อนิจจัง วัฏสังขารา : มีเกิด ก็ต้องมีดับ
สวัสดีค่ะทุกๆท่าน วันนี้ได้ไปร่วมงานขาว ดำ ของเพื่อนบ้านมา อยู่ห่างกันแค่สองหลังคาเรือนเองค่ะ ก่อนอื่นก็ต้องขอแสดงความเสียใจกับครอบครัว ญาติพี่น้องของพี่คนนี้ด้วยนะคะ
ธรรมดาของโลกค่ะทุกอย่างมีเกิดขึ้น ก็ต้องมีดับลง มาร่วมงานแบบนี้ในรอบ 15 ปีค่ะ นานมากๆ เราจะเลี่ยงพูดถึงความโศกเศร้านะคะ แต่ในความโศกเศร้านี้ก็ทำให้เห็นความร่วมมือ ความรัก สามัคคีของคนในชุมชนค่ะ ทุกคนพกความเต็มใจมาช่วยงานกันเกิน 100% แน่นอน
งานศพที่นี่จะนำศพมาไว้ที่บ้านค่ะ และจะไม่มีการรดน้ำศพแต่อย่างใด มีแค่อาบน้ำ แต่งหน้าศพแล้วแช่ในตู้แช่ ตกแต่งด้วยดอกไม้ พวงรีด เพื่อให้คนมาร่วมงานได้เคารพ และตอนกลางคืนจะมีพระมาทำพิธีสวด ตอนกลางวันก็จะมีชาวบ้านมาช่วยกันเตรียมสำรับกับข้าว ที่นี่นิยมเก็บศพไว้ประมาณ 3-7 คืนก่อนทำพิธี ฌาปนกิจ
วันฌาปนกิจก็จะนิมนต์พระมาสวดที่ป่าช้า พอได้เวลาก็ทำการประชุมเพลิง ที่นี่ใช้เชิงตะกอนยังคงความดังเดิมไว้
"อันวัวควาย ตายเล่า เหลือเขาหนัง
ช้างตายยัง เหลืองา เป็นศักดิ์ศรี
คนเราตาย เหลือไว้ แต่ชั่วดี
บรรดามี ประดับไว้ ในโลกา"
ที่มา : https//:www.tmc.tv
ขออโหสิกรรม หลับให้สบาย และขอให้ไปเกิดในภพภูมิที่ดีนะคะ
ขอบคุณทุกการติดตามให้กำลังใจนะคะ หากผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ
ไอริน
ในความเศร้าโศกก็ยังมีเรื่องให้ชื่นชมค่ะ แถวบ้านนอกเราถ้ามีงาน ทุกคนล้วนมาด้วยใจ ช่วยกันเต็มที่ค่ะ ในชีวิตเคยไปร่วมงานเผาแบบเชิงตะกอนครั้งเดียวเองค่ะ แต่เป็นทางแถบอีสาน นานมากแล้ว เห็นแล้วยิ่งปลงหนักไปอีกค่ะ
เมื่อ 15ปีที่แล้วเป็นงานของยายภาพทุกอย่างยังติดตามาถึงทุกวันนี้เลยค่ะ ขอบคุณที่แวะมานะคะ
มีสุข มีทุกข์ มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย ชีวิตคนเราก็เท่านี้
เมื่ิอวันเสาร์ที่ผ่านมาพ่อได้ไปร่วมแสดงความยินดีกับงานแต่งลูกชายเพื่อนที่นครปฐม
พอเช้าวันอาทิตย์พ่อก็ต้องเดินทางไปแสดงความเสียใจกับญาติที่ต้องเสียพ่อที่นครสวรรค์
สองงานนี้ต่างกันอย่างกับหน้ามือ หลังมือ งานหนึ่งสุข งานหนึ่งเศร้า
ใช่ค่ะคุณพ่อ เป็นความรู้สึกแตกต่างกันคนละขั้วเลยแต่เป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลยจริงๆ หนูขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ