อักษรแห่งความเห็นแก่ตัว
ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวไหนที่เห็นแก่ตัวมากที่สุด คือตัว i ใช่หรือไม่ ทุกอย่างหมุนรอบตัว i ทุกสิ่งหมุนรอบตัว i แล้วตัว i แสดงถึงอะไร ตัว i แสดงถึงความคาดหวัง “ฉันต้องได้รับการดูแลแบบนี้” “ฉันต้องได้รับความรักแบบนี้” “ฉันต้องได้รับการปฏิบัติแบบนี้” “ฉันต้องได้รับความเคารพแบบนี้” “ฉันต้องได้คะแนนมากกว่านี้” “ฉันไม่ควรได้สิ่งนี้”
พวกคุณใช้ชีวิตด้วยความคาดหวังแบบสุดโต่ง ทุกอย่างหมุนรอบ ความเห็นของฉัน สิ่งที่ฉันชอบ ฉันชอบสิ่งนี้ ฉันไม่อยากได้สิ่งนี้ ฉัน ฉัน ฉันและฉัน คุณคิดว่าชีวิตจะมีความสุขไหม เมื่อมันหมุนรอบตัว i ตั้งแต่เด็กแล้วโตมากันแบบนี้ เรารู้จักแค่การได้รับ และทุกคนต้องทำตามความคาดหวังของฉัน ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับความคาดหวังของฉัน
มีเด็กคนหนึ่งเดินมาที่แม่ของเขา แล้วพูดว่า “แม่ครับ ผมรักแม่” เด็ก 5 ขวบ แม่บอกว่า “แม่ก็รักลูก” เด็กคนนั้นโตขึ้นมาอายุ 16 ปี เดินไปที่แม่ “แม่ครับ ผมรักแม่” แม่ถามกลับ “จะเอาตังค์เท่าไหร่” ต่อมาเขาอายุได้ 25 ปี “แม่ครับผมรักแม่” แม่ถาม “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร อยู่ที่ไหน เราจะจัดพิธีแต่งงานให้” ต่อมาเขาอายุ 40 ปี “แม่ครับ ผมรักแม่” แม่บอก “ฉันบอกแกแล้ว ว่าอยากแต่งงานกับนางนั่น” ต่อมาเขาก็อายุ 60 ปี “แม่ครับ ผมรักแม่” แม่บอกว่า “แกออกไปเลย ฉันไม่เซ็นอะไรทั้งนั้น”
คนเป็นแม่รู้ทุกอย่าง ทุกอย่างมันคือความคาดหวังของฉัน มันเป็นแบบนั้น และการแต่งงาน คุณคิดถึงแต่ลูก ๆ แฟนสาว แฟนหนุ่ม นั่นคือการแต่งงานใช่ไหม ความคาดหวังในการปฏิบัติต่อกันแบบนั้น ถ้าคนหนุ่มสาวไม่ละวาง แฟนหนุ่มและแฟนสาวไม่ละวาง คนที่แต่งงานแล้วไม่ละวาง คุณคิดว่าบรรดาคนที่เคร่งศาสนา ที่มาที่วัดจะละวางจากตัว i หรือ ผมไม่คิดเช่นนั้น เมื่อผู้คนมาพบ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เดินทางมาที่วัด พวกเขามาเพื่อขอ ขอสิ่งที่ฉันต้องการด้วยเถิด ไม่มีใครพูดว่า “ฉันรัก พระองค์” “ฉันต้องการเป็นผู้ให้”
เมื่ออดีตประธานาธิบดีสหรัฐ จอห์น เอฟ เคนเนดี้ เดินขึ้นมาบนเวทีเพื่อกล่าวสุนทรพจน์ครั้งแรก เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสารทิศ เมื่อเขากล่าวว่า “จงอย่าถามว่าประเทศชาติจะให้อะไรแก่ท่าน แต่จงถามตัวท่านว่าจะทำอะไรให้แก่ประเทศชาติบ้าง” และเช่นกันผมจะพูดว่า “จงอย่าถามว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายจะประทานอะไรแก่ท่าน แต่จงถามตัวท่านว่าจะทำอะไร ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น” แต่ไม่มีใครถามตัวเองแบบนั้น เพราะตัว i ยิ่งใหญ่เหลือเกิน
ความคาดหวังของฉัน ความต้องการของฉัน สิ่งของของฉัน นั้นทรงพลังเหลือเกิน แม้กระทั่งมาที่วัดมาสั่นระฆัง ก็มาเพียงเพื่อ “ขอ” ยิ่งเราใช้ชีวิตด้วยตัว i มากเท่าไหร่ ตัว i ของเราก็จะยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น เพราะไม่มีใครเกิดมาเพื่อทำตามความคาดหวังของคุณ ดังนั้นท่านทั้งหลาย ตัวอักษรที่เห็นแก่ตัวมากที่สุด คือตัว i ที่แสดงถึงความคาดหวัง ดังนั้นจงหลีกเลี่ยงมันเสียเถิด แล้วจะหลีกเลี่ยงมันอย่างไรดี
จงนึกถึงความเป็นจริงเมื่อคาดหวัง การที่เราคาดหวังไม่ผิดอะไร แต่จงเข้าใจว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะทำตามคุณ อีกอย่างหนึ่งที่จะหลีกเลี่ยงตัว i ได้ นั่นคือการเป็นผู้ให้แก่คนอื่น ๆ คุณรู้ไหมว่าทำไม ถ้าคุณต้องการเป็นผู้รับ คุณต้องพึ่งพิงผู้อื่น ซึ่งเขาก็อาจไม่ทำตามคุณ แต่ถ้าคุณต้องการเป็นผู้ให้ ใครจะห้ามคุณได้ ถ้าคุณต้องการความเคารพ ผู้คนอาจไม่เคารพคุณ แต่ถ้าคุณให้ความเคารพผู้อื่น จะมีใครมาห้ามคุณได้ เมื่อคุณอยากได้ความรัก แต่ไม่มีใครรักคุณ แต่ถ้าคุณอยากมอบความรักให้ผู้อื่น ใครจะห้ามคุณได้ เมื่อคุณต้องการความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ แต่ไม่มีใครมอบให้ แต่ถ้าคุณอยากมอบความเอื้อเฟื้อให้ผู้อื่น ใครจะหยุดคุณได้
ดังนั้นจงเริ่มเดินทาง จากตัวเอง ไปสู่ผู้อื่น ยิ่งคุณต้องการมากเท่าไร คุณก็จะผิดหวังอยู่เช่นนั้นเอง แต่ยิ่งคุณมอบให้คนอื่นมากเท่าไร คุณก็จะพบแต่ความสุข