Bir Denizcinin Son Anısı

Aylardan Ocak, gemisi karaya oturmuş bir kaptan. Elleri yüzünü kapatıyor, kara kara düşünüyor. Gemisini karaya oturtmuş bilerek, açıklaması olmadan. Aklı düşman kesilmiş, kalbi yoldaş. O düşünürken kelebek misali gelmiş hayatının şansı. Çıkmış köprü üstüne hadi bakalım kaptan göster hünerini demiş. Geminin karaya oturduğunu bilmeden. Denizci bu adam sevdi mi tam sever, aşkı için imkansız yoktur. Düşünmüş ve bulmuş çözümü. Akıtırım gözyaşlarımı sonunda gemiyi kurtarırım gemiyi karadan demiş. Başlamış kırlangıçların birinde ağlamaya, gizliden gizliye. Dakikalar dakikaları, saatler saatleri, günler günleri, aylar ayları kovalamış… Günden güne kurtulurken gemi karadan, Kaptan da vazgeçmiş herşeyden, var gücüyle direnmiş şansını kaybetmemek için. Bir eylül günü, gemi tamamen kurtulmuş karadan, başlamış yol almaya. Kadın o kadar mutlu ki; farketmemiş bile Kaptanın gözyaşlarını dökerken verdiği son nefesini… Gitgide dahada açılmış karadan, fırtına üstüne fırtına yaşamış o zaman korkmuş, aramış ağlaya ağlaya gemisine bindiği kaptanı. Aramış bulmuş, kırlangıçların birinde. Elinde bir not ve sessiz, hareketsiz bir şekilde. Açmış notu okumuş, sonrasında sadece içinde dolmayacak bir boşluk hissetmiş. Notta ne yazdığını sorarsanız bilmiyor kimse, ne kadından nede gemiden haber alınamamış. Korkmayın; Denizler, aşkı uğruna canını veren evladının hatrına her zaman korumuştur kadını da, kaptanına karşılık tercih ettiğini gemisinide…