ครูบ้านนอกกับการสื่อสารในสมัยก่อน

การสื่อสารในคราวก่อนย้อนคืนหลัง
พอได้ฟังช่างเวทนาน่าสงสาร
เกิดในถิ่นดินแดนแสนกันดาร
ต้องพบพานกับความยากลำบากกัน

สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวสตีมอิททุกท่าน วันนี้ฉันจะพามารู้จักกับการสื่อสารของคนบ้านนอกในสมัยก่อนกันค่ะ

ในสมัยก่อนตอนคุณยายเป็นเด็ก เงินเดือนของครู
ประมาณ10บาท นี่ก็ถือว่าเยอะแล้ว เพราะสมัยนั้นจะไม่ค่อยได้ซื้ออะไร เสื้อผ้าก็ทอเอง โดยการปลูกฝ้ายทุกหลังคาเรือน แล้วเอาดอกฝ้ายมาทอ ซึ่งมีหลายขั้นตอนมาก ผ้าที่ทอออกมาจะมีสีขาว ทีนี้ถ้าอยากได้ผ้าสีอื่นเช่นสีดำ ก็เอาลูกมะเกลือมาย้อม
แต่ที่นิยมกันจะเป็นสีที่ย้อมจากต้นครามค่ะ ขั้นตอนในการย้อมสีครามมีดังนี้

อันดับแรก นำใบของต้นครามมาแช่น้ำไว้3วัน แล้วกรองเอาเฉพาะน้ำ ทีนี้ก็จะเหนื่อยหน่อยเพราะจะต้องขึ้นไปบนภูเขาหาก้อนหินสีขาว พอได้ก้อนหินมาแล้วก็นำไปเผาไฟ พอร้อนจัดก็นำไปจุ่มลงในน้ำ ก้อนหินจะละลายเป็นตะกอน เสร็จแล้วก็นำตะกอนจากหินขาวเทลงผสมกับน้ำครามที่กรองไว้
คนให้เข้ากัน แล้วนำผ้าที่ทอไว้ลงไปย้อม จะได้ผ้าที่มีสีสันสวยงามในสมัยนั้นค่ะ

เสื้อผ้าที่ใส่ไปโรงเรียนหรือจะใส่ไปไหนมาไหน ก็ล้วนแล้วแต่ทอมาจากฝ้ายค่ะ อย่างเช่นเสื้อนักเรียนจะไม่ได้ย้อมเพราะผ้าที่ทอจากฝ้ายจะเป็นสีขาวอยู่แล้ว ส่วนกางเกงหรือกระโปรงก็ใช้ครามย้อมเป็นอันเสร็จ

การตัดเย็บ ถ้าใครมีเงินหน่อยก็จะไปจ้างตัด แต่ส่วนมากจะเย็บมือเพราะคนสมัยนั้นไม่ค่อยมีเงินใช้ เรื่องอาหารการกินก็ปลูกกินเอง อาหารหลักก็จะเป็นส้มตำ พริก มะละกอก็ปลูกแทบทุกหลังคาบ้าน จะปลูกง่ายกว่าสมัยนี้ ไม่ใช้ยาฆ่าแมลงพืชก็งามและออกลูกดก ถ้าใครไม่มีก็ขอกันได้ ส่วนปลาร้าก็หาปลามาทำเอง ท่านเล่าว่าไม่ได้กินผงชูรสก็อร่อย

ทีนี้ก็มาเข้าเรื่องการสื่อสารกันค่ะ ฉันกับคุณยาย
อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน บ้านฉันกับอำเภออยู่
ห่างกัน8กิโลเมตร ถ้ามีจดหมายไปรษณีย์จะปั่นจักรยานมาส่งในหมู่บ้าน ถนนก็แคบๆกว้างประมาณ2-3เมตร ซึ่งถนนเต็มไปด้วยดินทรายซะเป็นส่วนมาก ทั้งปั่นทั้งจูงหละค่ะ ตรงไหนไม่มีดินทรายก็ปั่น ตรงไหนมีดินทรายก็จูงเอา นึกถึงสภาพที่ท่านเล่าแล้วก็คงเหนื่อยเอาการเลยทีเดียวค่ะ

อันนี้ฉันก็ว่าเหนื่อยมากแล้วนะ แต่มันมีแย่ไปกว่านี้อีกคือถ้ามีข่าวสารเกี่ยวกับด้านการศึกษา ครูก็จะใช้ให้เด็กนักเรียนประมาณ2-3คน นำเอกสารนั้นไปส่งยังอำเภอโดยการเดินไป วันนั้นเป็นอันว่าเด็กๆที่ไปส่งเอกสารจะไม่ได้เรียนกัน เพื่อนๆลองคิดดูสิว่าน่าสงสารขนาดไหน ระยะทางตั้ง8กิโลเมตร ไปกลับก็ปาเข้า16กิโลเมตร พอฉันได้ฟังก็เหนื่อยตามเลย

นี่แหละค่ะเพื่อนๆ คนบ้านนอกสมัยก่อนลำบากทุกเรื่อง แล้วเด็กนักเรียนก็กลัวครู ไม่กล้าเถียง ครูใช้ให้ทำอะไรก็ทำ ครูที่มีอายุหน่อยยังใช้เด็กนวดให้เลย สมัยที่ฉันเรียนก็มีเหมือนกัน(ระดับประถม)

เห็นมั๊ยคะว่าครูในสมัยก่อนจะมีอิทธิพลกับเด็กนักเรียนมาก อยู่บ้านจะซนขนาดไหนก็ตาม พอมาอยู่โรงเรียนก็ซนไม่ได้เพราะกลัวครูนั่นเอง

ขอยุติแค่นี้ก่อนนะคะเพื่อนๆ ไว้คราวหน้าจะหาเรื่องราวสนุกๆมาเล่าให้ฟังกันใหม่ รอติดตามนะคะ

ขอบคุณสำหรับอัพโหวต คอมเม้นต์และทุกๆกำลังใจที่มีให้กันมาตลอดค่ะ