ความทรงจำที่ไม่อาจลืม

ลูกชาย : แม่ขอดูมือหน่อย ( พร้อมกับหยิบโทรศัพย์มาถ่ายรูป )
มด : ทำไมรึ
ลูกชาย : ถ้าแม่ชูนิ้วกลางข้างนี้ให้ใคร เขาจะเคืองแม่ลงไหมนี่😁😁😁
พูดเสร็จเจ้าลูกชายก็หัวเราะพาให้เรายิ้มไปด้วยแถมยังบอกหนังเริ่มเหี่ยวแล้วแม่ไม่ทาโลชั่นมั่งแล้วเขาก็ล่ำลากลับเข้าตัวเมืองเพื่อให้ทันไปทำงานและมีเรียนในตอนเช้า

 หลังจากเจ้าลูกชายตัวดีกลับไปแล้ว มด ก้มมองมือตัวเอง ภาพความทรงจำเก่าๆก็กลับมา เมื่อ16 ปีก่อนมดทำงานที่โรงงานผลิตไส้กรอกและผลิตภัณฑ์แปรรูปจากไก่ แถวบ้านที่จังหวัดลพบุรี เข้าทำงานเป็นกะ ซึ่งโรงงานห่างจากบ้านเป็นระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร มดทำอยู่แผนกไก่ยอ มีหน้าที่คุมเครื่องอัดไก่ยอเพราะพอจะรู้ภาษาอังกฤษเล็กน้อย คือพอจะอ่านและแปลได้ แต่พูดโต้ตอบไม่ได้ วันนั้นมดเข้ากะกลางคืนเราเริ่มงานกัน 5 โมงเย็นแล้วจะพักเบรคกันตอน 3 ทุ่มจะเริ่มงานอีกทีก็ 4 ทุ่ม พอถึงเวลาเบรคเพื่อนก็ชวนกันไปกินข้าว ระหว่างกินข้าว มดก็บอกกับเพื่อนว่าอยากลาพักร้อนสักเดือน เหนื่อยจังกับกะกลางคืน ก็พูดคุยกันตามประสา ไม่คิดว่าจะได้พักจริงๆ หลังจากกลับเข้าทำงานต่อสักพักเครื่องอัดไก่ยอเกิดมีปัญหา มด จึงทำการปิดสวิตซ์ จังหวะนั้นเครื่องอัดอีกตัวมีการเปลี่ยนตัวผลิตภัณฑ์พอดีก็ต้องปิดสวิตซ์ล้างเครื่องเหมือนกันทุกคนก็สาละวนส่วนมดก็ขึ้นไปดูเครื่องกำลังตรวจดูใบเวน ( ลักษณะเป็นเหมือนใบพัดลมแต่เป็นสแตนเลนหนาประมาณ ครึ่งเซนต์เอาไว้กวาดเนื้อที่ผสมลงเครื่อง) จังหวะที่มดหยิบใบเวนอันเล็กขึ้นมาดูว่ามันมีการหักบิ่นหรือไม่ เพื่อนพนักงานได้กดสวิตซ์เดินเครื่อง มดร้องโอ้ย ทุกคนมองมาที่มดเป็นตาเดียว สัณชาตญานของคนเมื่อมีอะไรกระทบปลายนิ้วเราจะรีบชักมือกลับ แต่สิ้นเสียงร้องมดก้มมองมือตัวเอง เลือดสีแดงเริ่มไหลหยดลงที่ปลายนิ้ว คุณพระช่วยปลายนิ้วกลางข้างขวาของมดขาด ทุกคนตกใจความโกลาหลเกิดรีบกรูกันเข้ามาแต่ด้วยความที่เครื่องอยู่สูงเวลาขึ้นต้องใช้บันไดเพราะฉะนั้นเวลาลงก็ต้องใช้บันไดช่วงที่ลง เลือดจากปลายนิ้วของมดก็หยดลงใส่หมวกสีขาวของเพื่อนพนักงานที่รอรับมดอยู่หัวหน้างานอีกระดับรีบปิดสวิตซ์สั่งให้ทำการถอดเครื่องเพื่อหาปลายนิ้วของมด ระหว่างนั้นทุกคนก็ช่วยกันถอดเอี๊ยมกันเปื้อนออกเพื่อนำตัวมดส่งโรงพยาบาล ไปถึงโรงพยาบาลเป็นเวลา 5 ทุ่มกว่า ไปทั้งชุดพนักงานซึ่งปกติเขาจะไม่ให้ใส่ออกนอกแผนก หมอเวรทำแผลเบื้องต้น พร้อมทั้งถามหาปลายนิ้วที่ขาด หมอมองปลายนิ้วแล้วถามมดว่าอยากต่อไหม คือที่คุณหมอถามไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ เพราะปลายนิ้วมันขาดแค่ช่วงเล็บเส้นประสาทมันต่อยากมากแถมอาจเสี่ยงต่อการติดเชื้อ มด มองปลายนิ้วที่ขาดของตัวเองแล้วตัดสินใจว่าไม่ต่อค่ะ คุณหมอเย็บปิดปากแผลได้เลยค่ะ เมื่อมดตัดสินใจเช่นนั้นคุณหมอก็ฉีดยาชา เย็บปิดปากแผลทั้งหมด 7 เข็มพร้อมฉีดยาระงับอาการปวดอีกหนึ่งเข็ม เมื่อเรียบร้อยแล้วคุณหมอคืนปลายนิ้วที่ขาดให้ด้วย มดจึงทิ้งมันลงถังขยะในห้องพยาบาลนั่นแหละ หัวหน้าพากลับมาส่งที่บ้านทุกคนตกใจกันใหญ่ แต่มันก็ผ่านมาแล้ว แต่ความปวดหลังจากหมดฤทธิ์ยาที่หมอฉีดมาให้นี่ซิค่ะ ทรมานสุดๆ ไม่ว่าจะนอนท่าไหนก็ปวด เอาหมอนลองแขนก็พอทุเลาแต่มันก็เมื่อย พาเอาแฟนมดไม่หลับไปด้วย มด รักษาตัวเป็นเดือน กว่าแผลจะหาย สอบสวนทวนความกันแล้วสรุปว่าคนที่คุมเครื่องอีกเครื่องให้คนงานไปเปิดสวิตซ์แต่ด้วยความสวิตซ์อยู่ใกล้กันเลยเปิดผิดแต่มดก็ไม่โทษเขาหรอกค่ะมันเป็นความประมาทของเราเองที่ไม่หาป้ายมาติดไว้ให้มันชัดเจนแต่หลังจากเกิดกรณีของมดขึ้นทุกอย่างก็เซฟมากขึ้น มีความเป็นระบบมากขึ้น😊😊

เล่ามายาวมากแล้วเดี๋ยวทุกคนจะเบื่ออ่านซะก่อน ขอสรุปเลยว่าเป็นเพราะความประมาทด้วย ดวงอาจไม่ดีด้วยเดี๋ยวโพสต์หน้าจะมาเล่าให้ฟังนะคะว่าทำไม มด ถึงคิดว่าดวงไม่ดี
ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณทุกคะแนนโหวตนะคะ โพสต์หน้าพบกันใหม่ค่ะ😊😊😊