ความรู้สึกของช่วงชีวิตหนึ่ง

สวัสดีค่ะ เพื่อนๆ ชาว steemit & busy ที่น่ารักทุกท่าน,

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่วิกับสามีได้เป็นเจ้าของ Paragon Spa Resort วิกับสามีได้ดำเนินกิจการรีสอร์ทแห่งนี้เป็นเวลา 3 ปี ได้รับความช่วยเหลือต่างๆ มากมายจาก ผู้มีพระคุณ คือ พ่อแม่ของวิ และ แม่ของยานนิค ถ้าไม่ได้ 3 ท่านผูู้มีพระคุณเหล่านี้ วิกับยานนิคก็คงไม่มีทางได้เป็นเจ้าของกิจการรีสอร์ทได้แน่ๆ การได้เริ่มต้นทำธุรกิจร่วมกันกับสามี ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่สุดในหลายๆ เรื่อง ของชีวิตวิเลยก็ว่าได้ มีความที่สุดอะไรบ้าง ลองตามอ่านกันนะคะ

3 ผู้มีพระคุณ บุพพาการี ที่ให้ทั้งชีวิตและมอบอนาคตที่ดีให้กับลูกสาวและลูกชาย

1 เป็นการทำงานที่โหดที่สุดในชีวิตฟังดูออกจะโหดร้ายทารุณ แต่คำว่าโหดของวิ คือ สามีเป็นคนที่เป๊ะในเรื่องการทำงานมาก ๆค่ะ เค้าจะโหดกับวิและลูกน้อง เพื่อให้เราเข้าใจกับคำว่างานบริการที่ได้มาตรฐาน เพราะบางทีเราก็คิดแบบไทยๆ ว่าเอาง่ายๆ สบายๆ แต่พอเจอสามีวิ เอามาตรฐานของสวิสเซอร์แลนด์เข้ามา ต้องยอมรับเลยว่าคนสวิสโหดมาก ไม่มีปราณีปราศรัย ไม่มีคำว่าไม่เป็นไร ทุกอย่างต้องถูกต้องและมีเหตุผล คุ้มค่าเงินที่ลูกค้าจ่าย ทำให้วิเข้าใจเลยว่าการทำงานแบบคนยุโรป คือเค้าทำงานจริงๆ ทำคุ้มค่าจ้าง ไม่มีมาสนุก ๆ ตลก ๆ ไปวัน

2 เป็นการทำงานที่เปิดหูเปิดตาที่สุด เพราะวิไม่ใช่นักเดินทาง ชีวิตไปเที่ยวก็ไม่บ่อย การได้ทำงานตรงนี้ได้เปิดหูเปิดตาตัวเองว่า คนต่างชาติที่มาไทยแต่ละชาติ มีบุคลิกหรือลักษณะเด่น แตกต่างกันไป แต่ก็พอเดาได้ว่าคนแบบนี้มาจากประเทศไหน เหมือนได้เรียนรู้ชาติพันธ์มนุษย์ไปไหนตัว 555 หรือการได้ทำงานกับน้องพม่า ก็ได้รู้ได้เห็นอะไรมากขึ้น ได้เรียนรู้วัฒนธรรมความคิดของเด็กๆ ว่าเค้าเป็นแบบไหนกัน มันไม่เหมือนกับทำงานเอกสารหรืองานที่ต้องทำแบบเดิมๆ ทุกวัน ทุกวันคือได้เปิดกระโหลกตัวเอง ได้เห็นได้ยินหรือได้พูดคุยกับคนต่างชาติ ต่างภาษา และที่สำคัญได้รู้เลยว่า นักท่องเที่ยวชอบเมืองไทยและอาหารไทยมาก ที่สำคัญคือเสน่ห์ของคนไทยนี้แหละ ที่ดึงดูดคนต่างชาติให้มาเที่ยวเช่นกัน

3 เป็นการทำงานที่มีความสุขที่สุด เพราะวิเป็นคนชอบพูดคุย พบปะ หรือแลกเปลี่ยนความคิด ไม่อายที่จะบอกว่าตัวเองคิดแบบไหน หรือที่เค้าเรียกว่าชอบพรีเซ้นต์ตัวเอง 555 แล้วยิ่งได้มาทำงานให้บริการนี้ยิ่งทำได้ดีเข้าไปใหญ่ นึกว่าจะเป็นคนไม่ค่อยชอบเซอร์วิสใครเสียอีก แต่ก็ทำได้นะค่ะ ทำด้วยความเต็มใจและตั้งใจ ที่สำคัญได้ทำงานกับสามี ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง เพราะเราก็จะช่วยกันคิด ช่วยกันทำ ถึงจะมีปากเสียงทะเลาะกันบ้างแต่เราก็ไม่เคยเก็บมาฝังใจ ทำร้ายความสัมพันธ์ วิกับยาน เหมือนหยินกับหยาง ต่างเติมเต็มในส่วนที่อีกคนขาด

4 เป็นการทำงานที่อิสระที่สุด วิสามารถกำหนดเวลาทำงานให้กับตัวเอง ได้ใช้ความคิดของเราอย่างอิสระเสรีมากที่สุด การเป็นเจ้านายตัวเอง ข้อดีคือเรามีอิสระในการใช้ความคิดของเรา แต่ข้อเสีย คือ ถ้าไม่ขยัน ไม่สู้ ก็อดตายนะคะ

5 เป็นช่วงเวลาที่วิรู้ใจตัวเองมากที่สุด เวลาวิมองย้อนกลับไปสัก 10 กว่าปีที่ได้ ตอนที่วิยังอยู่ในกรุงเทพ ฯ วิมักตั้งคำถามกับตัวเองว่า ตอนนี้เรามีความสุขดีไหม ถึงชีิวิตเราจะสะดวกสบาย มีที่เที่ยวที่กินเยอะแยะ เพื่อนฝูงมากมาย แต่มันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง รู้สึกหายใจไม่เต็มปอด เหมือนชีวิตไม่ใช่ของวิ รู้สึกเหมือนสังคมต้องมากำหนดว่าเราต้องเป็นแบบไหน แต่พอเราได้ออกมาอยู่ในสังคมชาวเกาะ ที่ไม่ค่อยหวือหวา ได้ทำธุรกิจที่เราทำได้ดีและไปได้สวย ทำให้วิรู้หัวใจตัวเองว่าวิต้องการอะไร วิไม่เคยกลัวที่จะต้องเปลี่ยน หรือจะต้องเลือก เพราะถ้าเรายังคงทำอะไรแบบเดิมๆ ใช้ชีวิตหรืออยู่ในสภาพแวดล้อมเดิมๆ เราก็ไม่มีทางจะเปลี่ยนไปได้ ถ้าเรารู้ตัวว่าสิ่งที่อยู่รอบตัวเรามันคือสิ่งที่ไม่ใช่ เราก็ต้องเดินออกมาหาที่ๆ เหมาะสมกับเรา และวิก็โชคดีที่หาเจอ บางวันเวลาวินั่งอยู่คนเดียวแล้วมองออกไป เห็นวิวที่หน้าห้องเรา เป็นวิวทะเลตัดกับขอบฟ้า หรือมองเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้าอันมืดมิด มันคือความสุขเล็กๆ ในหัวใจ ที่ทำให้เรายิ้มได้ และทำให้เรารู้สึกดีกับตัวเองที่เราเลือกถูก และเราเลือกที่จะรู้ใจตัวเอง และใช้สัญชาติญาณนำทางเรา ให้เราได้พบความสุข ณ ตอนนี้ แต่อนาคตก็ว่ากันอีกทีค่ะ ตอนนี้มีความสุขกับปัจจุบันก่อนดีที่สุด

6 เรียนรู้เรื่องคนมากที่สุด การที่วิกับยานนิคได้มาอยู่เกาะน่ารักแห่งนี้ก็มีทั้งเหตุการณ์ที่ควรค่าแห่งการจดจำ และเหตุการณ์ที่ต้องจำให้ขึ้นสมอง การเลือกคบคนเป็นสิ่งที่เราได้เรียนรู้มากที่สุดเช่นกัน คนเราไม่มีใครดีร้อยหรือเลวล้านเปอร์เซ็นต์ เพราะทุกคนก็มีเหตุผลของตัวเองว่าทำไมเค้าต้องทำตัวแบบนั้น ยิ่งเราโตขึ้น เราก็ยิ่งรู้จักและมองคนได้มากขึ้น ยิ่งทำธุรกิจมีเงินมาเกี่ยวข้อง เราก็จะมองคนได้ง่ายขึ้นอีกค่ะ ดังนั้นวิกับยานนิคจะต้องคิดเสมอว่าอย่าให้ลมปากคนมาทำให้เราหูเบา หรือเชื่อคำหวานๆ เรามองที่การกระทำที่เค้าทำกับเราและผู้อื่น ที่สำคัญเวลาเราเจอใครทำไม่ดีใส่ โดยเฉพาะลับหลัง เราจะจำไว้และไม่ไปยุ่งเกี่ยวแต่ก็ไม่เคยไปว่าร้าย หรือทะเลาะให้เกิดคำพูดนินทาเป็นที่สนุกปาก แต่แค่ไม่คบเลยค่ะ ถ้าเห็นก็ทักทายตามมารยาทแต่จะไม่สุงสิง เป็นวิธีการยุติปัญหาที่ดีที่สุด และเราทั้งคู่ก็จะจำพฤติกรรมแบบนี้ไว้ และจะเตือนกันเสมอว่า ถ้าไม่ชอบพฤติกรรมเค้าเราก็จะไม่เอาเป็นเยี่ยงอย่าง ไม่อยากเป็นพวกว่าแต่เขา อิเหนาเป็นเอง

นี้คือที่สุดกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอน 3 ปีที่แล้ว ที่วิได้เรียนรู้มา ยังมีอีกหลายๆ เรื่องที่วิไม่ได้เขียนให้เพื่อนๆ อ่าน เอาไว้นึกออกว่ามีอะไรที่สุดอีกจะนำมาเล่าให้ฟังอีกนะคะ

ก่อนจะลากันไป วิขอให้กำลังใจเพื่อนๆ ทุกคนนะคะ ที่ตอนนี้อาจจะมีปัญหาชีวิต หรือเรื่องคิดไม่ตก ขอให้สู้ๆ แล้วมันจะผ่านพ้นไปค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นจะดีหรือไม่ดีหลังจากมันผ่านไปก็จะเป็นประสบการณ์ให้ชีวิตเราค่ะ

ขอบคุณค่ะ

วิ