ความกลัวฝังใจ ที่ไม่อาจลืม # Unforgettable Stories.
สวัสดีค่ะเพื่อนๆ Steemian ที่น่ารักทุกท่าน.
:::: อากาศที่เชียงใหม่ แย่จังเลย ฝนตก ตั้งแต่เมื่อวาน ตกปานว่าฟ้ารั่ว ตกยังกะหน้า
ฝน เอ้ะ..รึว่า ย่างเข้าหน้าฝนแล้ว.....จนป่านนี้ สามทุ่มแล้ว ก็ยังไม่มีวี่แวว ว่าจะหยุด
วันนี้เรา ต้องออกไป ส่งเสื้อให้ คุณ @cicy และคุณ @pranthira ด้วย ตกลงว่า ออก
ไปไหน ไม่ได้เลยเรา......ต้องขอโทษ ด้วยนะคะ พรุ่งนี้เช้า เราจะไปส่ง ให้นะคะ เรา
ก็หวังว่า ฝนคง หยุดแล้ว เมื่อถึง วันพรุ่งนี้........แต่ยังดี ที่ไม่มีลม เราไม่ชอบ เวลาที่
ฝนตก และมีลมกรรโชกแรงๆ ทุกครั้งที่ ฝนเริ่มตั้งเค้า และมีลม พัดแรงๆ ทำให้ใจเรา
ไม่ดีเลย......เรามักจะ จินตการ คิดไปล่วงหน้าละ เอ๊ะ...ต้นไม้ ใหญ่น้อย ใกล้บ้านจะ
โดนลมพัด ล้มกัน ระเนระนาด มั๊ยน๊า?.......บอกตรงๆนะ เรากลัวลม ที่มากับฝนมากๆ
:::: อาจเป็นเพราะว่า ตอนที่มีพายุ เมื่อปี...ปีไหนน๊า...จำไม่ได้แล้ว แต่ที่จำได้ไม่ลืม
ก็คือ ปีนั้นพายุ มาจากฝั่งเขมร ลมแรงมาก เป็นเหตุให้ บ้านเรือน พังทลาย ไปหลาย
หลัง และมีบ้าน อีกหลาย หลังคาเรือน ที่ปลิวหายไป กับสายลม......เสียดาย ต้นไม้
ใหญ่ๆ ล้มกันระเนระนาด ราบเป็นหน้ากลอง บ้านเราเป็นเพียง กระต๊อบหล้งเล็กๆ จะ
เหลือเหรอ 555......หลังคาหายค่ะ ปลิวไปกับสายลม วันนั้น น้าสาวกับน้าชายไปรับ
จ้างทำนา เราจึงต้อง อยู่เลี้ยงน้องๆ และลูก ของน้าสาว อีกสองคน
:::: ตอนนั้นเรา อายุประมาณเก้าขวบ พอลมพ้ด มาแรงๆ เราเห็น หลังคาบ้าน เริ่มเปิด
เป็นรูกว้าง สองสามที่.......เราจึง พาน้องๆ ไปรวมกันไว้ ที่มุมหนึ่ง ของกระต๊อบ แล้ว
เอาผ้าห่ม คลุมน้องๆไว้ เพราะไม่อยาก ให้พวกเขาเปียก และเป็นหวัด ส่วนเราก็คอย
โหน หลังคาบ้าน เอาไว้ ไม่ให้ปลิว ไปกับสายลม 555......นึกแล้ว ก็อยากหัวเราะ ตัว
แค่นั้น น้ำหนักไม่ถึง สี่สิบกิโลกรัม คิดว่าจะโหน ได้นาน สักแค่ไหน?.....พอรู้ตัวว่าถ้า
ไม่ปล่อย เราเอง ต้องปลิว ไปกับ หลังคาแน่ๆ......หลังจากที่ โหนได้ประมาณ สิบนา
ที เราจึง ตัดสินใจ ปล่อยมือ จากหลังคาบ้าน......แล้วหลังคา ก็หายวั๊บ ไปกับตา เรา
จึง ไปรวมตัว อยู่กับน้องๆ ที่มุมห้อง.......และก่อนที่ กระต๊อบ จะปลิวตาม หลังคาไป
ต้นไม้ใหญ่ (ต้นจามจุรี) หลังบ้าน ก็ล้มลงมา ทับพวกเรา...โอ้โห! ทับจนมิดเลย พวก
เราออกมาไม่ได้เลย ต้องรอจนกว่า ฝนหยุดตก แล้วเพื่อนบ้าน ก็มาช่วยพวกเราออก
มาจาก ซากกระต๊อบ หลังนั้น
:::: พวกเรา ต้องลำบาก กันอยู่หลายวัน เพราะต้องรอ จนกว่า จะสร้าง กระต๊อบ หลัง
ใหม่เสร็จ.....แต่ตอนนี้ นึกๆไป ก็น่าขำดีนะ ถ้าเราไม่ยอม ปล่อยมือ จากหลังคาบ้าน
คงปลิว ไปไกลน่าดู 555
:::: แต่ยอมรับว่า พายุในครั้งนั้น มันฝังใจเรา มาจน ทุกวันนี้.....ทุกวันนี้ แค่มืดฟ้า มัว
ฝน มาแต่ไกล เราก็รู้สึก กลัวจนตัวสั่น แล้วล่ะค่ะ......ยิ่งมาพร้อมกับ เสียงฟ้าร้องฟ้า
ผ่าล่ะก็ บอกตามตรง เราต้อง มองหา มุมปลอดภัยไว้ก่อน 555
Thank you For all Your Upvotes and Comments,
I always deeply appreciate your support.
ขอบคุณทุกคะแนนโหวต + คอมเม้นท์ และกำลังใจที่มีให้กันตลอดมา
ความปรารถนาดี มีให้เพื่อนๆเสมอ
Much Love @tookta
ประสบการณ์น่ากลัวเหมือนกันนะครับเนี่ย ส่วนเรื่องเสื้อไม่รีบร้อนครับ เอาตามที่สะดวกนะครับ ขอบคุณมาก ๆ อีกครั้งครับ
ขอบคุณที่แวะมาทักทานนะคะ คุณ @pranthira
ส่วนเสื้อ เราส่งไปให้เรียบร้อยแล้ว รอรับได้เลยค่ะ
ผมก็เคยเจอเหตุการณ์ลมพัดแรงเหมือนบ้านทั้งหลังจะปลิวครับจำได้ว่าตอนนั้นนั่งสวดมนภวนาอยู่ตั้งนาน
จริงค่ะ ตอนนั้นเราก็สวดเหมือนกัน แต่สวดไปแบบผิดๆถูกๆ ตามประสาเด็ก 555
เคยเจอเหมือนกันค่ะ พายุไต้ฝุ่นเกย์ พ.ศ. 2532 จำฝังใจไม่มีวันลืม หลังคาบ้านปลิวหายไปทั้งแถบ ต้องหลบไปอยู่ใต้แคร่ที่ชั้นล่าง ป้องกันสิ่งของหล่นใส่ น้ำเต็มบ้านเลย พอพายุสงบ ชั้น 2 เหลือแต่เสาโด่เด่ เป็นพายุที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลย
นึกภาพแล้วคงแย่น่าดู ดีนะที่ไม่มีใครบาดเจ็บ
You should really be a boy!!
You acted like a boy! So heroic!
Lovely story of a kid trying to save the roof!!
Cheers.
555 แม่กันป้าเรา ก็มักจะพูดเสมอว่า มีลูกสาวก็เหมือนไม่มี มันน่าจะเกิดมาเป็นผู้ชายซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
คุณ @tookta ไม่ต้องรีบค่ะ สะดวกเมื่อไหร่ค่อยส่งนะคะ :)
เราส่งไปให้เรียบร้อยแล้ว คุณ @cicy รอรับได้เลยค่ะ
ขอบคุณมากนะคะคุณ @tookta :)
น่าสนใจตลอดเลยค่ะ จะรอติดตามนะคะ
ขอบคุณนะคะคุณ @sunittra
เราก่ออยู่กลับความกลัวมาเป็น20ปี ยืดติดอยู่กับแบบนั้นมานาน แต่พักหลังๆ3-4ปีเราเลี่มก้าวผ่านความกลัวและกายมาเป็นความเขั้มแขง แต่บางที่ความเขั้มแขงของเราอาดทำให้คนล้อมข้างคิดว่าเราแขงกะด้าง นี้ก่อเป็นสี่งทีาต้องทำให้ดีๆต่อไป
การที่จะทำให้ทุกคน พอใจนั้นยากมาก เอาเป็นว่าทำแล้วเราสบายใจ ก็ทำไปเถิด
ใส่ค่ะ อยู่อย่างมีความสุษดีที่สุด