ภัยร้ายที่มาแบบเงียบๆ

สวัสดีค่ะ ชาว steemit,

คืนนี้วิขอเล่าเหตุการณ์ที่คิดว่าน่าจะเป็นอุทาหรณ์สอนใจให้สาวๆ เรา เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพนะค่ะ เนื่องจากตอนนี้วิก็อายุจะ 38 ปี แล้ว จริงๆ ไม่อยากบอกแต่ก็ต้องบอกกันนะ 555 วิไม่เคยตรวจสุขภาพประจำปีใดๆ ทั้งสิ้นตั้งแต่เกิดมา เต็มที่ก็ตรวจเลือดตามที่บริษัทรับเข้าทำงาน เค้ามีกฎให้ไปตรวจเลือดตรวจสุขภาพเราถึงจะได้ไปตรวจ

แต่หลังจากย้ายมาอยู่เกาะพะงันก็ไม่ได้ไปตรวจร่างกายใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะคิดว่าเราแข็งแรง ก็ปกติดี มีไม่สบายเป็นไข้หวัดบ้างเล็กน้อยแต่ไม่มาก วันหนึ่งเกิดครึ้มอกครึ้มใจ คิดว่าอายุเราก็ไม่ได้น้อยแล้วถึงหน้าตาพอจะมองว่าเด็กกว่าอายุ (555 ใครบอกไม่รู้ ชมตัวเองก่อน) อีกอย่างวิก็อยากจะเตรียมตัวมีลูกด้วย ก็เลยบอกสามีว่าฉันอยากไปตรวจร่างกาย เกี่ยวกับเรื่องธาลัสซีเมีย ตัววิคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าสมมุติว่าวิเป็นพาหะธาลัสซีเมีย วิก็จะได้คิดให้รอบคอบเรื่องจะมีลูกอีกที ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไรค่ะ แต่งตัวไปสวยๆ นั่งเรือไปลงเกาะสมุย ติดต่อคุณหมอรพีพรรณ ที่เป็นมือหนึ่งด้านสูตินารีไว้ เราก็คิดว่าเราเริ่มอายุมากควรจะไปหาคุณหมอที่มีประสบการ์ณดีกว่า ตอนนั้นไปคนเดียวค่ะ เพราะคิดว่าไม่ได้มีอะไรต้องน่าห่วงจะเอาสามีไปทำไม พอไปถึงที่คลีนิคหมอรพีพรรณ ก็ทำประวัติคนไข้ สอบถามเบื้องต้น ว่าเราต้องการมาทำอะไรบ้าง

รูปนี้จำได้เลย ไปหาคุณหมอแบบชิวมาก ทั้งที่ภัยร้ายกำลังจะใกล้เข้ามา

ตอนนั้นบอกไปว่าต้องการมาตรวจหาธาลัสซีเมีย และตรวจมะเร็งปากมดลูกด้วย ใช้วิธีการตรวจแบบ pap smear คือเราต้องนั่งขาหยั่ง แล้วคุณหมอจะใช้เครื่องมือสอดผ่านและถ่างช่องคลอด เพื่อป้ายเซลล์จากมดลูกส่งตรวจที่ห้องปฎิบัติการเพื่อตรวจหาเซลล์ปกติ ตอนคุณหมอเรียกให้ไปนั่งในนั่งรอในห้องเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมาก พอวางขาลงที่ขาหยั่งมันสัมผัสได้ถึงความเย็นเลย แต่ก็ต้องข่มความกลัวไว้ เพราะเราก็อยากจะให้ชัวร์ไปเลยว่าภายในเราไม่มีปัญหานะ แล้วคุณหมอก็ถามว่าเราได้ฉีดไข้หัดเยอรมันไว้ไหมตอนเด็กๆ ก็อยากจะบอกคุณหมอไปว่าน่าจะ แต่เราไม่ชัวร์ เพราะตอนเด็กๆ คนบ้านนอกก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องเก็บประวัติการฉีดวัคซีนของบุตรหลานเท่าไหร่ ก็เลยยอมให้คุณหมอตรวจหาว่าเรามีโอกาสเป็นไข้หัดเยอรมันไหม คุณหมอก็ต้องดูดเลือดไปค่ะ อยากจะบอกว่าเข็มใหญ่มาก ดูดไป 2 หลอด ใจจะขาด 5555 แต่ต้องทำหน้าแบบว่าฉันยังโอเค

แล้วคุณหมอก็ให้เค้าไปตรวจอุลตร้าซาวด์ดูว่ามดลูกรังไข่เราปกติไหม มีก้อนเนื้อหรือสิ่งใดผิดปกติหรือเปล่า อยากจะบอกว่าตื่นเต้นอีกแล้ว ทำไมมันมีอุปกรณ์เยอะแยะ แถมสามารถส่องเข้าไปดูเห็นไปหมดทุกส่วนของร่างกาย โชคดีของคนยุคเรานะค่ะ ที่วิวัฒนาการด้านการแพทย์รุดหน้าขนาดนี้

คุณหมอบอกมดลูกรังไข่สมบูรณ์ดีมาก สามารถมีลูกได้ค่ะ ตอนนั้นยิ้มแก้มแตกดีใจ แต่มันไม่ใช่แค่ข่าวดีอย่างเดียวนะซิ

พอทุกอย่างเสร็จสิ้นคุณหมอบอกให้รออีก 2 อาทิตย์นะค่ะ เราก็ชิวๆ สบายๆ รอได้ค่ะ เพราะเดี๊ยนมั่นใจว่าร่างกายแข็งแรง ถึงจะออกกำลังกายบ้างไม่ออกบ้าง แต่พอดีช่วงนั้น วิเริ่มหันมาดูแลสุขภาพ โดยการเล่นโยคะ พิลาทีส และ บอดี้เวท

ครบ 2 อาทิตย์ ปุ๊บทางเจ้าหน้าที่ของคลีนิคหมอรพีพรรณโทรมาปั๊บ บอกว่าผลเลือดทุกอย่างปกติค่ะ วิยิ้มออกเลย แต่ (ทำไมต้องมีแต่ฟังและหงุดหงิดใจจัง 555) ผลการตรวจเกี่ยวกับชิ้นเนื้อไม่ค่อยจะดีนะค่ะ ค่อนข้างร้ายแรง ต้องมาพบคุณหมอด่วนพรุ่งนี้เลยค่ะ ตอนนั้นได้ยิน เหมือนในละครเลยค่ะ ถามเจ้าหน้าที่ไปอีกรอบว่าที่ร้ายแรงคืออะไรหรอค่ะ เจ้าหน้าที่ก็นะช่วยบิ้วท์อีก ถอนหายใจว่า ทางเราก็ยังไม่สามารถพูดได้ต้องเข้ามาเจอคุณหมอเองดีกว่า ขอบคุณค่ะ ตอบได้ให้กำลังใจกันมากเลย ฮือๆๆๆ ตอนนี้ก็มานั่งคิดอาจจะเพราะเจ้าหน้าที่ก็ไม่รู้อะไรมาก อีกอย่างถ้าบอกว่าไม่มีปัญหาแล้วถ้ามีก็กลัวทางเราจะว่า หรือถ้าบอกว่าเป็นเรื่องรุนแรงก็คงจะโดนเราว่าอีกถ้ามันไม่มีอะไร วิเข้าใจเจ้าหน้าที่นะค่ะ ใครจะพูดได้ เพราะทุกอย่างมันก็ต้องดูที่ผลที่แล๊บส่งมา

ช่วงที่ออกกำลังกายตลอดระหว่างรอผลตรวจ

พอวิบอกสามี เพราะเราก็ต้องบอกเค้านะค่ะ เพราะเป็นคนใกล้ตัวที่สุด ไม่ใช่นางเอกหนังเกาหลี หนังไทย ที่ชอบเก็บงำความลับไว้อยู่คนเดียว ก็ต้องแบ่งความกลัวกังวลให้สามีบ้าง 5555 จริงๆ คือ เราต้องไปพร้อมสามี เพราะก็อยากให้เค้ารับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอบอกเค้าไปกลายเป็นเค้าเครียดกว่าเราอีก เร่งให้เราโทรหาเจ้าหน้าที่อีกรอบ เราก็บอกไปว่าไปเจอคุณหมอเลยดีกว่าจะได้รู้ดำรู้แดงไปเลย

วันรุ่งขึ้นก็รีบนั่งเรือข้ามจากเกาะพะงันไปเกาะสมุย และไปนั่งรอคิวที่คลีนิคหมอรพีพรรณ วันนั้นคนไปฝากท้องกันเยอะแยะค่ะ มีเด็กลูกครึ่งเต็มไปหมด ไอ้เราตอนนั้นก็ใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว คิดไปต่างๆ นาๆ แต่พยายามจะตั้งสติไม่คิดอะไรไปไกล รอคุยกับคุณหมอเลยดีกว่า พอถึงคิววิได้เข้าไปก็เข้าไปพร้อมสามีเลยค่ะ คุณหมอก็เอาผลการตรวจให้ดูและเราก็เห็นเป็นรูปปื้นๆ ดำๆ ใหญ่มาก คุณหมอบอกว่าตรวจแล้วว่ามีความผิดปกติของเซลล์ ต้องขอให้เราทำการผ่าตัดเอาชิ้นเนื้อไปตรวจ พร้อมกับขูดปากมดลูกเลย เราไปเจอคุณหมอวันศุกร์ และคุณหมอเลยนัดผ่าตัดวันจันทร์เลยที่โรงพยาบาลเกาะสมุย พอออกจากคลีนิคคุณหมอเท่านั้นแหละ ก็งงๆ อึ้ง ๆ ว่าทำไมมันต้องเกิดกับเรา ตอนนั้นกลัวมากว่าจะเป็นมะเร็งแต่คุณหมอไม่ระบุชัดใดๆ ทั้งสิ้นจนกว่าจะได้นำชิ้นเนื้อไปตรวจสอบ ยิ่งพอเห็นหน้าสามีซีดเป็นไก่ต้ม เรายิ่งอยากจะร้องไห้ ก็เลยร้องไห้เลยค่ะ แต่ร้องนิดๆ นะค่ะ เพราะไม่อยากเสียใจมาก อยากจะเข้มแข็งให้สามีเราสบายใจด้วย ต้องรวบรวมสติให้เร็วที่สุด

พอกลับมาที่เกาะพะงัน ก็เริ่มอ่านศึกษาอาการของมะเร็งปากมดลูกใหญ่เลยค่ะ แต่พอดูไปดูมาเราก็ยังไม่มีอาการแบบที่เค้าระบุ ก็พอจะเริ่มสบายใจ แต่เชื่อไหมสามีวิศึกษามากกว่าวิอีก นั่งอ่านในเน๊ตตลอด ดูเค้ากังวลมากกว่าเราอีก วิก็เลยต้องเล่นตลกให้เค้าดูจะได้ไม่เครียดมาก

วันจันทร์เราก็เดินทางไปที่โรงพยาบาลค่ะ เกือบมาไม่ทัน เพราะคุณหมอนัดผ่าตัดบ่าย 2 โมงครึ่ง เราขึ้นเรือ 11 โมงกะว่าคงจะทัน แต่ที่ไหนได้เรือออกช้าเพราะวันนั้นดันมีฟูลมูนปาร์ตี้อีกคนเยอะมาก ไปถึงก็รีบสอบประวัติ โดนคุณหมอดุอีกว่าทำไมมาช้า จริงๆ ควรมาแต่เช้าเลย และที่น่าโดนดุมากที่สุด คือ วิทาเล็บสีเจลค่ะ มันล้างด้วยน้ำยาล้างเล็บธรรมดาไม่ออก พยาบาลบอกว่าต้องไม่ทาสีเล็บหรือแต่งหน้าเลยนะ เวลาทำการผ่าตัดเพราะจะอันตราย เผื่อถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรทางทีมผ่าตัดเค้าจะสังเกตจากสีหน้าและเล็บ วิไม่เคยผ่าตัดอะไรเลย นี้เป็นบทเรียนและความรู้จริงๆ ใครที่จะต้องผ่าตัด งดสวยนะค่ะ เพราะจะทำให้แพทย์พยาบาลทำงานยากขึ้น

ตอนที่เจ้าหน้าที่เข็นเราไปห้องผ่าตัด อยากจะบอกว่าห้องเย็นมาก บรรยากาศนี้ได้เลย มีไฟดวงใหญ่ส่องหน้า แต่ทางเจ้าหน้าที่พยาบาลและทีมแพทย์พยายามจะชวนเราคุยทำให้เราไม่กดดันหรือเครียด การผ่าตัดก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ เป็นผ่าตัดเล็กไม่ได้ผ่าตัดเปิดช่องท้องก็เลยไม่ต้องนอนที่โรงพยาบาลค่ะ เลยขอสามีนอนสมุยหนึ่งคืนขอลัลล้าเห็นแสงสีเสียง แต่จริงๆ ก็ยังง่วงๆ จากฤทธิ์ยาด้วย คุณหมอก็ให้รอผลอีก 1 เดือนแล้วค่อยกลับมาใหม่

่ช่วง 1 เดือนที่ต้องรอฟังผล ทางวิก็ไม่นิ่งนอนใจนะค่ะ พยายามดูอาการตัวเอง และพยายามออกำลังกายมากขึ้น และเราก็รู้สึกมั่นใจว่าเราต้องไม่เป็นอะไร หรือถ้าเกิดเป็นกำลังใจสำคัญที่สุด พยายามศึกษาค้นคว้า ก็ได้คำตอบว่ามะเร็งปากมดลูกรักษาให้หายขาดได้และก็ไม่ยากเท่ากับมะเร็งประเภทอื่น ตอนนั้นวิออกกำลังกายเยอะมาก 555 หุ่นนี้ฟิตได้ที่เลย

พอครบ 1 เดือน สามีบอกฉันจะไปด้วยจะไปฟังผลกับเรา ก็ไปฟังผลที่โรงพยาบาลเกาะสมุย อยากจะบอกว่า ที่โรงพยาบาลคนเยอะมากๆ คนเจ็บคนป่วย มีเต็มไปหมด เจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างๆ พยาบาล คุณหมอ ก็ทำงานกันหนักมาก เป็นอาชีพที่เสียสละจริงๆ ค่ะ ตอนไปฟังผล คุณหมอนัดให้ไปฟังผลสำหรับผู้หญิงที่มาตรวจภายในโดยเฉพาะ คือคนที่มาฟังผล หรือ คนไข้ที่มาทำการรักษาต่อเนื่องเป็นผู้หญิงหมดเลย วิก็เลยไปนั่งรอคิวในห้อง คุณสามีค่ะ เธอใจร้อนเธอจะเข้าไปนั่งด้วย กลายเป็นไข่แดงไปเลย มีสามีเป็นผู้ชายคนเดียวไปนั่งอยู่กลางห้อง วิก็บอกรอข้างนอกก็ได้ไม่ต้องเข้ามา แต่สามีบอกไม่ยอมฉันจะนั่ง 555 ตลกดี โนสนโนแคร์มาก

ผลออกมาเป็นปกติ วิก็โล่งใจ แต่คุณสามีดูมีความสุขมากกว่าเราซะอีก เค้าบอกว่าเค้ารู้อยู่แล้วว่าต้องไม่เป็นอะไร แต่คุณหมอก็ยังห่วง คือคุณหมอเค้ามองว่าผลครั้งแรกออกมาเซลล์มันผิดปกติเยอะ ก็เลยให้เราไปตรวจความสมบูรณ์ของเลือดแบบครบเซ็ท ตั้งแต่ตรวจ HIV, ตรวจเบาหวาน ตรวจไต ตรวจทุกสิ่งอย่าง เราก็ไม่อยากดื้อกับคุณหมอ ก็ไปตรวจ และคุณหมอก็บอกว่าขอผ่าตัดอีกรอบหนึ่งนะ เอาชิ้นเนื้อไปตรวจอีก 3 ชิ้น วิก็โอเคค่ะ ถึงผลจะออกมาปกติ แต่วิคิดว่าถ้าคุณหมอยังกังวล และกลัวผลตรวจคาดเคลื่อน วิก็โอเค ก็เลยนัดผ่าตัดอีกรอบ ครั้งที่ 2 นี้ สบายเลยค่ะ มาก่อนเวลา รู้หมดว่าต้องไปที่ไหน เตรียมตัวยังไง ไม่ทาสีเล็บมาหน้าไม่แต่ง คราวนี้ก็คลายความกังวลไปเยอะ ขนาดดมยาสลบแล้วมันเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น ได้ยินเสียงคุณหมอและทีมผ่าตัดคุยกัน พอฟื้นขึ้นมาตอนผ่าตัดเสร็จพอดี ยังจะชวนคุณหมอไปเที่ยวเกาะพะงันเลย 555

วิชอบเล่น แพลง ช่วยเรื่องแกนกลางลำตัวดีค่ะ ลองเล่นกันดูนะค่ะ

ครั้งนี้สามีชิวมาก ไม่ห่วงอะไรเลย เค้าบอกว่ามั่นใจว่าไม่เป็นอะไร เราก็บอกว่าอย่าพึ่งมั่นใจไปตราบใดที่คุณหมอยังไม่ได้แจ้งอย่างเป็นทางการ วิก็รอไปอีก 1 เดือนค่ะ วันที่มาฟังผลวิบอกสามีว่าไม่ต้องมาหรอก เพราะยังไงก็ไม่น่าจะมีปัญหา และก็ไม่มีปัญหาจริงๆ แต่ก็น่าขำ ตอนที่คุณหมอแจ้งผลว่าไม่มีปัญหา แต่คุณหมอก็ทำหน้าสงสัยว่าทำไมตอนแรกมันดูเลวร้าย เราก็เลยแกล้งแหย่คุณหมอไปว่า คุณหมออยากให้มันมีปัญหาว่าไม่ปกติหรอค่ะ คุณหมอบอกปล่าวๆ แค่มันดูแปลก ๆแต่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ให้มาเจอกันอีกที อีก 3 เดือนหน้า สรุปตั้งแต่วันแรกที่วิไปตรวจกับคุณหมอ วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 ทุกอย่างจบสิ้นสมบูรณ์ ผลตรวจปกติ ก็ไปที่ ต้นตุลาคม 2560 ก็ใช้เวลาหลายเดือนอยู่ แต่สำหรับวิ บางครั้งเราก็ต้องยอมเสียสละเวลาบ้างเพราะชีวิตและสุขภาพสำคัญที่สุด คุณหมอเคยเล่าให้ฟังว่า มีหลายเคสเลยที่ไม่ยอมมาหาหมออย่างต่อเนื่อง ต้องรอให้เป็นหนักแล้วถึงค่อยมากัน

ขอลงคลิปที่ได้ออกโยคะ กับน้องดาว @daophasuk ตอนนี้คุณน้องดาวแกร่งและแข็งแรงมากๆ

แต่ที่ประหลาดใจวิที่สุดคือ พอวิไปเล่าให้น้องๆ ผู้หญิงหลายๆคนฟัง ไม่ค่อยมีใครไปตรวจมะเร็งปากมดลูกเลยค่ะ ส่วนมากจะบอกว่าอาย ไม่กล้า ยังไม่มีอาการหรือก็บอกว่ากลัวจะเป็น วิก็งงๆ ในความคิดของแต่ละคน คือจะต้องรอให้เกิดอาการนี้มันเข้าขั้นอันตรายเลยนะค่ะ เสียทั้งเงินเสียทั้งเวลาในการรักษา บางครั้งจะได้ยินคำถามว่า พี่มีอาการอะไรถึงคิดไปตรวจ ก็เลยต้องบอกไปว่าไม่เคยต้องรอให้เกิดอาการนะค่ะ แต่จริงๆ วิก็ควรจะตรวจตั้งแต่อายุ 30 ต้นๆ แล้วนี้ก็ล่าช้าไปจนอายุ 37 ปี มาคิดแล้วเราก็ค่อนข้างเลินเล่อกับตัวเราเองเหมือนกัน

ช่วง 2 เดือนที่แล้ว รู้สึกว่าตัวเองฟิตมาก เล่นหลายอย่าง แต่ตอนนี้เริ่มขี้เกียจต้องกลับไปออกกำลังกายเป็นประจำสม่ำเสมอ คติเดียวกับเล่น steemit ไม่ต้องหักโหมแต่ขอให้เล่นทุกวัน อิๆ

ร่างกายคนเราก็เหมือนรถยนต์นะค่ะ เราใช้มาตั้งหลายปี มันก็ต้องมีสึกมีเสื่อมบ้าง แต่เสียอย่างที่เราไม่มีอะไหล่เปลี่ยน อัพเครื่องใหม่ เราก็ควรจะดูแลร่างกายตัวเองให้มากขึ้น สามีบอกว่าในยุโรป ผู้หญิงเค้าฉีดวัคซีนป้องกันมะเร็งปากมดลูกตั้งแต่เด็กๆ แถมไปตรวจร่างกายกันประจำ แต่ในเมืองไทยเรานี้มันค่อนข้างจะเป็นเรื่องที่ถูกมองข้าม ไม่ต้องห่างไกลหรอกค่ะ ขนาดตัวเรายังไม่ค่อยสนใจจะรักษาสุขภาพกันเลย มะเร็งปากมดลูกมันเป็นภัยร้ายที่มาแบบเงียบๆ ดังนั้นสาวๆ ทุกคน ควรจะดูแลตัวเองกันมากๆ นะค่ะ รักษาสมดุลให้กับชีวิต ถ้าเรามัวแต่หาเงินแต่ไม่สนใจสุขภาพตัวเอง แล้วเราจะหาเงินไปให้ใครค่ะ เพราะสุดท้ายเราก็ไม่ได้ใช้ เราควรหันมาดูแลตัวเองให้มากกว่านี้กันนะค่ะ

สิ่งที่วิได้จากเรืื่องนี้คือ วิหลงลืมและประมาทในการใช้ชีวิตมาก มัวแต่ห่วงเรื่องอื่น จนลืมนึกถึงตัวเอง แต่พอวิผ่านเรื่องราวพวกนี้มาได้ ทำให้วิคิดถึงตัวเองมากขึ้น และที่สำคัญทำให้วิอยากทำดีกับทุกคน ไม่อยากมานั่งถือทิฐิอคติคนนั้นคนนี้ เพราะชีวิตคือสิ่งที่ไม่แน่นอน วิก็เลยคิดว่าเราทำสิ่งดีๆ ให้คนอื่นใจเราก็มีความสุข ไม่ต้องทำดีแล้วหวังให้ใครมาชื่นชม แค่เรารู้ว่าเราทำแล้วเรารู้สึกมีความสุขที่จะทำก็พอแล้วค่ะ

ถึงคลื่นลมจะสงบ แต่บางทีก็อาจจะเกิดคลื่นใต้น้ำได้ เหมือนตัวเรา ตอนนี้เรามองร่างกายเราไม่ออกว่าเราเป็นอะไรบ้างหรือปล่าว ดังนั้นต้องหมั่นออกกำลังกาย และ อย่าลืมไปตรวจสุขภาพเป็นประจำนะค่ะ

ดูแลตัวเองกันด้วยนะค่ะ รักและเป็นห่วงค่ะ

ขอบคุณค่ะ

วิ