Zifiri karanlık

Geçen hafta, birkaç iş için memlekete yolum düştü. Uzun zamandır gitmemiştim. Rötar, iftar, sahur vs derken uçak yolculuğundan sonra birkaç saat otobüs ile gitmek durumunda kaldım. Otobüs yolculuğu kısmı gece yarısı sonrası kısmına denk geldi. Büyükşehirlerin ışığı yok burda, gözünün alabildiğince ova veya dağ. Karanlıkta dağlar, masallardaki devler gibi görünüyor. Aynı şekilde ova(ufak bir çöl gibi), karanlıkta uzaktaki bir derya gibi görünüyor. Ayrıca, bu mevsimde fazla gerçekleşmeyen bir durum daha vardı, bütün gün burda yağmur ve fırıtna vardı. Biraz da onun etkisiyle, nerdeyse "kapkaranlık" idi. Otobüsün camından baktığımda, uzaktaki bazı köylerin ışıkları ve 40-50 km öteden şehrin/ilçenin zayıf ışıkları vardı.

Uzun zamandır bu kadar zifiri karanlık görmemiştim. Bu doğduğum şehirden ayrıldğımdan beri(hep büyük şehirlerde yaşamamıza mütevellit), gözüm karanlığa hasret kalmıştı. Fiziksel olarak karanlığı çok severim(Allah, mental karanlık vermesin). Otobüsü durdurup inmek mümkün değildi ama bir sonraki sefere şahsi bir arabayla gelip, yolda ineceğim. Gözlerim dinlenene kadar karanlığa "bakacağım" :) Sizi bilmem ama, karanlık zihnimi de acayip rahatlatıyor. Berrak düşünceler, berrak fikirler.

Telefon ile karanlığı çekmeye çalıştım ama yeterince "karanlık" çıkmadı :) Bu da başka bir paradoks(yada ironi mi desek, yada parodi mi desek bilemedim). O yüzden, paint'de karanlığı temsil etmeye çalıştım. :)