การสูญเสีย...😞😞

ทุกคนไม่ชอบการสูญเสียแน่ๆ มันนำมาซึ่งความเศร้า แต่ ที่ผมสูญเสีย ไม่ใช่สิ่งของหรือว่าความรู้สึก แต่เป็นชีวิต จิตวิญญาน

เจ้าหมอก ตายแล้วครับ มันมาอยู่กับผมไม่ถึงเดือน น่าเวทนากับชีวิตหมาน้อยตัวนี้ ได้รู้จักความสุขรึยังก็ไม่รู้ ด้วยความไร้เดียงสา มันก็หากินอะไรตามพื้นมั่วๆ และเมื่อวานก่อนมันก็เป็นหงอยๆ กินนมปกติ และก็น้ำลายฟูมปากอีกที แต่มันเอาแต่นอนและร้องตอนกลางคืน แต่ก็ไม่มีใครเอะใจอะไรนึกว่ามันกินเยอะจนปวดท้อง แต่มาวันนี้ มันไม่กินอะไรเลย น้ำลายฟูมปาก และก็กรามค้าง ตามันมองไม่เห็น หูก็ไม่ได้ยินอีกด้วย ตอนเที่ยง ผมได้ยินเสียงหมาร้องดัง เอ้งๆๆๆ ผมก็เลยไปดู เห็นเจ้าหมอก กำลังนอนดิ้นและร้องเหมือนจะขาดใจ ผมเองก็ช่วยอะไรมันไม่ได้เพราะมันเป็นโรค อะไรไม่รู้และผมก็ไม่กล้าจับมันด้วกลัวว่าเซื้อจะติดผม และช่วงบ่าย ผมก็เดินไปดูมันอีกที ปรากฎว่า มันนอนตายแล้ว

หมาน้อยที่3วันก่อนยังร่าเริง แจ่มใส เล่นกับหมาตัวอื่น มันจากไปเร็วเนาะ เจ้าหมอกมันติดผมมากๆ ผมหยอกอุ้มมันตลอด ถ้าเรียกมัน มันก็จะวิ่งกระดิกหางมาหา เรียกได้ว่าเป็นหมาที่ผมรักที่ อยู่กับผมไม่ถึงอาทิตย์ การจากไปมันก็คือต้องมีอยู่แล้ว ใครก็รู้ดี แต่ทุกคนเศร้าที่เจ้าหมอกตาย เพราะมันนิสัยดี และน่ารัก😥😥😥

หลังจากที่สูญเสียอะไรไป ทุกคนก็จะเศร้าหมอง ไม่มีใครมาหัวเราะมายิ้มหรอกนอกจากคนสติไม่ดี ผมรู้ดีว่าแค่หมาตาย มันไม่ได้สำคัญ หรือกระทบต่อใครหรอก แต่ผมเองแค่รู้สึกเสียใจ และอยากให้รู้ว่าทุกชีวิตมีค่า มันก็ขึ้นอยู่กับใครที่ให้ความสำคัญ เหมือนกับหมูปลาไก่ เวลาผมกินก็ไม่รู้สึกสงสารเลย แต่กลับอร่อยและมีความสุข เช่นเดียวกับคนอื่น เพราะว่าสัตว์เหล่านี้ไม่ได้ทำให้เรา"รัก"ไง

ถ้าชอบกก็โหวต&คอมเม้นให้ผมด้วยนะครับ​

Vote​ me​ @wittawatza2543​