Kadere inat

Kaynak

Sevgilinden ayrıldın ve bunalımdasın,
Ya da sana öyle geliyor.
Sıradan bir yaşama kapılıp gittin sanki.
Sanki monotonlaşıyorsun.
Her sabah aynı otobüse biniyorsun duraktan
Ve her sabah aynı kaldırıma iniyorsun.
Zaman hızla akıp gidiyor sanki, sen dur diyemezken yaşama.
Oysa yaşam sen aktığın sürece var fark edemiyorsun.
Zaman zaman çevrene bakıp keşke bende onlar gibi olsam diyorsun,
Sanki bu sıradan hayatından sıkılmışcasına.
Fark etmiyorsun aslında herkesin hayatını kendine sıkıcı bir noktada.
Sen para istersin hayattan,
Kimi parası olan parasızlığı belki.
Değerini bilmek gerekir yaşanan anların her zaman.
Ve yaşamış olmak için değil de yaşamak için yaşamak gerekir ki geçen saniyeleri,
Geri dönüşü olmadığı için çok fazladır değeri.
Sıradan yaşantına devam ederken her sabah gün doğuşunda,
Bakmasını bilmelisin aslın da ayrıntılara.
Bir arkadaşımın söylediği gibi belki,
Güzellikler ayrıntılarda gizli.
Her sabah bindiğin o otobüs alır seni yine kapıdan.
Yine aynı insanları görürsün bir ihtimal.
Yine aynı kaldırma indirir seni ama,
Artık gözünü açmalısın.
Attığın her adımda farkı hissetmek için etrafına birde gönül gözüyle bakmalısın.
Sıradan bir otobüs,
Bırakırsa seni sıradan bir kaldırıma.
O kaldırımda sıra dışı olan bir şeyler vardır mutlaka.
Hiç beklemediğin bir anda çıkarsa karşına,
İşte değişti hayatının akışı bir anda.
Sıradan dediğin yaşantına anlam katmak senin elinde aslında.
İnerken bir defa otobüsün merdivenlerinden önüne bakma.
Bırak takılsın ayağın merdiven korkuluğuna.
Azcık sendeledikten sonra düşersin elbet bir meleğin kucağına.
Kader her zaman alıp gidemez seni.
Birazda sen istemelisin gitmeyi.
İşte şimdi sıra sende aslında.
Ya pardon deyip çekilip gitmelisin bir kenara,
Ya da susmayı tercih etmelisin.
Bazen susmakta bir sanattır.
En az etkili konuşmak kadar,
Her ne kadar dersi verilmese de bazı özel kurslarda.
Gözlerine bırakırsın akışı
Ve zamanı durdurmayı bir onlar bilir bu dünyada.
Aslında insanlar atomlar gibidir ki
Bu yüzden etraflarında elektronları vardır.
Atomlar nasıl birleşirse bir çarpışma sırasında,
İnsanlarda birbirine böyle kaynaşır.
Ve kader seni onun kucağına itti bir defa.
Her ne kadar kendi zorunla olsa da,
Artık senin elektronların onda.
Ne kadar uğraşırsak uğraşalım bak işte döndük başa.
Neden insanlar böyle bir durumda bir şey yapmak zorunda olduklarını hissederler anlamam.
Aslında susmaktır en büyük erdem.
Biz erkeklerde bunu isteriz bazen, çok saçma olsa da.
Bir defa, sadece bir defa ben susayım sen beni anla.
Sen her ne kadar boş bakarsan gözlerine,
O kadar anlamsızlaşır kelimeler.
Ve hiç beklemediğin bir anda alırsın cevabını.

“Çekil yolumdan be ayı”

İki seçenek vardır önünde artık.
Ya elektronlarını da toplar çekip gidersin buradan.
Ya da kalıp mahvedersin onun hayatını da.
Korkarsın işte bu anlamsız korkudan.
Reddedilmenin vereceği hüsranı kaldıramayacağı için yüreğin,
Pardon demeyi seçersin.
Sonra arkana dönüp keşke dersin.
Keşkeler çare değil der bir şair dostum bana.
Keşkeler sadece pişmanlığı anlatır aslında.
Belki sorman gerekir şu soruyu ona,

“Elektronlarımdan bir parça ister misin”?

Cevabı evet “Hayatımı mahvetmeni istiyorum” olabilir bazen.

Korkularla yüzleşmekte gerekebilir
Ve anladım ki ben anlattıkça uzar gider bu mevzu.
Her ne kadar anlamı herkesin kafasını karıştırsa da.
Kadere inat yaşamak gerekir bazen,
Bazen de ona izin vermek.
Siz şimdi merak ediyorsunuz ne oldu o kız ve oğlana diye
Böyle sahneler ancak filmlerde gerçekleşebilir.
Yani diyeceğim o ki
Otobüsün merdivenlerinden inerken önüne bakmak gerekir.
Karşına her çıkan bir melek olmaya bilir.