üzülmüştüm oysa ki bir tarihtir ağzını sildikleri..
çocukluğumdu en güzel anılarım gizliydi o peçete katlarında..
çok uzun olmuş fark etmedim, okuduğunuz için teşekkür ediyorum, peçete kelimesini kaç kez kullandım bilmiyorum ama sizin de buna dair bir hâtıranız varsa, yazarsanız okumak isterim:)
On beş! On beş kere kullanmışsınız peçete kelimesini. 😊
Belli ki @sudefteri 'nde nice güzel hikayeler yazılı ve umarım hepsini bu şekilde okumaya devam edeceğiz.
Hikayenizden anladığım kadarıyla güzel bir çocukluk geçirmişsiniz. Anneniz ve babanız tam da olması gerektiği gibi sizinle çok güzel ilgilenmiş.
Not: Peçete koleksiyonu işine sırf çocuklar arasındaki trende uymak için ben de girişmiştim. Şimdi tabi ki hiç biri yok :). Bir ara da jelibon biriktiriyordum. Hangi kafaysa artık :)))
onbeş iyiymiş daha fazla çıkmasından korkmuştum😅
ilk defa daha önce hiç tanımadığım insanlara anlatıyorum diyebilirim, ben de şaşırıyorum neden yazdığımı bilemiyorum ama güzel bi hismiş bu da😊
ben bi ara da janjanlı çokomel paketlerini elimle düzeltir, halının altında biriktirirdim:)
bir de tofita paketleri vardı, içlerinde resimli mini hikâyelerin olduğu:) onu da sözlük içinde biriktirirdim duruyor hâlâ:))
başka koleksiyonlarım da vardı pul gibi:))
onları da belki yeni bi postta anlatırım kim bilir😎
çok teşekkür ediyorum evet acısıyla tatlısıyla güzeldi o günler.. en azından sokakta oynayan çocuklardık😊
Okurken çok keyif aldığım bir yazı oldu. Ellerine sağlık arkadaşım.
Ben de peçete koleksiyonu yapmaya çalışmıştım. Çokomel kağıtlarını düzeltip defter aralarında saklamak da çok hoşuma giderdi. Altın gibi kıymetliydi benim için. Çocukken annemler kahve içirmezlerdi. Kararırsın derlerdi. Şimdi hergün illaki bir fincan içmeden gün geçmiyor. O kadar samimi ve içten yazmışsın ki ogünleri burada okuyan herkesin yaşadığına eminim. Biz de çocukken çamurdan minyatür oyuncaklar yapardık arkadaşlarımla. Bebek, tabak, tencere, kaşık, çatal, fırın aklınıza ne gelirse. Onları kurutur oynardık onlarla. Şimdi düşünüyorum da ne kadar güzel çocukluk geçirmişiz. İnternetsiz, teknolojisiz. Şanslıymışız.
çok teşekkür ediyorum inanın ben de yazarken o andaki küçük kız oluverdim ve o kadar güzeldi ki sadece yazmak bile mutlu etti fark etmesem daha uzun olacaktı..
çünkü çocukluk anılarımız o kadar çok ki şimdi fark ediyorum, biz de çamurdan oyuncak yapar oynardık evde sahicileri olmasına rağmen kendi ellerimizle yaptıklarımız daha keyif verirdi..
Cok güzel bir paylaşım. Beni çocukluğuma götürdü. Samimi ve içten duyguları hissettim. Yüreğine sağlık...
çok teşekkür ederim, beğenilmesine sevindim😊
Bunu şey için de yapardık bayramlarda işte 34 numara hem şeker hem para veriyor siz de gidin diye arkadaşlarla paylaşırdık o günleri hatırladım 😂😂😂
YİNE İFŞALARLA DOLU BİR YAZI 🙄😏😁
Bana da kahve 😂😂😂😂😂😂
Ayy çok güldüm ya 😅😅
Ben de çocukluk anılarımı anlatcam bol ifşalı 🤣
Tasolarımı annemin atmasını bir de sanal bebeğimi komşu çocuğuna vermesini hiç unutmam 😔
hatırlıyor musun 6numaradaki yönetici amca bayram şekeri yanında balon veriyordu da hiç balon görmemiş gibi hepimiz girmiştik sıraya 😀🤣
41numaradaki bankacı teyzenin işlemeli mendilin içine koyduğu 1lira ve bayram çikolatasını hatırlar mısın:) hâlâ o mendil duruyor bende😃
'bana da kahve' ailemizin repliği gibi adeta:)
yazarken bile gülüyorum ya🤣🤣
bol ifşalı yazıları merakla bekliyorum😎
ben de tasolara ve sanal bebeğime üzülmüştüm
hatırlıyon mu ölünce haç çıkınca annem 'hıristiyan bu bebek at bunu' demişti ya🤣🤣🤣😀😀
Hatırlıyorum tabi 😂😂 kazık kadar olmuşken mahalle arasında bi bakkalda denk gelmiş hemen almıştım sanal bebekten ama o zamanki tadı vermedi tabi ki 😔 o zamanlar sınıfta herkesin vardı ve vik vik öterdi derste öğretmen sinir olurdu yasaklamıştı hatta 😂😂 ölünce film koptu tabi evde aynen 😂😂 ne günlerdi ya 😌
Çok hoş bir yazı olmuş. Benim de peçete ile bağlı hatıralarım var-biz de çoçukken peçeteyle çok oynardık. Ondan oyuncak yapar, üzerine resim çizerdik. Bazı akıllı çoçuklar peçeteden çiçek yapmayı bilirdi. Bir de unievresetede okurken peçetelerin arasını açıb bir tanesinden iki, bazan üç tane peçete yaptığımı hatırladım. Her şeyin bir hatırası var-yeter ki hoş bir hatıra olsun.
çok teşekkür ediyorum, ne güzel anılarınız varmış sizin de.. yıllar sonra hatırlamak bile mutlu ediyor bizi öyle değil mi:)
Evet, hatıralar bizi yaşatır-peçete hatırası bile insanın yüzünde tebessüm yarata bilir ne zamansa. Aslında peçete öyle sade bir şey değil, benim için önemli mesela. Ben her zaman peçeteye dikkat ederim. Renkleri ve desenlerine. Kırmızı, mor, yeşil peçeteler beni mutlu eder. Keşke her zaman böyle küçük şeylerden mutlu olmayı becersek..
misafirliklerde renkli ve çok katlı peçete verildiğinde kıyamıyorum hâlâ:))
evet aslında düşününce mutlu olmak için çok sebep var ama görmek lazım tabi😊
Harika bi yazı olmuş, elinize emeğinize sağlık :)
Hiç sıkılmadan sindire sindire okudum ve çok keyif aldım, teşekkürler paylaşım için :)
çok teşekkür ederim beğendiğiniz için çok mutlu oldum😊
Guzel bir koleksiyonmus. Simdi ki cocuklarin minis koleksiyonunu var:))
Koleksiyon sayilmaz ama bende benim icin onemli olan seyleri saklamayi severim . Kucuk bir sandigim var bunun icin icinde karneler fotograflar hatira defterim daha neler neler :)) daha once bununla ilgili bir paylasim yapmıştim.
Eline saglik
çok teşekkür ediyorum ben de severim bazı şeyleri saklamayı:) profilinde bulabilirsem okumak isterim ben de😊
https://steemit.com/tr/@mesafe/hazine-sandigimi-sizlerle-paylasiyorum
Sen yorulma arkadasim
görür görmez baktım çok beğendim sandığını hatıralarını paylaştığın için çok mutlu oldum😊
uyandıktan sonra ilk bunu okuyarak güne başlamak iyi geldi bana:)
Begenmene cok sevindim :)
Çocukken minişlerimi çamurdan kendim yapardım.😃
Başka bir sanat :)
teşekkürler🙂
Çok uzun ama çok akıcıydı.Guzel bir hikayeydi çok guzel çoğuklugunuz olmus 😊 ellerinize sağlık
okuduğunuz ve beğenip düşüncenizi yazdığınız için teşekkür ediyorum😊
Hepmiz az cok yaşadik anlattıklarınızı.Anılarıma götürdü beni. Tşk ederim paylastığınız için.
şu kısacık anda hatırlatıp o günlere götürebildiysem ne mutlu bana, teşekkür ediyorum😊