yıldızlara dokunmak..

Şehrin yalancı ışıkları kaplamışken semâyı, yıldızları göremez olduk.
Galiba kalplerimizle birlikte kirlettik onları da..

Küçükken köye gittiğimde dedemin aldığı oyuncak dürbünle gökyüzüne bakar kayan yıldızlarda dilek tutardım. Bana göz kırpıyor gibi gelirdi mutlu olurdum. :)
Elimi uzatsam dokunacakmış hissine kapılırdım öyle çoktular ki..

Aynısını 99 depreminde de yaşamıştım, o puslu gecede şehir karanlığa gömüldüğünde, korkmuştum..
Gökyüzüne baktığımda binlerce yıldızı ilk defa görüyordum sanki.
Her yıldız kaydığında etraftan sesler yükseliyordu bir kişi daha öldü diye, çocukluk işte inanıveriyordum hemen.

O günden sonra bir daha öyle bir yıldız şölenini görmedi gözlerim.
Keşke öyle bi imkân olsa, her gece birkaç dakikalığına tüm şehir karanlığa gömülse de insanlar başlarını yerden kaldırıp yukarıya baksa, gök kapılarından girip kaybolsa, hülyâlara dalsa..

Ama o kadar bağımlısı olduk ki teknolojinin, bunu yapmak aklımıza gelmiyor hem gelse bile olacağını sanmıyorum. Benimkisi de hayal işte. :)

Bu satırları penceremden bana göz kırpan yıldıza bakarak yazıyorum ve inanıyorum orda birileri var bizi izleyen. ;)