เชือกเส้นหนึ่ง...

ถ้าจะพูดถึงชีวิตของคนเราก็เหมือนกับเชือกเส้นหนึ่ง....มีทั้งขนาดเล็กขนาดใหญ่ สั้นยาวไม่เท่ากัน...ลักษณะของเส้นเชือกก็เหมือนกับรูปร่างของคนเรา .... การขึงเชือกก็เช่นกันก็จะคล้ายๆกับอารมณ์ของคนเรา

ดังคำที่กล่าวไว้ว่า ถ้าเชือกขึงตึงไปมักจะขาด....ก็เปรียบเสมือนกับการดำเนินชีวิตของคนเรา โดยปกติเเล้วเชือกก็มีความเเข็งเเรงอยู่ภายในตัวของมันอยู่เเล้ว เเละยิ่งถ้านำไปใช่งานหรือถ้าขึงให้มันตึงมากๆเข้า เชือกที่ว่าเเข็งเเรงหรือเส้นใหญ่ก็มีโอกาสจะขาดได้เหมือนกัน...เชือกที่ตึงก็เปรียบได้กับการดำเนินชีวิตของคนเรา...ถ้าทุกอย่างไม่มีความอ่อนโยนลงบ้างไม่รู้จักผ่อนบ้าง ชีวิตก็จะดูเครียดเกินไป...ทุกอย่างต้องอยู่ในความพอดี...ไม่ใช่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่กำหนดไว้ ตามเส้นตรง...ถ้าไม่ได้เส้นตรงก็จะไม่ใช่....

...เเละถ้าเชือกที่ย่อนเกินไปละ???... เชือกที่อย่อนก็ดูเหมือนจะไม่เเข็งเเรง สภาพเชือกน่าจะใช้งานได้มากกว่านี้... เปรียบเสมือนกับการดำเนินชีวิตจิตที่เพลิดเพลินไปกับอารมณ์อันย่อหย่อนเกินไป ตามใจกิเลส จนทำให้เราไม่รู้จักความเเข็งเเกร่งหักห้ามใจที่ไหลไปกับอารมณ์ ความสบาย เเละความเคยชิน ถ้าหากว่าวันหนึ่งเราไปเจอกับสภาวะที่มากระทบจิตใจ...จากโลกภายนอก มันอาจจะทำให้เราทนไม่ไหว ใจมันอาจจะร้อนเเทบระเบิด เพราะว่าเคยสงบเคยสบายมานาน เพราะฉะนั้นอย่าปล่อยให้ใจหย่อนไปตามกิเลส ตามอารมณ์ ที่คล้ายกับเชือกที่หย่อนไป...

...ทางสายกลาง...เชือกที่ขึงก็ต้องมีความพอดีอย่าให้ตึงหรือหย่อนจนเกินไป เปรียบได้กับการดำเนินชีวิตของมนุษย์ ต้องอยู่ในทางสายกลาง ไม่ใช่ทางร่างกาย เเต่มันคือ จิตใจที่ดำเนินไป จิตก็ต้องไม่หย่อนไปไหลตามกิเลส ไม่หลงไปตามรูป รส กลิ่น เสียง... เเละจิตก็ต้องไม่ตึงไป ถ้าจิตตึงเกินไป การบังคับไม่ให้จิตคิดเลย ไม่ให้จิตปรุงเลย ไม่ให้จิตเเต่งเลย ตึงมากไป ชีวิตก็ตึงเครียดไป