นิทานอิงธรรมะ"ปฏาจารา"คำกลอน(ตอนจบ)

ในวันนี้ขอเสนอเป็นตอนจบ
นางจะพบเวรกรรมซ้ำเพียงไหน
ให้รีบมาฟังกันอย่าหวั่นใจ
ฉากสุดท้ายจะพบทุกข์หรือสุขเอย

สวัสดีค่ะ วันนี้ก็ยังคงมีฝนอยู่ ตกบ้างแดดบ้าง
อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

วันนี้ก็นำนิทานธรรมะมาฝากเช่นเคย
วันนี้เสนอเป็นตอนจบ เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา
มาต่อกันเลยนะคะ

จากตอนที่แล้ว นางหนีสามีเพื่อที่จะไปคลอดลูก
ที่บ้านเกิด แต่สามีตามมาทันและเห็นนางเจ็บท้องกำลังจะคลอดลูกอยู่กลางป่า จึงบอกให้นางและลูกรอตนอยู่ตรงนี้ก่อน ส่วนตนจะไปหาฟืนมาก่อไฟและหาใบตองมาทำเป็นที่กำบังให้นางและลูก
สามีจากไปนานก็ไม่มา ในที่สุดนางจึงคลอดลูก
ตอนนั้นบังเอิญมีพายุเข้า นางจึงคุกเข่าและโค้งตัวเอาหลังบังฝนให้ลูกทั้งสอง นางทั้งหนาวสั่นไปทั้งร่าง นางรอสามีจนสว่างก็ยังไม่มีวี่แวว ดังนั้นนางจึงอุ้มลูกออกตามหา เรื่องราวจะเป็นเช่นไรนั้น เชิญเตรียมตัวเตรียมใจพบกับเรื่องราวของนางผู้น่าสงสารได้เลยค่ะ

ครั้นเห็นชายคนจรนอนแน่นิ่ง
ไม่ไหวติงร่างกายตายเป็นผี
ถูกจงอางฉกตายในไพรี
นางโศกีตะโกนร้องก้องพนา

พอคิดได้จึงอุ้มบุตรฉุดมือลูก
แสนพันผูกลูกรักเป็นหนักหนา
แม่จะพาไปไหว้ยายกับตา
อย่ารอช้าเดี๋ยวจะค่ำย่ำสายัณห์

นางเหน็ดเหนื่อยเมื่อยใจให้อ่อนล้า
อุ้มลูกยาเดินไปในไพรสัณฑ์
ผลหมากรากไม้มีหลายพันธุ์
เก็บกินกันพอได้อยู่สู้ต่อไป

เดินรอนแรมมาหลายวันพลันเหนื่อยอ่อน
จึงหลับนอนอ่อนล้าในป่าใหญ่
สะดุ้งตื่นขื่นขมระทมใจ
นางฝันไปว่าชายจรมานอนเคียง

โอ้สามีที่รักสมัครมั่น
เคยสุขกันแต่บัดนี้ไม่มีเสียง
จะมองหาแห่งไหนไร้สำเนียง
ที่เคยเคียงเป็นแค่ฝันพลันมลาย

นางคิดไปร้องไห้ไปอาลัยยิ่ง
ทุกทุกสิ่งที่เคยฝันพลันสลาย
กอดเอาลูกเข้ามาแนบแอบอิงกาย
มิทันไรฟ้าสางสว่างพลัน

โอ้ลูกน้อยกลอยใจของแม่เอ๋ย
พ่อทรามเชยเรามาไปอย่าได้หวั่น
แม่จะพาออกไปจากไพรวัลย์
อีกไม่นานคงถึงบ้านยายกับตา

เดินไม่นานก็ออกมาจากป่าใหญ่
เห็นคงคาน้ำไหลใจผวา
จึงบอกลูกให้คอยแม่อย่าข้ามมา
แม่จะพาน้องไปก่อนอย่าร้อนใจ

นางจึงวางลูกน้อยไว้ริมฝั่ง
จึงหันหลังคืนกลับรับคนใหญ่
ทั้งห่วงหน้าพะวงหลังลังเลใจ
นางเดินไปทั้งเหลียวหลังอย่างอาวรณ์

พอมาถึงกลางน้ำที่เชี่ยวไหล
มีเหยี่ยวใหญ่โฉบลงมาหาลูกอ่อน
นางจึงโบกมือไล่ใจรอนรอน
เหยี่ยวจึงคาบลูกอ่อนหนีจากไป

ฝ่ายลูกชายคนโตอยู่อีกฝั่ง
มองเห็นแม่อยู่กลางนทีไหล
นึกว่าแม่กวักมือเรียกให้ข้ามไป
จึงเดินตรงลงน้ำไหลไม่กลับคืน

นางเห็นลูกตายกับตาดั่งฟ้าฟาด
ใจแทบขาดไม่คิดนึกสะอึกสะอื้น
ทั้งร้องไห้ทั้งเดินไปไร้จุดยืน
ทั้งขมขื่นทั้งน้อยใจในชะตา

นางเดินไปด้วยเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น
ทั้งผ้าซิ่นก็แหว่งเว้าเศร้าหนักหนา
ได้มาพบชายคนหนึ่งซึ่งเดินมา
จึงถามหาทั้งบิดาและมารดร

ชายคนนั้นหันกลับมาว่าออเจ้า
จงฟังเราแล้วค่อยคิดพินิจก่อน
อันพี่ชายบิดาและมารดร
อยู่กองฟอนถูกไฟเผาเราพึ่งมา

นางเข่าอ่อนนอนนิ่งไม่ติงไหว
สติหายกลายเป็นเช่นคนบ้า
พอร่างกายพักฟื้นคืนกลับมา
ก็เป็นบ้าเดินไปไร้อาภรณ์

ชาวบัานเห็นนางเป็นเช่นคนบ้า
ก็ขว้างปาไล่ตีศรีสมร
นางได้รับทุกขเวทนาใจอาวรณ์
เลยแรมรอนมาถึงซึ่งอาราม

มีผู้คนนั่งรับธรรมคำสั่งสอน
เห็นนางเปลือยไร้อาภรณ์จึงสั่งห้าม
ไล่นางหนีออกไปจากอาราม
พระทรงห้ามแล้วให้นางย่างเข้ามา

บอกพวกโยมให้หาเสื้อผ้าใส่
หุ้มเอาร่างนางไว้ด้วยภูษา
นางยิ้มแย้มแจ่มใสนัยนา
ก้มลงกราบบาทาพุทธองค์

พระทรงมองทางในใสกระจ่าง
รู้ว่านางคือดวงแก้วอันสูงส่ง
จึงแสดงอิทธิฤทธิ์จิตจำนง
ช่วยหนุนส่งให้นางหายคลายกังวล

นางมีใจเลื่อมใสในศาสนา
จึงศึกษาธรรมวินัยไม่สับสน
เอาใจใส่เคร่งครัดปฏิบัติตน
จนผ่านพ้นได้บวชเป็นภิกษุณี

นางได้ถูกยกย่องว่าเยี่ยมยอด
มาตลอดเรื่องธรรมวินัยใจสุขี
สมญานามปฏาจราเถรี
นางจึงมีแต่แสงธรรมหนุนนำทาง

ก็อวสานลงด้วยประการฉะนี้แล555 เป็นยังไงบ้างคะ สนุกกันบ้างมั๊ย?...นี่แหละค่ะเขาเรียกว่า
"อานุภาพแห่งรัก"ความรักนั้นไม่มีสิ่งใดจะขวางกั้นได้ ความรักจะบินไปทุกหนทุกแห่ง แต่...ช้าก่อน
ความรักนั้นเราจะห้ามไม่ได้ก็จริง แต่ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นเช่นไรนั้น เราควรจะไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน ก่อนที่จะสายเกินไป เหมือนนางปฏาจราผู้ซึ่ง
บูชารัก โดยไม่ย่อท้อต่อความลำบาก นางจึงสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง แต่นางกลับโชคดีที่ได้พบกับ
พระพุทธองค์ จนในที่สุด นางปฏิบัติธรรม เคร่งใน
พระวินัย จนนางได้รับการบวชเป็นภิกษุณี
"ปฏาจาราเถรี"

จะว่าไปแล้วความรักก็มีทั้งคุณและโทษ บางท่านอาจจะแย้งในใจว่า"ความรักเป็นสิ่งสวยงาม จะมีโทษได้อย่างไร ?"มีแน่นอนค่ะ ถ้าเราเอาความรักไปใช้ผิดวิธี ความรักก็ใช่ว่าจะมีแค่รักกันฉันชู้สาว
รักพี่ รักน้อง รักพ่อแม่และอื่นๆอีกมากมาย ความรักในการดำรงชีวิตจะส่งผลงดงามก็มีกฎเกณฑ์เช่นกัน "รักกันให้พอดี ชีวีจะมีสุข"ค่ะ
สำหร้บโพสต์นี้แค่นี้ก่อนนะคะ ไว้พบกันโพสต์หน้า
สวัสดีค่ะ

ขอบคุณทุกๆกำลังใจและการติดตามนะคะ