จับมือแน่นแค่ไหน ถึงเวลามันก็ต้องปล่อย

จับมือแน่นแค่ไหน ถึงเวลามันก็ต้องปล่อย
กอดกันแน่นแค่ไหน ถึงเวลามันก็ต้องปล่อย

บางอย่างเหมือนเป็นความฝันเลยเนอะ
เป็นความฝันที่ดีที่ดีสุดในจินตนาการของเรา
เราแทบอยากหยุดเวลาและความฝันเอาไว้ตรงนั้น
ราวกับว่าเราจะไม่ตื่นขึ้นมาพบกับความจริง
แต่ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายเราก็ต้องตื่น

คนบางคนเราทำได้แค่เก็บเขาไว้ในความฝัน
มันคงเป็นที่เดียวที่ทำให้เราใกล้กัน
มันคงเป็นที่เดียวที่มีแค่เราสองคน
มันคงเป็นที่เดียวที่มีความรักและความเศร้า
มันคงเป็นที่เดียวที่เราอยากจะหยุดเวลาไว้

แก' ถ้าหากแกรู้ว่าวันนึงเราต้องจากกัน !
แกจะยังอยากรู้จักเราอยู่ไหม ?

แต่สำหรับเราแล้ว ..
ช่วงเวลาที่ไม่นาน มันกลับทำให้เราผูกพันกันมาก
หลายครั้งเราบอกกลับตัวเองว่าให้หยุดความรู้สึก
แต่เรากลับปล่อยให้ความรู้สึกมันทำหน้าที่ไป
เราไม่รู้ว่าเราจะเรียกมันว่า ชอบ หรือ รัก
แต่เรากลับรู้สึกว่า เราขาดมันไม่ได้อีกแล้ว

หากสุดท้าย ..
เราต่างรู้ว่าเราต้องผิดหวัง
เราต่างรู้ว่าเราต้องเจ็บปวด
เราต่างรู้ว่าเราต้องร้องไห้
แล้วเรายังอยากให้มันเป็นฝันดีอยู่ไหม
หรือจะปล่อยให้มันเป็นเพียงแค่ฝันร้าย
ไม่ว่าจะเป็นฝันดีหรือฝันร้าย แต่เชื่อไหม!
มันทำให้เราจดจำคนนึงได้อย่างเต็มหัวใจ

เราไม่รู้ว่าต่อไปเราต่างต้องพบเจอกับอะไรที่เข้ามา
เวลา มัก พาใครบางคนเข้ามาแล้วก็จากไป
เวลา มัก พาให้ใจคนเปลี่ยนไปเป็นอีกคน

หากเราจะต้องตื่นจากความฝันนั้น
กลับมาสู่โลกแห่งความจริงที่ไม่มีเราตรงนี้
แกจะตามหาเราให้เจอมั๊ย ?
แกจะคิดถึงเราเหมือนที่เราคิดถึงแกมั๊ย ?
แกจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปหรือเปล่า ?
แต่สำหรับเรา เราคงคิดถึงแกมากที่สุดในโลกเลย

                                  ''
    เราไม่รู้หรอกว่า เราจะฝันดีแบบนี้อีกไหม
แต่เราจะทำมันให้ดีที่สุด ในตอนที่เรายังมีเวลา