"แต่งงานกันเด้อ"

ชีวิตคู่เกิดขึ้นได้ด้วยใจรัก
เมื่อประจักษ์รักแท้ไม่แปรผัน
จึงตกลงปลงใจไปแต่งกัน
ชื่นชีวันเมื่อมีรักปักอุรา

สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันได้มีโอกาสไปงานแต่งค่ะ ซึ่งเป็นงานแต่งของเพื่อนบ้าน ซึ่งประเพณีทางบ้านฉันจะมีคนไปบอกเล่าเพื่อนบ้านให้มาในวันแต่ง เพื่อร่วมแสดงความยินดีและอวยพรให้คู่บ่าว-สาว แต่ส่วนมากแล้วถ้าไม่ใช่ญาติกันจริงๆ เขาก็จะมาซื้ออาหารหรือบ้านฉันเรียก"ซื้อพาข้าว" การซื้อพาข้าวนี้จะหลั่งไหลกันมาซื้อก่อนพิธีเริ่ม ส่วนมากจะซื้อคนละ100บาท ถ้าสนิทกับเจ้าภาพขึ้นมาหน่อยก็จะซื้อ100-500บาท อาหารที่ทางเจ้าภาพเตรียมใส่ถุงให้ก็จะมีลาบหมู ซึ่งจะมีทั้งลาบสุกและลาบดิบ ต้มจืด ผัดหมูใส่ผักและแกงเขียวหวาน หรือถ้าหากทำอาหารไม่ทัน ก็จะหั่นเนื้อเป็นชิ้นให้ ซึ่งจะได้มากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับจำนวนเงินที่ซื้อ...ส่วนคนที่จะมาผูกแขนและอวยพรให้กับคู่บ่าว-สาวก็จะมีเพียงญาติพี่น้องและคนที่สนิทกันเท่านั้น

พอได้เวลาฤกษ์งามยามดี ทางเจ้าบ่าวก็จะแห่ขันหมากมา สิ่งที่ทางเจ้าบ่าวเตรียมมาก็จะมีพาขวัญ ขันหมาก ขันใส่ค่าสินสอด หมอน ผ้าห่ม ก่องข้าวและพาข้าว ซึ่งในพาข้าว ทางเจ้าบ่าวจะมีเพื่อนเจ้าบ่าวอีกสองคนพร้อมด้วยญาติๆและเพื่อนสนิท
พอมาถึงบ้านเจ้าสาว...ก่อนจะเข้าประตูบ้าน ก็จะมีญาติทางฝ่ายเจ้าสาว เอาเข็มขัดเงิน เข็มขัดทองกั้นไว้ เจ้าบ่าวจะต้องเตรียมเงินใส่ซองไว้เพื่อเป็นค่าผ่านทาง พอจะเข้าประตูจะมีเด็กน้อยซึ่งเป็นญาติทางเจ้าสาวตักน้ำล้างเท้าให้เจ้าบ่าว ซึ่งจะมีหินลับมีดวางไว้บนใบตอง เจ้าบ่าวก็จะเหยียบบนหินลับมีด แล้วเด็กน้อยก็จะตักน้ำที่เตรียมไว้ล้างจนสะอาด เสร็จแล้วเจ้าบ่าวก็ต้องควักค่าผ่านทางให้อีก...

พอเข้ามาในบ้าน ญาติผู้ใหญ่ทางฝ่ายเจ้าสาวก็จะนับค่าสินสอด พอนับครบแล้ว แม่ของเจ้าสาวจะนำเอาผ้ามาห่อเอาเงินค่าสินสอดแล้วแบกและทำท่าทางเหมือนหนักมากเข้าไปเก็บไว้ในห้อง จากนั้นพ่อพราหมณ์ก็จะเริ่มทำพิธีสู่ขวัญ...

ซึ่งอันดับแรกจะเป็นการไหว้พระ จากนั้นก็จะเป็นการสู่ขวัญ...ซึ่งคำสู่ขวัญนี้ฉันจะเขียนเป็นสำเนียงอีสานนะคะ

"ศรี ศรีมื่อนี่เป๋นมื่อสันวันดี
วันเศรษฐีอมุตโชค
โตกใบนี้เป๋นโตกไม่จั๋น
ขันใบนี่เป๋นขันใบแก้ว
ขุนนางตกแต่งแล่วจั่งได้แต่งพาขวัญ
อยู่สอนหลอนซ่ายล่าย มีเทิงฝ่ายผูกแขน
แหวนใส่ก้อยสร้อยสังวาลย์
อาหารหลายเหลือหลาก
เทิงเหมี่ยงหมากและพลูพัน
น่ำมันจันทน์หอมลูบไล่
มีเทิงฮวดดอกไม่เกศเกล้าเกศา
มาลาหอมฮวงเฮ่า
เหล้าก้องแก้วใส่พาขวัญ
ดอกลำดวนและดอกคัดเค่าบานจู๋มจี๋
ตกแต่งดีจังได้เอิ้นขวัญเจ้า
หมอเฒ่าเอิ้นจ้อยๆขวัญน่อยให่ตาวมา
วามาเด้อขวัญเอ๊ย......

พอพ่อพราหมณ์กล่าวคำว่า"มาเด้อขวัญเอ๊ย..."ผู้คนก็จะร้องตามดังๆพร้อมทั้งไชโยโห่ฮิ้วอย่างสนุกสนาน
ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็จะใช้ด้ายผูกแขนให้กับเจ้าบ่าว-เจ้าสาวรวมถึงเพื่อนเจ้าบ่าว-เจ้าสาวอีกด้วย ซึ่งคำสู่ขวัญจะมีเยอะมาก อันนี้ฉันยกมาแค่คำขึ้นต้นเท่านั้น พอพ่อพราหมณ์พูดไปถึงคำว่า"ขาท่าวก่ายขานาง" ญาติผู้ใหญ่ก็จะจับเอาขาเจ้าบ่าวไปวางบนขาเจ้าสาว ทั้งคู่ก็จะดูเขินอาย...ส่วนพวกผู้ใหญ่ก็พากันหัวเราะชอบใจ

พอทำพิธีสู่ขวัญเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็จะเป็นการป้อนไข่โดยญาติผู้ใหญ่จะป้อนไข่เจ้าบ่าว-เจ้าสาวคนละครึ่ง จากนั้นก็จะเป็นการผูกแขน โดยจะผูกแขนเขยก่อน ซึ่งการผูกแขนเขยนี้ ญาติทางเจ้าสาวจะเป็นคนผูกพร้อมด้วยเงินและคำอวยพร จากนั้นก็จะผูกแขนสะใภ้ โดยญาติทางเจ้าบ่าวเป็นคนผูก

พอผูกแขนเสร็จ ก็จะนับเงินผูกแขนที่ได้ แล้วเอามารวมกัน เงินที่ได้ก็จะเป็นของเจ้าบ่าว-เจ้าสาว เพื่อเอาไปทำทุนต่อไป ส่วนค่าสินสอดจะเป็นของพ่อแม่ทางฝ่ายเจ้าสาว...

หลังจากนั้น คู่บ่าว-สาวจะต้องขอขมาพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายพร้อมทั้งมอบสิ่งของหรือบ้านฉันเรียก"เครื่องสมมา"โดยฝ่ายหญิงจะจัดเตรียมไว้ให้พ่อแม่รวมถึงญาติๆของเจ้าบ่าวด้วย สิ่งของที่มอบให้กับคนที่เป็นแม่ของสามีคือผ้าไหม1ผืน ที่นอนหรือบ้านฉันเรียกว่า"เสี่ย"หรือ"บ่อน"ก็ได้ ส่วนพ่อของสามีก็จะได้ผ้าโสร่งไหม1ผืน ผ้าขาวม้า1ผืนและที่นอนหรือเสี่ย
ส่วนญาติๆหรือคนอื่นๆที่มาด้วยกัน ก็จะมอบหมอนขิด1อันพร้อมด้วยผ้าขาวม้า1ผืน...

ต่อมาก็จะเป็นการส่งตัวเข้าหอ แต่สมัยที่ฉันแต่งงาน เขาจะพาเจ้าบ่าวมาส่งเข้าหอตอนกลางคืน ประมาณ2-3ทุ่ม แล้วก็มีการเลี้ยงข้าวปลาอาหาร เป็นอันเสร็จพิธี...

แหม!...พูดมาซะยืดยาว อย่าพึ่งเบื่อกันนะคะ อยากอธิบายให้ละเอียดซักหน่อย อันที่จริงแล้วถ่ายรูปไว้เยอะมาก แต่เกิดผิดพลาดทางเทคนิค555...จึงมีเพียงภาพเดียว ต้องขออภัยไว้ณที่นี้ด้วย ก่อนจากกันขอให้เพื่อนๆจงมีแต่ความสุข สุขภาพแข็งแรงกันทั่วหน้า สวัสดีค่ะ

ขอขอบคุณทุกๆกำลังใจและการติดตามนะคะ
ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนค่ะ รู้สึกอบอุ่นมากเมื่อได้มาอยู่ในชุมชนของเรา ขอให้เป็นเช่นยี้ตลอดไปนะคะ