"Artık Başlıyorum" Paradoksu

"Zamanın daha fazla gerisinde kalmamalıyım ve hatta yaşamam gereken her anı bir sonraki zaman dilimine taşımalıyım " diye düşündü kar kaplı sokağı izlerken evinin buğulanmış penceresinden ve kahvesinden bir yudum daha aldı , zaten çok koyu içtiği kahvesi bu sefer çok daha acı gelmişti nedense, bir anda düşünüp "zaten ne zaman böyle olsam bir kaşık fazla kahve koyuyorum" diye söylendi içinden.

"Hüzünlerin kadar kahve olmalıdır fincanında" demişti adını hatırlıyamadığı bir şair mısralarında

Ev mi soğuktu yoksa karnı aç diyemi üşüyordu anlamadı,parmaklarıyla camın buğusuna "artık başlamalıyım" yazdı bunu kaç yüzüncü kez yaptığını bildigi halde.

...

Başlıyorum diye yola çıktığı işleri genelde bitirmeden bırakırdı yada başkasına devrederdi , neden bitirmesi gereksin ki zaten, üniverste sınavını kazanmış olan biri bitirmiş olmaz aksine başlatmış olur aslında, bitirmek diye bir kavram olmamalıdır.Gitar çalmaya "başlıyorum" diye yola çıkarsınız ama asla "tamam ben bitirdim en iyisi benim" diyemezsiniz

Bitirdiğinizi düşündüğünüz her olgu bir sonrakinin başlangıç noktası olacaktır,nefes aldığınız her an yaşamın içinde var olmak zorundasınız, dokunduğunuz veya düşündüğünüz herşey , bulunduğunuz her mekan size alternatif evreni yaşatacaktır , kıymetli bir dostumun dediği gibi cebinde paralel evren ile yaşamak zorundasın..

Yaşamı kontrol edemezsin sadece yön verebilirsin, zamanı durduramazsın sadece hissedebilirsin ve en önemlisi özgür iradeye hükmedemezsin sadece etkiliyebilirsin. O halde neden yoruyorum bu kadar kendimi neden hep bir başlangıç olmasına odaklandım.

Her son bir başlangıç ise neden ben sürekli başlamam artık diye düşünüyorum , bu paradoksun içinde kaybolmak yerine ona uyum sağlamak belkide en güzeli..
...

Birden irkildi uzun bir süre titrek sokak lambasının altında kar tanelerini yakalamaya çalışan iki yavru kediyi izledi , "ne kadar mutlular" diye düşündü ve ekledi iki üşüyen yavru kediden daha mutsuz olacak kadar ne yapmış olabilirim ki?

resim