สังขารไม่เที่ยง

สวัสดีเพื่อนๆ ชาว steemit ครับ

ธรรมดาของสิ่งมีชีวิตต่างๆ บนโลก มีเบ่งบาน แล้วก็ต้องมีร่วงโรย ไม่ว่าคน สัตว์ ดอกไม้ อันชีวิตมนุษย์แรกเกิดทารก ใครๆก็บอกน่ารักน่าชัง ใครเห็นใครก็รัก ใครเห็นใครก็หลง พอโตขึ้นมาเป็นเด็กน้อยก็ยังมีผู้ใหญ่ชม ก็ยังมีคนรักคนหลง แต่พอเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นยิ่งมีแต่ร่าเริงแจ่มใสดึงดูดเพศตรงข้าม ก็ไม่วายจะมีแต่คนรักคนหลงเหมือนกัน ยิ่งวัยหนุ่มสาวยิ่งไม่ต้องพูดถึงครับ ยิ่งกว่ารักยิ่งกว่าหลงของเพศต้องข้าม จนกลายเป็นเสน่ห์หา พอเข้าสู่วัย 30 อัพ สิ่งต่างๆเหล่านั้นก็ยิ่งหมดไปแล้วยิ่งถ้ารูปร่างหน้าตาไม่สวยไม่หล่อ ความรัก ความหลงยิ่งหมดลงไปอย่างรวดเร็ว พอเข้าสูวัยกลางคน ยิ่งต่างๆเหล่าจากคนอื่นก็จะหมดไปสุดท้ายเหลือแต่คู่ครองและญาติพี่น้องเราที่มีให้ พอทีนี้เข้าสู่วัยชราสิ่งต่างรวมทั้งสังขารก็ร่วงโรยหมดไปตามกาลเวลา ดังคำว่าสังขารไม่เที่ยง อนิจจัง ทุกข์ขัง อนัตตา

ผมพึ่งระลึกถึงสิ่งนี้เสมอ รูปหน้าตาการแต่งกายไม่ใช่สิ่งคำสัญที่ผมจะใช้ในการคบหาทั้งเพื่อนและผู้คนต่างๆ ที่สำคัญมันอยู่ที่จิตใจภายในตะหาก ดั่งคำว่ากัลยาณมิตร แต่ก็มีบางคนที่เลือกมองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งสิ่งนั้นคิดว่ายังไงไม่ควรบังเกิดในจิตใจที่รียกมนุษย์เลยครับ ค่าของคนเป็นสิ่งเท่าเทียมกัน
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนสำหรับการติดตาม และขอบคุณทุกๆ การโหวตครับ