วันนี้ที่รอคอย

จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนไม่เคยบ่น
สู้อดทนหนักเบาเอาทุกสิ่ง
ต้องขอบคุณเพื่อนที่ช่วยด้วยใจจริง
จนทุกสิ่งสมหวังดั่งรอคอย

สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันและเพื่อนร่วมงานดีใจมาก เพราะอะไรนั้น เชิญตามมาทางนี้ค่ะ

หลังจากที่เราเริ่มลงมือตัดอ้อยส่งโรงงานก็เป็นเวลา4เดือนกว่าๆแล้วค่ะ เริ่มตั้งแต่เก็บเกี่ยวข้าวเสร็จจนมาถึงวันนี้ เราทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยกันมาพอสมควร แต่เพื่อนร่วมงานของฉันทุกคนต่างก็ช่วยกันทำงานเป็นอย่างดี ที่เรียกว่าเพื่อนร่วมงานก็หมายถึงคนงานนั่นแหละค่ะ แต่ฉันไม่อยากใช้คำนั้น มันดูห่างเหินและดูไม่สนิทสนมเหมือนคำว่าเพื่อน ถึงจะไม่ใช่ญาติพี่น้อง แต่ฉันกับพวกเขาก็สนิทกัน พูดหยอกล้อกัน มีอะไรก็แบ่งปันกันเหมือนญาติเลยค่ะ

ทางโรงงานประกาศว่าวันที่10เมษายนจะปิดรับอ้อย ฉันก็คิดหนักกลัวจะตัดอ้อยไม่เสร็จทันโรงงาน ดังนั้นฉันจึงจำเป็นต้องเผาอ้อย ซึ่งอ้อยไฟไหม้จะตัดเสร็จเร็วกว่าอ้อยสด เพื่อนๆทุกคนก็อยากจะเสร็จไวๆเพราะพวกเขาก็อยากจะพักผ่อนเหมือนกัน ซึ่งปกติแล้วเดือนเมษายนอากาศจะร้อนมาก แต่ปีนี้แปลกอากาศไม่ค่อยร้อนเหมือนทุกปี
แถมช่วงนี้ยังมีฝนตกอีกด้วย ที่จริงแล้วทางโรงงานก็ไม่อยากรับซื้ออ้อยไฟไหม้ ดังนั้นเขาจึงหักในราคาตันละ30บาท แต่อ้อยสดจะไม่หักแถมยังมีเงินเพิ่มให้อีกด้วย

การตัดอ้อยไฟไหม้ฝุ่นอ้อยก็จะติดตามร่างกายค่ะ
ถึงแม้ว่าเราจะใส่เสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวก็ตาม แต่เพื่อเงินพวกเราก็ทำได้ บางคนอยากจะได้เงินเยอะ ถึงกับต้องหอบเอาอ้อยหลายๆลำในครั้งเดียว จนเสื้อผ้าและหน้าตามอมแมมไปหมด
วันนี้เป็นวันแล้วเสร็จ พวกเราจึงดีใจมาก( บางคนถึงกับใช้หม้อแบตเตอรี่เล็กๆมาตัดตั้งแต่ยังมืดอยู่ )พอตัดได้เยอะพอสมควรก็นำรถมาคีบอ้อยใส่รถบรรทุกไปโรงงาน เราหารถมาบรรทุกช่วยหลายคันเพื่อให้เสร็จไวๆค่ะ

เป็นอันว่าณ วันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ว่าฉันหรือเพื่อนร่วมงานต่างก็ยินดีปรีดากันทุกคน ทุกคนต่างก็อยากจะให้แล้วเสร็จก่อนวันสงกรานต์
ฉันต้องขอขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกๆคนที่ทำให้มีวันนี้"วันนี้ที่รอคอย"

ขอขอบคุณนะคะที่โหวต คอมเม้นต์และขอบคุณทุกๆกำลังใจที่มีให้กันมาตลอดค่ะ