ชีวิตคนตัดอ้อย

ชีวิตคนรับจ้างช่างเหน็ดเหนื่อย
มันปวดเมื่อยร่างกายกระไรหนอ
ทำทุกวันเงินจะใช้ยังไม่พอ
ค่าใช้จ่ายนั่นหนอมันเกินตัว

สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันได้รับมอบหมายจากน้องของแฟนให้นำรถกระบะมารับส่งคนงานตัดอ้อยค่ะ

รถคันนี้เป็นรถคันโปรดของฉันค่ะ มันเกิดมานานแล้ว สงสัยตั้งแต่สมัยสมบัติ เมทะนีดารายอดนิยมเป็นหนุ่ม เป็นรถกระบะตอนเดียวค่ะ ชื่อเขาก็Isuzu2200 เป็นไงคะเก่าเก๋ากึ๊กเลยทีเดียว แต่มันขับดีถูกใจฉันมาก คนงานกับฉันอยู่คนละหมู่บ้านซึ่งก็ไม่ห่างไกลกันมากนัก ขับรถแค่10นาทีก็ถึง
พอมาถึงก็จอดรอรับคนงานค่ะ ฉันมาเช้าไปหน่อยจึงต้องรอนานหน่อย

พอมาครบทุกคนก็ขับตรงไปยังไร่อ้อยเลย ใช้เวลาประมาณ20นาทีค่ะ พอไปถึงก็กินอาหารเช้ากัน ใครมีอะไรก็เอามากินด้วยกัน กินอาหารหลายคนรู้สึกว่ามันอร่อยดีค่ะ ทั้งกิน ทั้งพูดคุย หัวเราะกันอย่างสนุกสนานค่ะ

กว่าจะได้ลงมือตัดอ้อยก็ปาเข้าไปเกือบ3โมงเช้า ซึ่งวันนี้ฉันมาในฐานะคนตัดอ้อยด้วยค่ะ ช่วงนี้อากาศร้อนมากค่ะ ฉันตัดได้20มัดก็นั่งพัก พยายามเร่งความเร็ว แต่มันเหนื่อยเหลือเกินค่ะ อ้อยก็งามเลยเร่งไม่ขึ้น

พอถึงบ่ายโมงก็พักกินข้าวค่ะ พักประมาณชั่วโมงเศษๆก็ลงมือตัดต่อ แดดกำลังร้อน ฉันมีอาการคล้ายจะเป็นลม เหงื่อเต็มหน้า ต้องนั่งพักก่อน

ฉันนึกสงสารและเห็นใจคนที่เขารับจ้างเสียจริงๆ
ขนาดฉันตัดแบบเร่งมือทั้งวันก็ได้แค่95มัด สำหรับคนที่ได้เยอะที่สุดก็แค่115มัดเองค่ะ ซึ่งตอนนี้อ้อยงามจะจ้าง100มัด มัดละ10ลำต่อเงิน130บาท คิดดูเองแล้วกันค่ะ ทั้งแดดร้อนทั้งเหนื่อย ได้วันละ100กว่าบาท แทบจะไม่พอใช้เลยทีเดียว นี่ยังโชคดีว่าบ้านนอกเราไม่ค่อยได้ซื้อข้าวกัน เพราะส่วนมากจะมีที่นากันเกือบหมดทุกคน ถ้าเป็นในเมือง รายได้แค่นี้ไม่พอใช้แน่นอนค่ะ บ้านนอกเราก็ต้องประหยัดพอสมควรถึงจะพอใช้จ่าย

เพื่อนๆคะ การทำงานทุกอย่างมีความเหน็ดเหนื่อยไปคนละแบบ บางคนทำงานอยู่ในห้องแอร์อาจจะไม่เหนื่อยกาย แต่การใช้ความคิดก็หนักไม่แพ้การใช้แรงงานนะคะ เพราะฉะนั้นงานหนักหรือเบาก็ทำไปเถอะค่ะ ขอให้เป็นอาชีพสุจริต รายได้น้อยก็ใช้จ่ายอย่างประหยัด แล้วเพื่อนๆก็จะอยู่ได้อย่างมีความสุขค่ะ

ขอบคุณนะคะที่คอยติดตามและคอยให้กำลังใจมาตลอด