อิจฉาวัยเด็ก ที่เจ็บสุดก็แค่หกล้ม
ถ้าถามว่าช่วงเวลาไหนที่เรามีความสุขที่สุด คำตอบที่เกินขึ้นคงหนีไม่พ้นช่วงชีวิตใน "วัยเด็ก" จะทำอะไรก็ถูกไปหมด ทำอะไรก็น่ารักในสายตาผู้อื่นเสมอ อยากได้อะไรก็มีแต่คนตามใจ งอนนิดงอนหน่อยพ่อแม่ก็รีบมาง้อรีบมาเอาอกเอาใจ 
รอยยิ้มของเด็กไม่ว่าจะยิ้มน้อยยิ้มมาก ยังไงก็ดูสดใสตลอดเวลา ยิ้มทั้งน้ำตา ยิ้มมุมปาก ยิ้มแล้วเห็นฟันหลอ ไม่ว่ายิ้มยังไงก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ดี 
หลายคนที่ได้เข้ามาอ่านคงนึกขึ้นในใจว่า
อยากกลับไปเป็นเด็ก
เหมือนกันเน๊อะ เจ็บสุดของเด็กก็แค่หกล้ม
แต่พอเราโตขึ้น เรื่องที่ทำให้เราเจ็บสุดคงไม่ใช่แค่หกล้ม เรื่องหกล้มที่ทำให้เราเจ็บในวัยเด็ก กลับกลายเป็นเรื่องที่เราแทบไม่รู้สึกอะไรเลย ล้มแล้วก็แค่ลุกมาปัดขากางเกง แล้วก็เดินไปต่อได้อย่างสบาย 
เรากลับรู้สึกเจ็บกับเรื่องคำพูดของใครบางคน เจ็บกับความผิดหวัง เจ็บกับการถูกเอาเปรียบ เจ็บกับอะไรหลายๆอย่างที่มีผลต่อจิตใจมากกว่าทางร่างกาย แถมแผลที่เกิดขึ้นกับจิตใจมันหายช้ากว่าแผลถลอกตรงหัวเข่าในวัยเด็กซะด้วยสิ :)
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามบทความของ @sugacare ทั้งโหวต ทั้ง follow น๊าาาา ยินดีที่ได้เข้าไปอ่านบทความของทุกคนเช่นกันครับ
เด็กๆทำอะไรก็น่ารักไปหมด ถึงแม้ในบางครั้งจะล้ม แต่ก็ไม่รู้สึกเจ็บ ยังลุกขึ้นมาวิ่งเล่นซุกซนเหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้น (เด็กบางคนเป็นแบบนี้จริงๆ) พอโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ความรับผิดชอบก็มีมากขึ้น ความเจ็บ ความผิดหวัง เป็นเรื่องปกติของชีวิต ทุกๆคนบนโลกใบนี้ ก็ต้องเจอ แต่ทุกๆคนก็ผ่านพ้นไปได้ ความเจ็บ ความผิดหวัง ก็ถือเสียว่า เป็นประสบการณ์ที่ดี ทำให้เรียนรู้ที่จะอยู่บนโลกใบนี้ และเห็นด้วยจ้า คิดว่าใครหลายๆคน ก็อยากจะกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง😅 พี่จินจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ😊