Uçurtmayı Vurmasınlar

Feride Çiçekoğlu’nun Uçurtmayı Vurmasınlar kitabından aynı adla sinemaya uyarlanmıştır. Yönetmenliğini Tunç Başaran yapmıştır. Bu film çocuk bakış açısı ile çekilmiş olup gerçekçi bir filmdir. 1989 yılında çekilmiş Türkiye’den Oscar’a en iyi film olarak aday adaylığına girmiştir. Barış’ın hiçbir şekilde dışarıyı görmemesi çok ilginç yorumlarda ve sorularda kendini gösteriyor. Dönemin çocuk mahkumlarına yumuşak ama bir o kadar da sert bir eleştiri mevcuttur. Çocukların masumiyeti uçurtma ile sembolize edilmiştir. Uçurtmalar gökyüzüne süzüldüklerinde o uçurtmaları uçuran çocukların hayalleri ve ümitleri ne kadar da masumdur. Barış hiç görmediği çayırları, çimenleri, ağaçları, sokakları, caddeleri hayalinde -İnci’nin anlatımıyla- canlandırır. Bir özlem bir ümit bir hasret tüter hapishane duvarlarında. Avlular soğuk ve cevapsız. Kapılar örtündüğünde Barış’ın dünyası kendi içinde kurulmaya başlar. Ama nasıl bir dünya? Bir koğuş, bir pencere, bir uçurtma ve avlu. Hayaller hep bunların üzerine kurulu. Bazen İnci dışarıyı anlatır, Barış anlamaya çalışır saf sorular takip eder sonra anlam verme çabası. Bir baba var dışarıda ne arar ne sorar. Barış anlam veremez sık sık sorular sorar. Hapishanede kadınların yaşamları ve düşünceleri saf bir gerçekçilik ile ele alınır. Kadınların birbirleriyle mücadeleleri de ayrı bir şekilde incelenmeye değer. Gelen ziyaretler, gelen fiden mektuplar.. Bir gidiş, bir geliş hep sağır duvar. Endişeler her zaman yastıkta, pencerede, kapıda, avluda.. Bırakmaz peşlerini. Kitaplar yasaklı, güven yok, memurun memura tahammülü yok. Dışarıda bir simit yemek ne kadar lezzetli?