"บัวลอย"ไม่ใช่ของหวาน

"บัวลอย"ไม่ใช่ของหวาน

บัวลอยเจ้าเพื่อนยาก ทำไมจากข้าเร็วเกินไป

ได้ฟังเพลงนี้ก็ทำให้หวนคิดถึงบัวลอย
บัวลอย เป็นสุนัขที่ข้าพเจ้าเลี้ยงมากับมือตั้งแต่เล็กๆ
เป็นสุนัขพันธ์ุผสมอัลเซเชี่ยน มีลักษณะเด่น คือ
มีสีดำทั้งตัว ขนยาว ตัวอ้วนกลม โตขึ้นมาหน่อย
ก็มีสีขาวแซมนิดหน่อยที่แผงคอ เพราะตอนบัวลอยเกิด ได้ยินเสียงเพลงบัวลอย ของคาราบาว ดังแว่วมา
จึงเป็นที่มาของชื่อบัวลอย

---

เวลาข้าพเจ้าจะไปไหนมาไหนก็มักจะพาบัวลอยไปด้วย
ช่วงเวลาที่บัวลอยยังเล็กก็เลี้ยงง่าย เชื่อฟังเจ้าของ
เวลามองตาบัวลอยเหมือนรู้ว่าต้องทำอะไร
เช่น ถ้ามีคนแปลกหน้าแต่บัวลอยไม่คุ้น
บัวลอยก็จะจ้องตาไม่กระพริบ
เตรียมท่าพร้อมกระโจนเข้าใส่
แต่ถ้าข้าพเจ้าหันไปบอกว่า ไม่เอานะ! แค่นั้น
บัวลอยก็จะค่อยๆนอนหมอบอย่างสงบ
แต่ตาก็ยังคงมองคนแปลกหน้านั้นอย่างไม่ไว้วางใจ

---

บัวลอย จะชอบนอนอยู่ไม่ห่างข้าพเจ้ามากนัก
บัวลอยเคยโดนข้าพเจ้าตีที่ปากอย่างแรงครั้งเดียว
เมื่อตอนบัวลอยกัดรองเท้าข้าพเจ้าขาด
อาจเป็นเพราะรองเท้านั้นเป็นหนังแท้
จึงทำให้บัวลอยได้กลิ่นหนัง แต่เพราะเพิ่งซื้อมา
และราคาแพงพอสมควร จึงทำให้โมโห
และตีเขาไปทีหนึ่งอย่างแรง ตั้งแต่นั้นมาบัวลอย
ไม่เคยกัดรองเท้าอีกเลย

---

บัวลอยเป็นสุนัขที่ฉลาด เช่น เวลาข้ามถนน
บัวลอยจะมองซ้ายมองขวาก่อน
พอไม่มีรถแล้วจึงข้ามไป
หรือบางทีจะไปเดินข้างๆคนที่จะข้ามถนนเพื่อข้ามไป
นี่เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าสังเกตุเห็น ก็ทำให้เบาใจว่า
ไม่ต้องห่วงเขาจะโดนรถชน อาจเป็นเพราะ
บัวลอยเคยโดนรถเฉี่ยวที่ขาครั้งหนึ่ง
ก็เดินขากะเผลกไปหลายวัน
จึงทำให้หลาบจำไปเลย

---

พอบัวลอยโตเป็นหนุ่ม แน่นอนก็ย่อมมีสาวๆมาชอบ
ข้าพเจ้ามองว่าเขาเป็นสุนัขที่หล่อตัวหนึ่งเลยล่ะ
มีครั้งหนึ่งเป็นวันที่ฝนตกปรอยๆช่วงกลางวัน
ข้าพเจ้าหันไปเห็นบัวลอยนอนจ้องมอง
อะไรสักอย่างที่ไกลๆ ข้าพเจ้าก็มองตามไป
ก็เห็นเป็นสุนัขสาวยืนจ้องมองบัวลอยอยู่เนิ่นนาน
คล้ายกับจะถามว่า ทำไมไม่มาหาเค้าล่ะ
ปกติ ถ้าข้าพเจ้าอยู่ที่ไหน บัวลอยก็จะเฝ้าข้าพเจ้าไม่ห่าง
ไม่กล้าหนีเที่ยว เพราะเจ้านายดุมาก ด้วยความเป็นห่วงข้าพเจ้าก็บอกบัวลอยว่า "ไม่ไปนะฝนตกเดี๋ยวไม่สบาย" บัวลอยก็ถอนหายใจดังเฮือกใหญ่
ส่วนสุนัขสาวเจ้าตัวนั้นก็ยังคงยืนตากฝนอยู่อย่างนั้น
จนดูทีท่าแน่นอนว่าบัวลอยไม่ไปจึงค่อยๆเดินจากไป
บัวลอยก็มองตามจนลับตา จำต้องข่มตาให้หลับ
ช่างโรแมนติกอะไรเช่นนี้555

---

กลางคืนบัวลอยก็อาจมีหนีเที่ยวบ้างตอนช่วงติดสัด
แต่จะรีบกลับมาก่อนข้าพเจ้าจะไม่เห็น
แต่ก็รู้ได้เพราะกลิ่นเหม็นมากต้องอาบน้ำให้
เขาว่าหมาตัวเหม็นคือหอมของเขาล่ะ
สาวๆชอบ เขาเล่ามาว่างั้น

---

บัวลอยจะไม่ขโมยของกิน และไม่กินเนื้อดิบ
ซึ่งอันนี้ข้าพเจ้าเคยลองโดยเอาเนื้อสดให้เขาดม
บัวลอยก็ดมๆแล้วก็ไปนอนเฉยไม่สนใจเลย
แต่มีครั้งหนึ่งที่เนื้อที่ใครเอาวางไว้ แล้วเนื้อหายไป
ก็มาโทษว่าเป็นบัวลอยแน่ แต่ข้าพเจ้าก็ยืนยัน
บอกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะบัวลอยไม่กินเนื้อดิบ
จึงพากันเดินหา ก็ไปเห็นสุนัขคนข้างบ้าน
กำลังกินเนื้อชิ้นนั้น เฮ้อ!โล่งอกไปที
ที่จะได้ไม่ต้องสงสัยบัวลอยอีก

---

บัวลอยก็มีวิถีชีวิตอยู่แบบนั้นมาหลายปี
จนถึงวันที่บัวลอยป่วย นอนซึม กินข้าวน้อย
อาหารแทบไม่พร่องเลย และที่ลำตัวก็เปื่อยยุ่ย
พาไปหาหมอ ฉีดยา ทำแผลก็ไม่หาย
ข้าพเจ้าก็คอยทำแผล ไล่แมลงวันไม่ให้ตอมแผล
บัวลอยไม่มีแรงที่จะลุกเดิน คงนอนซม
ด้วยเสียงหายใจที่แผ่วเบาลงทุกที
"บัวลอยเอ๋ย ถ้าเอ็งไม่ไหวแล้วก็ไปเถอะ
ไม่ต้องห่วงข้าหรอก เอ็งอยู่กับข้ามานานแล้ว
ก็คงต้องถึงเวลาที่เอ็งต้องไป" คือคำพูดที่ข้าพเจ้า
พูดกับบัวลอยพร้อมลูบหัวเบาๆ บัวลอยค่อยๆหลับตา
หายใจช้าลงๆจนนิ่งสนิท น้ำตาข้าพเจ้าไหลพรั่งพรู
มีเสียงสะอื้นเบาๆ "ไปแล้วเหรอ!"
ก็นั่งอยู่กับบัวลอยนิ่งนานพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย..

---

ร่างบัวลอยถูกฝังไว้ใกล้ๆห้องนอนของข้าพเจ้า
เสียงเพลง บัวลอยแว่วมาอีกแล้ว
ข้าคิดถึงเอ็งนะ "บัวลอย"

---

นี่เป็นเรื่องราวความรักความผูกพันของข้าพเจ้า
กับสุนัขตัวหนึ่ง น่าเสียดายที่สมัยนั้นยังไม่มีสมาร์ทโฟน
จึงไม่มีรูปถ่ายของบัวลอยเก็บไว้
เห็นเขาโพสต์รูปหมาแมวก็คิดถึง..
จึงได้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา