Cyberprzemoc - Przemoc w szkole... czy musiało do tego dojść?

in polish •  9 months ago  (edited)


Od jakiegoś czasu z własnej inicjatywy rozpocząłem cykl spotkań z nauczycielami które mają na celu przybliżenie im świata młodych ludzi, którzy działają w świecie cybernetycznym. Po każdym takim spotkaniu widziałem przerażenie w oczach nauczycieli oraz głosy, że trzeba coś z tym zrobić... ale co?

Nie jestem belfrem czy jakimś psychologiem - nawet tego nie lubię. Jestem tatą i mam czwórkę dzieciaków, które dopiero zaczynają swoje życie społeczne. Nie jestem w stanie spierać się z psychologami, psychiatrami czy innymi naukowcami zajmującymi się zachowaniem społeczności czy samego człowieka jako jednostki. Jestem człowiekiem, który pamięta początek Internetu - początek komputerów w domu. Jestem specjalistą IT, programistą i jednym z moich ulubionych tematów jest cyberbezpieczeństwo. Jestem też wiecznym dzieciakiem, w którego życiu nadal pojawiają się gry komputerowe, oglądam seriale VOD, filmy... mam doświadczenie zarówno jako specjalista ale też i dzieciak - pomimo wieku, jestem w grupach wirtualnych, gdzie pojawiają się dzieci - rozmawiam z nimi, gram. Dlatego poczułem, że powinienem coś powiedzieć - mam taki mały mandat przyzwolenia i tak zwyczajnie nie mogę patrzeć na to, co się dzieje.

I co mamy? Super komputery w kieszeni, coraz bardziej ograniczony kontakt z bliskimi , dzień i noc Facebooka, Twittera, Snapchata, Youtuba... i masę ludzi, którzy otwierają swoje życie dla innych w sieciach społecznościowych - pokazując wszystkie swoje wady i zalety, swoje upadki i sukcesy, rodzinę, dzieci, partnerów - czasem bez opamiętania. Dobrze jak robią to z rozmysłem, źle, gdy przekraczają pewne granice. Czy dorośliśmy do tego? Jaki przykład z nas mają Ci, którym powinniśmy pokazać jak wygląda życie? Jaki przykład dajemy swoim dzieciom? Jak one mają sobie z tym poradzić gd sami nie potrafimy sobie poradzić ze światem i życiem cyberprzestrzeni?

Pytań jest wiele... odpowiedzi mało.

Zabierałem się do pisania na swoim blogu o cyberprzemocy i ogólnie o przemocy pomiędzy dziećmi o zagubieniu dzieci w tym świecie i o tym jak rodzice na to przyzwalają. Długo nie mogłem się przemóc. Stała się kolejna tragedia młody chłopak zabija w szkole kolegę i nie ma znaczenia o co poszło - zabił! to było jedyne rozwiązanie jego problemów jakie spotkał - wielka tragedia dla rodziców obu chłopców. Zawiedli rodzice, zawiodła szkoła, zawiódł system... i stwierdziłem, że nie można dłużej czekać - muszę dodać swoje 5 groszy - może przeczyta to jakiś rodzic i zareaguje, zastanowi się.

Jestem przedstawicielem ostatniego pokolenia, które bawiło się na podwórku (lub polu - w zależności od lokalizacji), łaziliśmy po rowach, umorusani, bawiliśmy się na trzepakach, nie mieliśmy zmyślnych zabawek - czasem to była zwykła guma do skakania (dla dziewczyn) piłka dla chłopców. Był berek, podchody... biegaliśmy po budowach - nikt nie zwracał uwagi, że chodzimy sami po mieście - byliśmy szczęśliwi. W TV był jeden program, który nadawał tylko rano i wieczorem - jedna bajka o 19:30 kilkuminutowa. Pomyśleć, że to było nie tak dawno temu i co ważne mieliśmy kolegów i koleżanki.

Teraz dzieci mają wszystko: lego (w ilościach ogromnych), smartfony, tablety, komputery. Od zabawek w sklepach półki się uginają, 99 kanałów w telewizji - brutalne bajki i filmy no i mają .... internet do woli, a co ważne - bez ograniczeń.

Nie mają jednak czegoś... autorytetów. Tych pierwszych najważniejszych jakimi są rodzice - którzy ciągle pracują, babć i dziadków, którzy nie mają czasu dla swoich wnuków, bo spełniają swoje młodzieńcze braki i marzenia. Mają za to pseudocelebrytów, patostreamerów, telewizję z jej patologicznymi serialami czy programami pokroju Big Brother, Internet, głupie filmy w Internecie i ich autorów oraz głupie gry. Nie ma już gier, na których ja się wychowywałem (Montezuma, Bulder Dash...) - teraz jest np. Fortnite, której jedynym celem jest zabić innego gracza, a żeby było fajniej to najlepiej za kasę od mamy kupić lepszy gadżet - nie wiem czy wtedy zabijanie jest fajniejsze?

Nie jestem perfekcyjnym tatą i wiele mogę sobie zarzucić, bardzo dużo pracuję i jednak w tym wszystkim staram się interesować życiem moich dzieci - rożnie mi się to udaje i dobrze, że mam wspaniałą żonę i mamę dla naszych dzieci, która jest! prawdziwą mamą! (może namówię ją na pisanie swojego bloga o mamie). Od chwili, gdy się urodziło każde z moich dzieci wieczory są moje - od urodzenia każdym maleństwem się zajmowałem - kąpiel była tylko dla taty! potem było usypanie razem :) i tak to trwało, aż zaczęły się same myć. A gdzie Ty mamo i tato byłeś wtedy? Na kontrakcie za granicą? czy może coś innego ważniejszego było do zrobienia, a żona sama z maleństwem? albo tato?

Wróćmy jednak do początku - przemoc wśród dzieci.


Źródło: m.wm.pl

Często słyszę w rozmowach jak mi inni mówią, że teraz młodzież jest okropna, wulgarna, agresywna i że taka była zawsze. Nie jest to prawda! Nigdy nie była i nie jest. Krytykując swoje dzieci - krytykujemy siebie... To my rodzice, ją taką stworzyliśmy - jak?

Odpowiedzi mogą być różne... kiedy daliśmy dziecku pierwszy telefon? ... kiedy dostał pierwszy komputer? ... czy widzieliśmy co dzieciak ogląda w Internecie? co robi? z kim się kontaktuje? ile godzin siedzi? co ogląda w telewizji? gdzie jest odpowiedzialność dziecka za swoje przewinienia? jakie ma obowiązki? i tu nie chodzi o setki zajęć pozaszkolnych - pytań można mnożyć - pewnie psychologowie mi zarzucą wiele - ale nie mam zamiaru się z nimi wdawać w dyskusję na tym etapie.

Kiedyś naszło mnie, aby zostać nauczycielem - w sumie mogę bo do tego zawodu potrzeba mi tylko kursu pedagogicznego - chęci miałem do chwili aż zobaczyłem podręcznik syna z podstawówki z informatyki i techniki - naszło mnie jedno pytanie: co się stało z tą szkołą? Gdzie są zajęcia, które mają nauczyć życia tego młodego człowieka? Ja, jak miałem lekcje w podstawówce - to na technicznych zajęciach nie uczyliśmy się jak mijają się samochody czy jak zbudowany jest rower - z książki - tego uczył tato. Robiliśmy kanapki, bawiliśmy się w młodego chemika, wbijaliśmy gwoździe czy budowaliśmy karmniki dla ptaków - fakt, że ciężko było młotek utrzymać w ręce, że palce poobijan,e ale była satysfakcja - udało się! Co ma do zaoferowania teraz szkoła za wyjątkiem szablonów, klucza i materiału, który musi być zrobiony wg kalendarza. Co ma być atrakcyjnego w szkole dla tego młodego człowieka?

Odpowiem Wam - nic.

Wyrównujemy to wszelkimi zajęciami pozalekcyjnymi, dzieci pracują często ciężej jak my. Szkoła, zajęcia - zadania domowe i nauka na kolejny dzień, a Ty? Praca... dom i tyle. Zastanów się rodzicu, gdzie w tym jest dzieciństwo? Gdzie przemęczone dziecko ma wylewać swoje złości i frustracje? Gdzie jest czas na najzwyklejszą zabawę i bycie dzieckiem?

Mam nadzieję, że czytając wyłapujecie pierwsze powody późniejszych zachowań negatywnych u dzieci...

Za moich czasów, gdy w klasie czy to w szkole podstawowej czy średniej ktoś komuś zrobił przykrość czy chciał dokuczyć zamykało się to w 4 ścianach klasy najwyżej pomiędzy 40 osobami (tak moja klasa podstawówki miała 42 osoby) - gdy pokłóciłem się z kolegą sprawy wyjaśnialiśmy za szkołą wracaliśmy z podbitymi oczami, ale następnego dnia wszystko wracało do normy - często obaj z wyrzutami sumienia. Najgorsze było to jak nauczyciel wuefu nas złapał - w szatni raz po takiej akcji dostałem pałką po ręce, a gdy tato zobaczył rękę w domu to i pasek szedł w ruch. Teraz mu za to dziękuję.

Teraz?

Teraz wszystko rozgrywa się na Facebooku, Snapchacie czy innej grupie zamkniętej, do której dorośli nie mają dostępu. Teraz widzi to nie 40 osób tylko 100, 200, 1000 .... cała szkoła. Seksting, fałszywe profile na Facebooku, filmiki kompromitujące rówieśników, fotki wysyłane przez dziewczęta do chłopców - te same fotki potem krążą po sieci, filmiki, memy - tak! memy to też forma znęcania się. Szantaż, wyzwiska, życzenia śmierci... wszystko online. Najgorsze w tym jest to, że ofiara może nie znać swojego kata, że kat robi to bez powodu, ustawicznie dla fun'u i poklasku rówieśników (klakierów) . Tak można wymieniać i wymieniać. Pamiętacie Amandę Todd? Czy filmiki na Youtubie dziewczyn które się biją, a reszta to nagrywa? Takich historii jest wiele. Niestety... i tu wracamy do dzisiejszej tragedii w szkole.

My dorośli musimy się zatrzymać... zastanowić nad sobą i pomóc najmłodszym wejść w to cyber-życie tak, aby oni się nie zatracili. Musimy im mówić, co jest złe i co ważne, stawiać granice i wymagać. Nie wolno nam puszczać ich samemu w ten świat - na pewno się zatracą.

Myślę, że tematu nie wyczerpałem - to pierwszy wpis tego typu... taki początek dyskusji. Kolejne się na pewno pojawią i to już wkrótce.

 

 

 

 

 

 


Posted from my blog with : https://mycave.pl/cyberprzemoc-przemoc-w-szkole-czy-musialo-do-tego-dojsc/

Authors get paid when people like you upvote their post.
If you enjoyed what you read here, create your account today and start earning FREE STEEM!
Sort Order:  

Nie lubię gadania pod tytułem "a za moich czasów". Świat się zmienia i to co było 20 czy 30 lat temu standardem, dziś nim nie jest. Dziś świat jest inny i ma swoje dobre i złe strony. Człowiek ma wybiórczą pamięć i przechowuje, a potem opowiada to, co było jego zdaniem dobre i co mu się podobało, z czym ma przyjemne wspomnienia, jednocześnie przemilczając to, co ewidentnie nie było najlepszym wzorcem. Chcesz mi powiedzieć, że bójki pod szkołą były dobre? Chcesz mi powiedzieć, że 30 lat temu w grach się nie mordowało? Że niby nie gra grałeś w Mortal Kombat, Dooma, Duke Nukem 3D, Barbariana i wiele innych? Że niby nie było przemocy w szkołach? To bardzo ciekawe, bo ja tę przemoc doskonale pamiętam. Dziś dzieje się dokładnie to samo, zmieniła się jedynie forma. Dziś i 30 lat temu program nauczania jest i był do niczego. Ale dziś młodzi mają o wiele więcej szans na sukces, o wiele więcej szans na spełnienie się w czymś, do czego zostali stworzeni. Mają o wiele więcej narzędzi do rozwijania się i pogłębiania wiedzy. Zgodzę się z jednym, że od nas, rodziców zależy w jakim kierunku dziecko pójdzie i z czego skorzysta. Ale czy dokładnie tak samo nie było z nami? Nasza dzisiejsza postawa jest wynikiem pracy, przekazywania postaw i wzorców przez naszych rodziców.

Nasza młodzież ma dziś silne pragnienie luksusu, ma złe maniery, pogardza władzą i autorytetem, brak im poszanowania dla starszych. Wolą zajmować się bzdurami zamiast nauki. Młodzież nie wstaje z szacunkiem gdy starszy wchodzi do pokoju. Sprzeciwiają się rodzicom i zabierają głos w towarzystwie starszych. Tyranizują swoich nauczycieli.

Tak pisał Sokrates 2500 lat temu.

No i nie zrozumiałeś do końca wpisu. Nie piętnuje gier sam gram. Sam gram, sam pozwalam dzieciakom grać (ale robią to ze mną!) i nie neguję postępu. Problemem są inne czynniki. Teraz łątwo zrzucić wszystko na gry - zresztą merytoryka polityków po wydarzeniach w Warszawie jest identyczna - to gry są wszystkiemu winne. Były gry Doom, Duke Nukem itp. Problemem są nasze rodziny i sami dorośli którzy nie potrafią się odnaleźć w tym świecie który za szybko dał nam wszystkie udogodnienia cyfrowe. Szkoła stała się fabryką a nas jako ludzi zawsze pociąga to co nielegalne ;). Co do napisał Sokrates - miał rację! O tym też napiszę. Często teraz słyszymy, że nie ma już wykwalifikowanych pracowników czy młodzież która chce wszystkiego nie dając nic w zamian. Dzięki za merytoryczny komentarz.

  ·  9 months ago (edited)

Mądry i ważny wpis. Cieszę się, że jest początkiem serii.
Piszesz o czymś, z czym prędzej czy później styka się każdy rodzic. W klasie mojej córki już dwukrotnie doszło do konfliktów online - w zamkniętych grupach.
Czekam na kolejne wpisy.
Rozważałeś może własny tag dla tego cyklu? Na przykład #cyberprzemoc lub #pl-cyberprzemc - łatwiej byłoby wówczas wyfiltrować Twoje posty na interfejsach steemopochodnych.

Dzięki za komentarz. Zobaczę co się da zrobić z własnym tagiem. Wiesz, troszkę się załamałem jak zobaczyłem komentarze naszych polityków spowodowane tym zdarzeniem - oni po prostu nie wiedzą kompletnie o czym mówią. Znów utarty slogan, że to gry winne. To jest w tym najsmutniejsze - elita kompletnie nie wie co dalej ale ugrywa na tym swoje kokosy. Będzie więcej bo temat jest spory i mam nadzieję, że rozmowa się rozwinie o tym.

Gadającym głowom przychodzą zwykle na język jakieś takie komunały. Wskazać "winnego", zakazać, złego pogromić.
Takiego też rodzaju była reakcja niektórych rodziców na problem obraźliwych komentarzy napisanych przez kilkoro dzieci na grupie - zabrać dzieciom smartfony, odciąć dostęp do komputera i problem rozwiązany. Winny jest internet - bez internetu nic takiego by się nie stało.

A mnie wydaje się, że jednak by się stało. A to w formie wyzwisk w szatni, a to pyskówki za winklem szkoły, a to liścików wysyłanych z ławki do ławki, a to konfliktu na blokowym podwórku. No ale o ile łatwiej zabrać smartfon (co zajmie 3 sekundy), niż rozmawiać, rozwijać empatię, kulturę osobistą i szacunek wobec drugiego człowieka.

To nie jest walka z problemami - zakazy. Nie da się walczyć z objawami trzeba zwalczyć źródło. Rodzina, rodzice i ich ważna rola w życiu każdego dziecka. Szkoda, że rodzice czasem gorsi są od dzieci. Sami nie potrafią sobie poradzić a co dopiero wymagać od dzieci. Jaki to przykład. Żaden.

Tag własny spoko, ale pytanie czy rozwijać jak mało wpisów będzie innych ludzi. Chociaż w sumie ... :P

Słowo kluczowe dla wyszukiwarek.

No nie wiem czy google ogarnia tagi steemowe. Być może.

@bowess @ronnon78 @fervi

Google nie ogarnia, ale zakładanie tagu do selekcji materiału ma sens.

Jak np znaleźć posty o hardforku 20 u @jacekw? Trochę dużo tych postów

  1. Za pomocą steempeak można filtrować profil po tagu. Dwa posty z tym tagiem.
    https://steempeak.com/@jacekw?filter=pl-hf20

  2. Lub jeśli tag nie jest popularny to można zawsze tak https://steemit.com/created/pl-hf20

Cześć!
Witaj na tagu #pl-emocjonalnie. Cieszę się, że dołączasz do emocjonalnej strony Steema. Mam nadzieję, że zostaniesz tu na dłużej.


Autorzy postów na naszym emocjonalnym tagu są nagradzani głosem noisy, diosbot oraz planter.
@nieidealna.mama

Congratulations @ronnon78! You have completed the following achievement on the Steem blockchain and have been rewarded with new badge(s) :

You got a First Reply

You can view your badges on your Steem Board and compare to others on the Steem Ranking
If you no longer want to receive notifications, reply to this comment with the word STOP

Do not miss the last post from @steemitboard:

SteemitBoard - Witness Update
Vote for @Steemitboard as a witness to get one more award and increased upvotes!

!tipuvote

Miło usłyszeć głos zatroskanego rodzica. Brawo!

„Mają za to pseudocelebrytów, patostreamerów, telewizję z jej patologicznymi serialami czy programami pokroju Big Brother, Internet, głupie filmy w Internecie i ich autorów oraz głupie gry...”

My również mieliśmy swoich bohaterów brutalnie zakłamanych przez ówczesnych rzeczywistość, aczkolwiek prezentujących wartości pozytywne, dzisiaj brutalnie się z nimi rozprawiamy liczę na to, że historia się powtórzy i czas pokaże jak długi będzie żywot pseudobohaterów, o których piszesz. Musimy jednak być czujni, aby w międzyczasie nie zepsuli nam naszej pracy. Jakże trudno w dzisiejszych czasach być odpowiedzialnym rodzicem?
Czekam na dalszy ciąg. Pozdrawiam

Dziękuję za komentarz. Będzie na pewno nie jeden wpis na ten temat.

Przypomniałeś mi nerwowe reakcje rodziców z lat '90 na polskich "wyjców", zagraniczne teledyski ("pornografia w biały dzień"), video ("co oni na tych kasetach oglądają?") i czasopismo BRAVO z poradami na temat spraw płci. Byli zatem również bohaterowie negatywni. :)

Może tak, ale byli rodzice którzy to mówili - teraz często ich nie ma - nie wiedzą co dziecko robi. Tu jest problem. Przed postępem świata nie uciekniemy, nie możemy się zamknąć w piwnicy i czekać. Świat idzie do przodu - technika też ale jak każde narzędzie ma dwie strony i z obu trzeba umieć korzystać aby nie zatracić siebie. Ktoś musi pokazać co jest dobre a co złe młodemu człowiekowi - teraz coraz częściej uczą się co jest złe a często Ci co mają pokazać co jest dobre niestety pokazują że to fasada. Skąd brać zatem wzorce?

I wtedy też czasem nie było. Pamiętam koleżanki i kolegów z kluczami na szyi. Może to zjawisko braku czasu dla dzieci się pogłębiło?
A może jest inaczej? Może czasu mamy średnio podobny zasób, ale dzisiejsi rodzice sami są równie zagubieni, sami nie mają wzorców ani autorytetów? Jak jest z dojrzałością emocjonalną?

Myślę, że Twoje posty za każdym razem będą świetnym materiałem do rozważań i spoglądania na omawiane problemy z wielu stron.

Congratulations @ronnon78!
Your post was mentioned in the Steem Hit Parade for newcomers in the following categories:

  • Comments - Ranked 6 with 18 comments
  • Pending payout - Ranked 6 with $ 4,77

I also upvoted your post to increase its reward
If you like my work to promote newcomers and give them more visibility on the Steem blockchain, consider to vote for my witness!