သမီးေလး

ထြန္းေက်ာ္ ေတာက္တစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ေခါက္လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ အိမ္ထဲမွ လွမ္းထြက္ခဲ့လုိက္၏။ ေျခလွမ္းတုိ ့ဦးတည္ရာက ကိုေဇာ္ဝင္း၏ အရက္ဆိုင္သို ့ျဖစ္သည္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာ တမင္တကာကုိ ရြဲ ့ျပီး ေသာက္ျပလုိိက္ဦးမည္ဟုလဲ ေတြးလိုက္၏။ ပါးစပ္က ပြစိပြစိျဖင့္ ပူညံပူညံ လုပ္တာေလာက္ စိတ္ပ်က္တာ မရွိေတာ့။ ဒီမိန္းမ ကိုယ္ဝန္ရွိလာမွ ပိုစကားမ်ားလာသည္။ ဟိုဟာ ခ်ဳပ္ခ်ယ္၊ ဒီဟာ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ျဖင့္ သူ ့ကို လႊမ္းမိုးဖို ့ၾကိဳးစားလာသည္ဟုလဲ ထင္မိသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနတတ္သည့္ သူကလဲ ကုိယ့္ကုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လာလွ်င္ နဲနဲမွ သေဘာမေတြ ့ျပန္ကန္ ့လန္ ့တိုက္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္၏။ ခုလဲ သူတုိ ့ေဘာ္လံုးအသင္း ႏိုင္လာေသာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္က ကိုေဇာ္ဝင္းဆိုင္တြင္ ဂုဏ္ျပဳပြဲေလး လုပ္ေပးသည္။ ပံုမွန္ဆိုလွ်င္ သူေသာက္ေလ့ ေသာက္ထမရွိေသာ္လဲ ခုလို အထိမ္းအမွတ္ပြဲမ်ဳိးတြင္ တစ္ခြက္တေလေတာ့ ေသာက္ျဖစ္သည္။ လူမႈေရးက ရွိေသးသည္ မဟုတ္လား။ ခုေတာ့ မေကာင္းတတ္လို ့တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ျဖစ္လာခဲ့သည္ကို ဇာခ်ဲ ့ကာ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာလာေတာ့ ကန္ ့လန္ ့တုိက္ခ်င္စိတ္က ေခါင္းေထာင္ထလာသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ေစာေစာကမွ ျပန္လာခဲ့သည့္ ကိုေဇာ္ဝင္း အရက္ဆုိင္သို ့ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေယာက္က်ားမ်ား ခုလို အရႊဲ ့တုိက္တတ္ေအာင္ မိန္းမမ်ားက တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ျဖင့္ တြန္းအားေပးေနျခင္းလားဟုလဲ ေတြးလုိက္မိသ
ဟဲ့... ထြန္းေက်ာ္ နင့္တစ္ကိုယ္လံုး အရက္ေစာ္ေတြ ဒီေလာက္ နံေစာ္ေနတာကို ကေလးက ဘယ္လိုခံႏိုင္မွာလဲ... ေပး... ေပး ကေလးကို"

မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေအာ္ေငါက္သံႏွင္အတူ သူ ့လက္ထဲမွာ သမီးေလးကို ဆတ္ကနဲ ဆဲြယူသြားျခင္း ခံလိုက္ရ၏။ သူ ့ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္းမႈက လႈိက္ကနဲ တက္လာသည္။ ထို ့ေနာက္ သူအိမ္ထဲမွ ေျပးထြက္ခဲ့သည္။ သူဘာကိုမွ မျမင္မၾကားေတာ့။ သူ ့မ်က္လံုးထဲတြင္ ေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ လွည့္သြားကာ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ငိုေနသည့္ သမီးေလး၏ ပံုရိပ္ႏွင့္ မိခင္၏ စကားသံတို ့ကိုသာ ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ျမင္ေယာင္ ၾကားေယာင္ေနမိ၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိထားမိခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘးသို ့ေရာက္ေနျပီ။ ျမစ္ကမ္းေဘး သဲေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ ပလက္လွန္ကာ ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကို နဖူးေပၚ လက္တင္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ ဆုိသကဲ့သုိ ့ပင္ မိမိ အျပစ္သာ ျဖစ္သည္။ ဒီအရက္ကုိ ေသာက္ထားလို ့သမီးေလး၏ ျငင္းပယ္မႈကို ခံခဲ့ရသလုိ မိမိ၏ ေသြးသားရင္ေသြးကို တျခားသူ တစ္ဦးက မိမိရင္ခြင္ထဲမွ ဆြဲယူသြားျခင္းကို ခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ အရင္းစစ္ေတာ့ အျမစ္ေျမက ဆုိသလုိပင္ အရက္ေသာက္ထားသည့္ သူ ့အျပစ္သာ ျဖစ္သည္။ ထိုေန ့က စ၍ ထြန္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္ အရက္ျပတ္သြားသည္။ ယခုဆုိလွ်င္ သူ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အိမ္လာလည္လွ်င္ပင္-ဟဲ့... ထြန္းေက်ာ္ နင့္တစ္ကိုယ္လံုး အရက္ေစာ္ေတြ ဒီေလာက္ နံေစာ္ေနတာကို ကေလးက ဘယ္လိုခံႏိုင္မွာလဲ... ေပး... ေပး ကေလးကို"

မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေအာ္ေငါက္သံႏွင္အတူ သူ ့လက္ထဲမွာ သမီးေလးကို ဆတ္ကနဲ ဆဲြယူသြားျခင္း ခံလိုက္ရ၏။ သူ ့ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္းမႈက လႈိက္ကနဲ တက္လာသည္။ ထို ့ေနာက္ သူအိမ္ထဲမွ ေျပးထြက္ခဲ့သည္။ သူဘာကိုမွ မျမင္မၾကားေတာ့။ သူ ့မ်က္လံုးထဲတြင္ ေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ လွည့္သြားကာ စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္ငိုေနသည့္ သမီးေလး၏ ပံုရိပ္ႏွင့္ မိခင္၏ စကားသံတို ့ကိုသာ ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ျမင္ေယာင္ ၾကားေယာင္ေနမိ၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိထားမိခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘးသို ့ေရာက္ေနျပီ။ ျမစ္ကမ္းေဘး သဲေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ ပလက္လွန္ကာ ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကို နဖူးေပၚ လက္တင္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ ဆုိသကဲ့သုိ ့ပင္ မိမိ အျပစ္သာ ျဖစ္သည္။ ဒီအရက္ကုိ ေသာက္ထားလို ့သမီးေလး၏ ျငင္းပယ္မႈကို ခံခဲ့ရသလုိ မိမိ၏ ေသြးသားရင္ေသြးကို တျခားသူ တစ္ဦးက မိမိရင္ခြင္ထဲမွ ဆြဲယူသြားျခင္းကို ခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ အရင္းစစ္ေတာ့ အျမစ္ေျမက ဆုိသလုိပင္ အရက္ေသာက္ထားသည့္ သူ ့အျပစ္သာ ျဖစ္သည္။ ထိုေန ့က စ၍ ထြန္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္ အရက္ျပတ္သြားသည္။ ယခုဆုိလွ်င္ သူ ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အိမ္လာလည္လွ်င္ပင္-

"ေဖေဖ ေရျမန္ျမန္ခ်ဳိး ထမင္းစားရေအာင္"
"ဟင္... သမီး ထမင္းမစားရေသးဘူးလား။ စားႏွင့္တာ မဟုတ္ဘူး သမီးရယ္ ဘယ္အခ်ိန္ ရွိေနျပီလဲ"
" ေဖေဖနဲ ့အတူတူ စားခ်င္လို ့ေစာင့္ေနတာေပါ့"
"သမီးေမေမတို ့နဲ ့ဝင္စားလိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းကြာ သမီးကိုပါ တခါတည္း ထမင္းစား ေခၚတာမဟုတ္ဘူး"
"ေခၚပါ့ေတာ္ ေခၚတာမွ ဒီေန ့တစ္ရက္တည္း မဟုတ္ဘူး။ ေန ့တုိင္းကို ေခၚတာ... ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္လာမယ္မွန္း မသိတဲ့ နင့္အေဖကို ေစာင့္မေနနဲ ့တခါတည္း ဝင္စားဆိုတာကုိ သူ ့ေဖေဖနဲ ့မွ စားမယ္တဲ့ေလ... သူမို ့ဗိုက္အဆာခံျပီးေစာင့္တယ္"

ေရခ်ဳိးျပီး ထမင္းစားပြဲကို ေရာက္ေတာ့ ည 9:00 ပင္ေက်ာ္ေနျပီ။ ထမင္းစားပြဲတြင္ မစားေသးဘဲ ထိုင္ေစာင့္ေနသည့္ သမီးေလးကို ေတြ ့ရေတာ့ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြား၏။

"စားႏွင့္တာ မဟုတ္ဘူး သမီးရယ္"
"ေဖေဖနဲ ့စားခ်င္လုိ ့ေစာင့္ေနပါတယ္ ဆိုမွ"
"ကဲ... ဒါဆိုလဲ စားၾကမယ္"

စားၾကမယ္သာ ေျပာျပီး သူမစားျဖစ္ေသး။ ထမင္းကို အားရပါးရစားေနသည့္ သမီးေလးကိုသာ ဂရုဏာသက္စြာျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနမိ၏။ သမီးေလး ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကို ဆာေလာင္ေနသည္။ ေခါင္းကို ငံုျပီး တစ္လုတ္ျပီး တစ္လုတ္ကို အားရပါးရ စားေနသည္။ ဟိုးအရင္ ရက္ေတြကတည္းက သူျပန္အလာကို ခုလို ဗိုက္ဆာခံျပီး ေစာင့္ခဲ့သည္ကို သတိထားမထားမိတာကိုက သူ ့အမွား ျဖစ္သည္။

"ေျဖးေျဖးစားပါ သမီးရယ္... နင္ေနပါဦးမယ္"
"သမီး ဗိုက္အရမ္းဆာေနလို ့ပါ ေဖေဖ"

ငိုမဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ဆိုလာသည့္ သမီးေလးကို ၾကည့္ျပီး သူ ့ရင္ထဲ ဆို ့နင့္သြားမိ၏။

"အင္းပါ သမီးရယ္... ေဖေဖက မာန္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သမီးအတြက္ စိုးရိမ္လုိ ့သတိေပးတာပါ"
"ဟုတ္ကဲ့... ေဖေဖလဲ စားေလ"
"အင္း... အင္း... သမီးလဲစား..."

ထိုေန ့က ထြန္းေက်ာ္ ရင္ထဲ မေကာင္းသျဖင့္ ထမင္းပင္ ေကာင္းေကာင္း စားလို ့မဝင္။ ဗိုက္ဆာလြန္းသျဖင့္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည့္ သမီးေလးပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိတုိင္း သူ ့ရင္ထဲက တစစ္စစ္ျဖင့္ နာသည္။ သမီးေလး... ငါ့သမီးေလးျဖင့္ ခ်စ္လုိက္တာ ဘာခ်စ္တာလဲ။ သမီးေလးက သူ၏ အခ်စ္ကို သက္ေသျပသြားခဲ့ျပီ။ သူကေတာ့ သမီးေလး၏ အတြင္းစိတ္ကို သိဖုိ ့ဆိုတာေဝးလုိ ့ အျပင္ဘက္ ဟန္အမူအရာကိုပင္ ေသခ်ာဂရုမျပဳမိခဲ့။ ခုဘဲၾကည့္ ရက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာခဲ့ျပီလဲ ဒီေန ့မွ သူသတိျပဳမိသည္။ သူ ့ရဲ ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္ေနမႈတုိ ့က သမီးေလးကို ထိခိုက္ေစခဲ့ျပီ။ မရည္ရြယ္ခဲ့ေပမယ့္ သူ ့ေၾကာင့္ သမီးေလးမွာ ထိခိုက္ခဲ့ရျပီ။ သူဟာ အသံုးမက်တဲ့ ဖခင္တစ္ေယာက္ဆိုသည္ကို ဒီေန ့ သိလုိက္ရျပီ။ ထို ့ေၾကာင့္ ဒီေန ့မွ စ၍ သမီးေလးကို မထိခိုက္ မနာက်င္ရေအာင္ ဂရုစိုက္ရမည္။ သမီးေလး အနားတြင္ တတ္ႏိုင္သမွ် အနီးကပ္ေနျပီး သမီးေလးကို ဒီထပ္ပို၍ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။ ေနာက္ေန ့မွ စ၍ ေဘာ္လံုးကန္မွ ျပန္လာတုိင္း ဘယ္မွ မဝင္ေတာ့ဘဲ အိမ္ကို ေစာေစာျပန္ကာ မိသားစု ထမင္းဝုိင္းေလးကို ပိုမိုေႏြးေထြး စည္ကားေစမည္။ သမီးေလးအတြက္ ပို၍ အခ်ိန္ေပးျပီး သမီးေလးေစရာအတိုင္း ေနထိုင္ေတာ့မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သမီးေလးကသာ သူ၏အသဲ၊ သူ၏အသက္၊ သူ၏ဘဝ မဟုတ္ပါလား။