ครั้งหนึ่งยังจำได้

อดีตที่ผ่านมาเมื่อคราก่อน
นึกถึงตอนเป็นนักเรียนเพียรศึกษา
เคยท่องจำจนจำได้ไม่เลือนลา
จึงนำมาเล่าให้ฟังดั่งเคยเรียน

สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะทุกๆท่าน วันนี้ไม่ได้ไปไหน สำหรับคนหนุ่มสาวก็จะนั่งรถกระบะไปเที่ยวและเล่นน้ำกัน ส่วนเราคนแก่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร เวลาว่างอย่างนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแวะเข้ามาคอมเม้นต์และทักทายกับเพื่อนๆในสตีมอิท เวลาเข้ามาทีไรรู้สึกมีความสุขที่เพื่อนๆมาช่วยโหวตและคอมเม้นต์ อ่านทีไรมีกำลังใจในการเขียนโพสต์มากค่ะ พยายามอ่านโพสต์ของคนอื่นแล้วนำมาปรับปรุงโพสต์ของตัวเองให้ดียิ่งขึ้น ขอบคุณเพื่อนๆทุกท่านนะคะที่คอยช่วยเหลือและติดตามมาตลอด วันนี้ไม่มีอะไรจะโพสต์ พอดีนึกถึงตอนเป็นนักเรียนค่ะ จำบทกลอนที่เคยเรียนได้ จึงขอเอามาแชร์ให้อ่านกันเล่นๆกันนะคะ

ตอนเป็นนักเรียนฉันจะตั้งใจเรียนค่ะ แต่ไม่ค่อยอ่านหนังสือเท่าไหร่ จะชอบอ่านวิชาที่ตัวเองชอบ
เป็นต้นว่าวิชาภาษาไทย ภาษาอังกฤษ แต่วิชาที่ไม่ค่อยชอบเอาซะเลยก็คือวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ วิชาที่ชอบที่สุดก็คือวิชาภาษาอังกฤษ ตอนอยู่มัธยมวิชานี้จะได้เกรดเยอะกว่าวิชาอื่น ฉันเสียดายที่ไม่มีโอกาสเรียนต่อป.ตรีให้จบ เพราะสมัยนั้นไม่มีเงินเรียนต่อค่ะ พ่อกับแม่ก็จากฉันไปตั้งแต่ฉันยังเล็กอยู่ ต่อมาก็ได้อาศัยอยู่กับพี่ชายจนกระทั่งแต่งงานแล้วจึงสร้างครอบครัวอยู่กับสามีมาจนทุกวันนี้ จริงๆแล้วฉันชอบการเรียนมาก ฉันตั้งปณิธานไว้ว่าฉันจบแค่นี้ ฉันจะพยายามทำให้ลูกเรียนจบในระดับป.ตรีและคณะที่ฉันชอบให้ได้ ฉันเป็นเพียงเกษตรกร ฉันต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาส่งเสียลูกๆให้เรียนจบดั่งที่ฉันตั้งปณิธานไว้

ตอนที่ลูกเรียนอยูในระดับประถม เวลาเขามีการบ้าน ฉันจะคอยบอกและเอาใจใส่อยู่เสมอ พอเขาเข้าระดับมัธยม ฉันก็พอบอกการบ้านเขาได้เป็นบางวิชา การบอกการบ้านลูกยังเป็นการทบทวนบทเรียนที่เราเคยเรียนไปในตัวอีกด้วยค่ะก็เหมือนกับสุภาษิตที่ว่า"ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"
ด้วยความอุตส่าห์พยายามของฉันและสามี ลูกๆก็เรียนจบดั่งเป้าหมายที่วางไว้ ลูกชายอายุ28ปีจบวิศวกรรมศาสตร์ ส่วนลูกสาวอายุ25ปีจบพยาบาลศาสตร์ เรียนจบเขาก็แยกย้ายกันไปทำงาน ส่วนฉันก็อยู่2คนกับสามี ทำไร่ทำนาไปตามประสา พอได้อยู่ได้กิน ตอนนี้ก็ทำงานไปเรื่อยๆเหนื่อยก็พัก จะไม่ทำงานแบบรีบเร่งเหมือนตอนที่ลูกกำลังศึกษาอยู่ พอได้รู้จักกับสตีมอิท รู้สึกว่ามีความสุขขึ้นมาอีก เพราะนอกจากจะมีรายได้แล้ว ยังได้รู้จักกับเพื่อนๆอีกหลายคน ถ้าว่างตอนไหนก็จะรีบหยิบมือถือขึ้นมาทันที และถ้าวันไหนว่างก็จะคิดและหาถ่ายภาพมาประกอบการเขียนโพสต์ ซึ่งมีเพื่อนๆแนะนำให้เอาภาพที่เราถ่ายเองมาลงจะดีที่สุด ฉันชอบทำตามกติกาค่ะ ดังนั้นจึงจัดให้ตามคำแนะนำของเพื่อน บางครั้งคนที่เขาไม่รู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ ก็จะหัวเราะและหาว่าฉันเป็นบ้าถ่ายรูป ฉันก็ได้แต่อมยิ้มและไม่โต้ตอบใดๆ ฉันชอบถ่ายรูปดอกหญ้าที่ขึ้นตามท้องไร่ท้องนาค่ะ
เพื่อที่จะนำมาให้เพื่อนๆที่อาศัยอยู่ในชุมชนเมืองได้เห็นกัน

เพื่อนๆบางคนอาจจะบ่นว่า"ไหนจะท่องกลอนให้ฟัง ไม่เห็นท่องซักที" อ๋อ! ใจร่มๆค่ะ"หึ หึ มัวแต่ขายโอโม่อยู่ ถ้างั้นก็ตามมาเลยค่ะ

ตอนเป็นนักเรียน จะได้เรียนวรรณคดีเรื่อง"สังข์ทอง" ทีนี้คุณครูก็จะให้ท่องจำตอนที่นางจันท์เทวีกับท้าวยศวิมลตามหาสังข์ทองหรือพระสังข์ไปถึงตำหนักที่พระสังข์ประทับอยู่ ทั้งสองเมื่อสืบรู้ความจริงว่าเป็นลูก นางจันท์เทวีเลยปลอมตัวเป็นแม่ครัวทำแกะสลักแกงฟักทองเป็น7ชิ้น เพื่อที่จะทำให้พระสังข์ระลึกได้ ซึ่งบทกลอนนี้คุณครูจะให้ท่องจำ ถ้าใครท่องไม่ได้จะถูกตี ฉันจึงจำได้มาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งบทกลอนมีอยู่ว่า

ชิ้นหนึ่งทรงครรภ์กัลยา
คลอดลูกออกมาเป็นหอยสังข์
ชิ้นสองต้องทัณฑ์เที่ยวเซซัง
อุ้มลูกไปยังพนาลัย
ชิ้นสามเมื่ออยู่ด้วยยายตา
ลูกยาออกช่วยขับไก่
ชิ้นสี่กัลยามาแต่ไพร
ทุบสังข์ป่นไปกับนอกชาน
ชิ้นห้าบิตุรงค์ทรงศักดิ์
ให้จับตัวลูกรักมาจากบ้าน
ชิ้นหกจองจำทำประจาน
ให้ประหารฆ่าฟันไม่บรรลัย
ชิ้นเจ็ดเพชฌฆาตเอาลูกยา
ไปถ่วงลงคงคาน้ำไหล
เป็นเจ็ดชิ้นสิ้นเรื่องอรไท
ใครใครไม่ทันจะสงกา

จบเรียบร้อยแล้วค่ะ ทีนี้มาแปลคร่าวๆกันนะคะ
ชิ้นที่1 กล่าวถึงตอนนางจันท์เทวีตั้งท้อง
ชิ้นที2 กล่าวถึงนางคลอดลูกออกมาเป็นหอยสังข์แล้วถูกขับไล่ออกจากเมือง
ชิ้นที่3 เมื่อมาอยู่กับตายายซึ่งอยู่ในป่า พระสังข์จะออกจากหอยสังข์มาทำกับข้าวและไล่ไก่ป่าไว้คอยแม่
ชิ้นที่4 เมื่อแม่กลับจากหาอาหาร ก็มีกับข้าวอร่อยๆวางไว้ ทำให้นางสงสัย วันหลังก็แสร้งทำเป็นออกหาอาหารตามเคย พอเห็นเด็กน้อยออกมาจากหอยสังข์ ก็รีบวิ่งไปทุบสังข์จนแตกและไม่สามารถเข้าไปอาศัยได้อีก แล้วกอดลูกร่ำไห้ด้วยความดีใจ
ชิ้นที่5 พอท้าวยศวิมลและพระสนมที่ขี้อิจฉารู้ก็สั่งให้ทหารมาจับตัวไป
ชิ้นที6 สั่งให้ประหารพระส้งข์ จะด้วยวิธีใดพระสังข์ก็ไม่ตาย
ชิ้นที่7 ท้าวสามลซึ่งเชื่อคำใส่ร้ายของสนมเอกหรือภาษาชาวบ้านเรียกว่า"เมียน้อย"ที่คอยใส่ร้ายนางจันท์เทวีว่าเล่นชู้จนคลอดลูกเป็นหอยสังข์ ก็สั่งให้ทหารจับพระสังข์มัดติดกับก้อนหิน แล้วทิ้งลงไปในน้ำต่อหน้าต่อตาแม่หรือนางจันท์เทวีนั่นเอง

พอมาถึงตอนนี้นางก็ไม่ได้พบลูกอีกเลย เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น คอยติดตามตอนต่อไปนะคะ รับรองว่าสนุกแน่นอน ฉันจะเล่าคร่าวๆตั้งแต่ต้นจนจบเลยทีเดียว คอยเป็นกำลังใจให้ฉันด้วยด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และการติดตามค่ะ