Şehirde Yaşayan Gölgeler

Bir şehrin doğusu, batısıdır bir diğerinin.

Her şehre doğan güneş, hasretlik gölgeler döker yollara. Bir şehirde ne kadar çok gölge varsa, orada o kadar hasret vardır, kavuşma hayali vardır. Aceleci bir arayış vardır. Buz tutan gölgeler selamlaşır, çakışır kavşaklarda. Yol bitmez ve gölge, yerini akşamüzeri karanlığa bırakır.

Sonunda kavuşmak varsa, durmak da evladır bir ağaç gölgesinde, belki bir taş bina dibinde. Bekleyen için de yol alan için de bir arkadaştır gölge. Sırdaştır, yoldaştır, sığınaktır.

Bir şeyin gölgesine sığınmışsan, serindir aldığın nefes. Yerdeki senin gölgen ise, alnında ve ensende kor ateş. En koyu yalnızlığın arka planıdır gölgeler. Gölgesi şehre vuranın yalnızlığı tescillenir. Dağlarla çevrelenmiş bir şehrin yollarında, yalnız bir dağın silüeti vardır. Taş binalardan fırsat bulduğu yere atar imzasını.

Karanlığın emanetçisidir en koyu gölge, yerini akşama teslim etmeden önce serinletir en hasret çeken gönülleri. Çünkü dayanmaz sıcağa en koyu vuslat.

En çok da şehirlere yakışır gölgeler. Güneş şehirler arası yol alır, serpiştirir en uygun yere karanlığını. Dedik ya, bir şehirde ne kadar yalnız varsa, gölge de o kadar çoktur. Yalnız ama kalabalık gölgeler. Güneş batarken uzar da uzar gölgeler. Sanki biraz daha uzasa hasretliğine kavuşacak. Ama kavuşmadan ortalığı karanlık basar.

Bir şehrin doğusu, batısıdır bir diğerinin. Şehrin sınırlarını çizen gölgedir, kavuşamayan gönüllerdir. Ne olurdu bütün coğrafya tek isimle anılsa? Adı sadece ‘’Şehir’’ olsaydı, sınır olmasaydı aralarda, ‘’beklemek’’, ‘’gitmek’’, ‘’hasret’’ ve ‘’ayrılık’’ diye bir şey olur muydu hiç lügatta? 

Pictures: [1] [2]