ผมผิดด้วยหรือ

เมื่อ 19 ปีที่แล้ว มีสุนัขพันธุ์ไทยสีขาว ขนสั้น หูตั้ง จมูก ปาก สีชมพู น่ารักน่าชังได้เข้ามาอยู่ในบ้าน
ตอนเจอครั้งแรกชอบมากๆ เพราะมันน่ารักแม้จะขนสั้นก็ตาม หางยาวจุ๋มเลยตั้งชื่อให้มันว่าเบียตามคุณพ่อ ที่มาของชื่อคือพ่อชอบดื่มเบีย ก็เลยให้ชื่อนี้แก่มัน เจ้าเบียเป็นสุนัขที่ซุกซนมากๆตามประสา ชอบค้นหา ขุดดินหน้าบ้าน และชอบเล่นกับไก่ที่พ่อเลี้ยงไว้

     วันหนึ่งไม่มีใครอยู่บ้านเจ้าเบียได้สร้างวีรกรรมคือเล่นกับไก่ของพ่อจนตาย  วันนั้นพ่อโมโหมาก  เจ้าเบียโดนดุแต่ไม่โดนตี  เพราะจุ๋มปกป้องไว้  ช่วงเย็นหลังจากเลิกเรียนจุ๋มจะจูงเจ้าเบียไปเดินเล่นที่บ้านป้า  และบ้านยาย  บ้านของยายห่างถัดไปสองซอย  ส่วนบ้านป้าอยู่ท้ายหมู่บ้าน  เราจะเดินเล่นด้วยกันทุกวัน  ทุกครั้งที่เดินจะถือไว้เรียวไว้ในมือเสมอเพราะระหว่างทางที่เดินเล่นมักจะมีเจ้าถิ่นวิ่งเข้ามาหาเพื่อจะกัดเจ้าเบียเสมอ  แต่เมื่อเจอไม้ของจุ๋มกันไว้  เจ้าถิ่นตัวนั้นก็ไม่กล้าได้แต่ยืนเห่าเจ้าเบีย  และเจ้าเบียก็ได้ใจ  ทำชูคอขนฟูให้ดูใหญ่  เราเดินเป็นประจำทุกวัน  จนใครๆก็รู้จักเจ้าเบีย  

      ทุกวันเสาร์อาทิตย์จุ๋มจะเป็นคนอาบน้ำให้เจ้าเบีย  ฟอกสบู่  แปรงขน  มันชอบมากยืนให้แปรงขนอยู่อย่างนั้นสบายตัวเลยทีเดียว  หอมไปทั้งตัว  
       กิจกรรมที่เราชอบเล่นด้วยกันคือเล่นซ่อนแอบโดยเจ้าเบียเป็นคนหาจุ๋มเป็นคนซ่อน  จะมีเนื้อทอดอยู่ในมือขว้างไปไกลๆให้เจ้าเบียวิ่งไปเก็บกินระหว่างนั้นจุ๋มจะวิ่งไปหาที่ซ่อน    เจ้าเบียแสนฉลาดดมกลิ่นหาเนื้อทอดสักพักก็เจอว่าซ่อนตรงใหน  พอเจอมันจะดีใจมากๆเพราะมันรู้ว่าต้องได้รางวัลเป็นเนื้อทอดแน่นอน  อีกสิ่งหนึ่งที่มันชอบคือวิ่งกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง  วิ่งเก็บลูกบอล  และที่สำคัญมันสามารถปีนกำแพงสูงสองเมตรได้   แรกเริ่มมันกระโดดขึ้นไม่ได้จุ๋มอยากให้มันเดินบนกำแพงได้บ้างพยายามอุ้มมันขึ้นไปแต่มันตัวเริ่มใหญ่อุ้มไม่ไหว  จุ๋มก็สอนให้โดยให้มันกระโดดเหยียบหลังเพื่อขึ้นกำแพง   เริ่มแรกคิดว่ามันคงไม่เข้าใจก็เลยลองก้มเอียงข้างให้ติดกำแพงและบอกให้เบียกระโดดขึ้นกำแพง   มันก็เข้าใจและกระโดดเหยียบหลังขึ้นกำแพงได้  จุ๋มทึ่งในความฉลาดและเข้าใจคำสั่งของเรา  

       เจ้าเบียอยู่กับครอบครัวเราจนตัวเป็นหนุ่มเต็มวัยและยังตัวโตกว่าสุนัขรุ่นเดียวกันมากเพราะจุ๋มชอบซื้อนมกล่องให้มันกินทุกวันมันจึงแข็งแรงและตัวใหญ่เกินสุนัขพันธุ์ไทยธรรมดาเวลาไปกัดกับใครก็จะชนะเสมอ  
      ครั้งหนึ่งเจ้าเบียเคยหายออกจากบ้านเนื่องจากติดสาวที่ใหนไม่แน่ใจ  เราสามพี่น้องขี่รถตามหามัน  หาในระแวกหมู่บ้านก็ไม่เจอ  จุ๋มร้องไห้อยู่หลายวัน  สวดมนต์ขอให้เจ้าเบียกลับมา  และเรียกหามันผ่านหมู้ซึ้งหุงข้าว  โบราณอีสานบอกว่าถ้าเรียกผ่านหม้อซึ้งของที่หายไปจะกลับมา  ตอนนั้นใครบอกอะไรเราสามคนทำหมดเลยค่ะ   ผ่านไปประมาณสามสัปดาห์ตอนนั้นคิดว่ามันคงไม่กลับมาแล้ว   บ่ายวันนั้นจุ๋มไปตลาดกับพี่สาวขากลับก่อนถึงบ้านเจ้าเบียวิ่งมาจากใหนไม่แน่ใจ  วิ่งตามรถจนถึงบ้านจุ๋มดีใจมากวิ่งเข้าไปกอดแต่ตัวมันเหม็นมากต้องอาบน้ำทำความสะอาดกันใหม่   ทุกๆคนในครอบครัวมีความสุขมากที่เจ้าเบีย

กลับมาเพราะมันเป็นสมาชิกของบ้านไปแล้ว

        วันหนึ่งมีเพื่อนบ้านใหม่ย้ายเข้ามาอยู่เยื้องบ้านของเรา   เพื่อนบ้านคนนี้เค้ามีลูกชายวัย 6  ขวบด้วย  น้องคนนี้มักวิ่งเข้ามาเล่นกับหลานของจุ๋มบ่อยๆ  หลานอของจุ๋มเค้าจะมาที่บ้านช่วงเสาร์อาทิตย์  แต่เจ้าเบียคงไม่ชอบเด็กเท่าไรเพราะลูกของเพื่อนบ้านคนนี้ชอบไปแหย่มัน เราสามคนก็จะเตือนน้องเค้าเสมอ  แต่ถ้าไม่มีใครไปทำอะไรเจ้าเบียก็จะนอนเฉยๆไม่สนใจใคร
        เมื่อไม่มีใครอยู่บ้านเจ้าเบียจะอยู่ในบริเวณบ้านโดยเราจะปิดประตัวรั้วเอาไว้คล้องกุญแจเอาไว้แต่จะไม่ล็อก  วันนั้นพ่อแม่ไปทำธุระ  พี่สาวไปตลาด  จุ๋มไปเรียนพิเศษ   ไม่มีใครอยู่บ้านเลย  น้องวัย 6  ขวบแอบเข้ามาในบ้าน  และโดนเจ้าเบียกัดที่แก้ม  โดนเย็บ   ทางบ้านออกค่ารักษาให้ทุกอย่าง  พาไปล้างแผลตามที่หมอนัด    แต่พ่อของเด็กไม่ยอม ดึกวันต่อมาประมาณสามทุ่มเพื่อนบ้านได้มาเรียกพ่อกับแม่ไปคุยด้วยที่บ้าน  ่าจะขอฆ่าเจ้าเบีย  ด้วยความที่พ่อกับแม่ไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนบ้านเลยอนุญาต  เมือจุ๋มได้ยินเช่นนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวใจ  ขอเล่าถึงเพื่อนบ้านคนนี้เป็นคนมีเงิน  ท่าทางมีอิทธิพลไม่มั่นใจว่าพ่อเด็กทำอาชีพอะไร  แต่แม่เด็กเป็นครูโรงเรียนเทศบาล   ช่วงนั้นจุ๋มอยู่แค่ ม.2  
        วันต่อมามีรถยนต์มากมายมาจอดหน้าบ้านเกือบสิบคันได้  วันนั้นจุ๋มอยู่กับพี่สาวอีกสองคน  พ่อยังไม่กลับจากที่ทำงาน  แม่ก็ยังไม่กลับ  พ่อเด็กเดินเข้ามาพูดบอกว่า  "อำลามันได้เลย"  จุ๋มกับพี่สาวกอดเบียไว้แน่นเหมือนเจ้าเบียมันจะรู้  ผู้ชายคนนั้นถือมียาวเท่าแขนฟันไปที่หัวของเจ้าเบีย    มันคงเจ็บมามันวิ่งหนีไปหลบใต้ท้องรถและวิ่งหนีไปหลังบ้าน  ผู้ชายคนนั้นเดินตามไปหลังบ้านก็ไม่เจอเจ้าเบีย  เค้าเดินวนไปมาบริเวณบ้านก็ไม่เจอเข้ามาในบ้านก็ไม่เจอ เราภาวนาขอให้มันหนีรอดหายไปไกลๆอย่ากลับมา  แล้วพ่อเด็กก็กลับไปบอกว่าจะมาอีกด้วยความโมโห   เรามารู้ทีว่าเจ้าเบียหนีไปซ่อนที่บ้านยาย 
        ดึกวันเดียวกันเรารีบมันไปรักษาเงียบๆ  หมอถึงกับพูดว่าถ้าแผลลึกอีกนิดเดียวเจ้าเบียตายแน่ๆ  หมอเย็บแผลที่หัวให้เจ้าเบียและให้กลับบ้านได้  เจ้าเบียแข็งแรงมากพอฟื้นจากยาสลบได้ก็จะลุกเดิน   เราจึงเอาเชือกผูกไว้ฝากยายเลี้ยงก่อน  เจ้าเบียอาการดีขึ้นทุกวันจนวันสี่  เชือกมันหลุดมันวิ่งกลับมาที่บ้าน
         เป็นวันที่เจ้าเบียดีใจที่ได้กลับมาบ้าน   เราก็ดีใจปนเสียใจ  เพราะเพื่อนบ้านคนนั้นเห็น   ค่ำวันนั้นหลังจากพ่อกับมากลับมาถึงบ้าน เค้าถือปืนเข้ามาพูดบางอย่างกับพ่อ  ตอนนั้นจุ๋มกอดเจ้าเบียอยู่  พ่อดึงจุ๋มเข้าไปนั่งในบ้าน  เพื่อนบ้านคนนั้นมีเพื่อนมาด้วยอีกสามคนมาดึงเชือกเจ้าเบียออกไปที่ถนนหน้าบ้านของเค้า   จุ๋มร้องไห้กอดพ่อ  แล้วเสียงปืนก็ดังขึ้น ปัง ๆๆ  ตามด้วยเสียงเจ้าเบียร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด   แล้วก็เงียบหายไป   จุ๋มร้องไห้เหมือนจะขาดใจน้องชายคนหนึ่งได้จากเราไปแล้ว   พวกเค้าเอาร่างเจ้าเบียไป   วันรุ่งขึ้นจุ๋มยังได้ยินเสียงปืนและเสียงเจ้าเบียอยู่ในหัวอยู่   นั่งร้องไห้คิดถึงนึกภาพต่างๆที่เราเคยเล่นสนุกด้วยกัน แล้วก็เดินไปบริเวณที่เคยอาบน้ำให้มัน  หยิบแปรงที่เคยแปรงขนให้เจ้าเบียขึ้นมา  มองดูยังมีขนของเจ้าเบียติดอยู่จึงเก็บเศษขนของเจ้าเบียมาไว้ในตลับเล็กๆเขียนชื่อของมันแล้วเก็บไว้ในลิ้นชัก
          หลังกลับมาจากโรงเรียนก็จะไปเปิดลิ้นชักนั้นเอาขึ้นมาดูแล้วพูดกับมันว่าอยู่ที่ใหนเป็นไงบ้าง  หลังจากเจ้าเบียจากเราไปสามปีเพื่อนบ้านคนนั้นก็ย้ายบ้านไปอยู่ที่ใหนไม่ทราบแน่ชัด
         มาถึงตอนนี้จุ๋มก็ยังคิดถึงเจ้าเบียอยู่มันเป็นสุนัขตัวแรกของบ้านที่ฉลาดมากๆ  ถึงจะผ่านมาแล้ว 19  ปีก็ตามยังคงคิดถึงเจ้าเบียเสมอ  ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าเจ้าเบียเกิดยุคนี้ที่คุ้มครองสุนัขมันอาจไม่โดนฆ่าก็ได้  เพราะมันอยู่ในบ้านของมันดีๆไม่ได้ออกไปกัดใคร  คนที่เข้ามาต่างหาก   เข้ามาทำไม  เข้ามาเพื่ออะไร  ไม่มีใครอยู่บ้านเลยตอนนั้น  มันก็แค่ปกป้องบ้านของมัน

ปล.รูปข้างบนไม่ใช่รูปของเจ้าเบีย แต่หน้ามันเหมือนกันมาก เพราะรูปเจ้าเบียมันหายไปแล้วค่ะ ขอบคุณรูปจาก Pantip.com