อะไรเอ่ย?สุกเต็มดินเก็บกินไม่ได้

sunittra (63)in #thai • 8 years ago

ตอนเป็นเด็กเคยได้ยินจนชินหู
ใครบ้างรู้สุกเต็มดินกินไม่ได้
ถ้าไม่รู้รีบตามมาช้าอยู่ใย
คนรุ่นใหม่อาจจะงงจงตามมา

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ เพื่อนๆเคยได้ยินบ้างมั๊ยคะสำหรับคำทายที่ว่า"อะไรเอ่ย? สุกเต็มดินเก็บกินไม่ได้"
ถ้าเป็นคนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉันคงจะร้อง"อ๋อ"อย่างแน่นอน แต่ถ้าเป็นคนรุ่นใหม่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะตอบได้กันหรือเปล่า

หลังจากที่ฉันได้ลงมือเกี่ยวข้าว อากาศแต่ละวันช่างร้อนอบอ้าวเหลือเกิน ทั้งๆที่เป็นฤดูหนาว เวลาหันหลังใส่ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงอันเจิดจ้า ทำให้ชาวนาอย่างฉันร้อนและแสบหลังเหลือเกิน บางครั้งถึงกับมีอาการไหม้ตามตัวเพราะแสงแดด ดังนั้น ฉันจึงคิดหาวิธีการที่จะทำให้ผ่อนคลายจากความร้อน ครั้นจะใช้ร่มมัดติดตัวก็ไม่รู้ว่าจะมัดอย่างไรถึงจะถนัดในตอนเกี่ยวข้าว คิดไปคิดมาฉันจึงนำลังกระดาษที่ใส่สิ่งของ ซึ่งที่บ้านมีอยู่หลายอัน ฉันจึงตัดเอาบางส่วนมาเจาะรูแล้วมัดติดหลัง

ได้ผลแฮะ! มันลดความร้อนบนแผ่นหลังได้เยอะเลยทีเดียว ฉันพยายามก้มเกี่ยวข้าวโดยหันหลังใส่แดด ด้านหน้าจะไม่โดนแดด ความร้อนก็ผ่อนคลายลง ฝ่ายสามีเมื่อเห็นฉันมัดลังกระดาษใส่หลังก็หัวเราะเหมือนจะตลกที่ฉันทำเช่นนั้น "คงจะไม่ร้อนหรอกนะที่มีลังกระดาษเป็นตัวช่วย"เขาพูดด้วยท่าทางที่ขำและไม่เชื่อว่าจะกันความร้อนจากแสงแดดได้ ฉันไม่พูดว่ากระไร ฉันยังคงก้มหน้าก้มตาเกี่ยวข้าวอยู่อย่างนั้น เมื่อเกี่ยวไปได้สักพัก วามีก็ชวนฉันเข้าร่มเพราะแดดแรงมาก

พอเขาเข้าไปนั่งในร่มของต้นขี้เหล็ก เขาก็หักเอาลำของตอฟางข้าวมาทำเป็นปี่ ซึ่งในสมัยก่อนจะนิยมทำปี่เป่าแข่งกัน โดยหักเอาตรงข้อต่อของปล้องมาด้วย จากนั้นเขาก็เอาไม้แหย่เข้าไปข้างในเพื่อให้เยื่อที่อยู่ในปล้องหลุดออกมา

จากนั้นเขาก็ใช้มือบี้ไปมาตรงบริเวณใกล้ข้อต่อเพื่อให้บริเวณนั้นแยกเป็นหลายช่อง

เสร็จแล้วก็ลูบให้มันเรียบตามเดิม จากนั้นก็นำมาเป่าโดยอมให้เลยตรงที่เป็นช่องนิดหน่อย ก็จะได้เป็นเสียงปี่จากตอฟางข้าว ถ้าไม่มีเสียงดังก็นำบริเวณที่เป็นช่องออกมาบี้ใหม่ บางครั้งก็จะไม่มีเสียงแล้วแต่คนทำ

ฉันเห็นเขาเป่าปี่จากตอฟางข้าวหรือบ้านฉันเรียกตอเฟียง ฉันค้อนเข้าให้"แหม! ทำเหมือนเด็กๆเลย ดูอายุซินั่น"เขายิ้มพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ขี้อ้อน"ก็อากาศมันร้อนนี่ ใครมีที่บังหลังคงจะไม่ร้อนหรอกนะ"ฉันไม่พูดกระไร เรานั่งพักได้คราหนึ่งจึงลุกขึ้นทำงานต่อจนถึงเวลากลับบ้าน

วันรุ่งขึ้นเขารีบเตรียมลังกระดาษไว้แต่เช้า พอฉันหุงหาอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราก็เดินทางมาเกี่ยวข้าวเช่นเคย พอได้เวลาลงเกี่ยวข้าว เขาก็นำลังกระดาษมาเจาะรู2ข้างแล้วมัดใส่หลัง เขาเกี่ยวข้าวไปโดยไม่ชวนฉันนั่งพัก
"เป็นไงบ้าง ดีมั๊ยล่ะลังกระดาษน่ะ"ฉันถาม
"เออ เข้าท่าแฮะ ไม่ร้อนเท่าไหร่ รู้งี้ทำตั้งนานแล้ว"เขาพูดเหมือนจะชื่นชมฉันในใจแต่ไม่กล้าจะเอ่ยปากออกมาเพราะกลัวว่าฉันจะได้หน้า เป็นงั้นไป