คุณสุรินทร์ จากพนักงานเสมียน ธุรการ ก้าวขึ้นสู่เจ้าของบริษัททัวร์มูลค่าร้อยล้าน

สัมภาษณ์โดย Joblnw.com

คุณสุรินทร์เป็นนักธุรกิจที่ไต่เต้าขึ้นมาจากตำแหน่งงานเสมียนทั่วไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง จนกระทั่งมาเปิดบริษัททัวร์ของตัวเองจนมีมูลค่าหลายร้อยล้านบาท ในวันนี้พวกเราโชคดีมากที่ได้มาสัมภาษณ์คุณสุรินทร์

เล่าให้ฟังหน่อยครับว่า ตอนนั้นคุณสุรินทร์เริ่มต้นทำงานในตำแหน่งไหน

“เสมียนทั่วไปครับ” คุณสุรินทร์ตอบ

“เสมียนทั่วไป มีหน้าที่อะไร” ผมซัก

“ก็มีหน้าที่ช่วยงานทั่วไป ช่วยคัดลอกเอกสารตามที่เขาจะสั่งให้ทำ ช่วยรับโทรศัพท์ ช่วยดูแลความสะอาดทั่วไป ผมทำงานทุกอย่างตั้งแต่บริกรไปจนถึงนักการภารโรง ผมบอกแล้วว่าผมอยากรู้อยากลองทุกอย่าง ยิ่งทำก็ยิ่งเพลิน พอได้เงินเดือนด้วยก็ยิ่งเพลินใหญ่ ผมภูมิใจที่ได้เงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองเป็นครั้งแรกในชีวิตครับ”

“ตั้งแต่จบ ม.6 มา ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือเปล่า”

“เรียนแต่ไม่จบครับ ผมไปเรียนบัญชีที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่เลิกเสียเมื่อเรียนอยู่ปีสาม”

“ทำไมไม่ต่ออีกหน่อยให้จบ”

“ผมมองไปข้างหน้าว่า ถ้าเรียนจบมาก็คงจะได้เงิน เดือนไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท เพราะปริญญาตรี ตอนนั้นเขาจ้างในอัตรานี้ แต่ตอนนั้นผมได้เงินเดือนถึง หนึ่งหมื่นแปดพันบาทแล้ว หากจบปริญญาแล้วไปรับราชการ ก็ต้องกลับมาเริ่มต้นไม่ถึงหมื่นบาท และต้องทำอีกหลายปี กว่าจะได้หมื่นแปด และถ้าใช้เวลาเท่ากันนั้นอยู่ที่นี่ ต่อไป เงินเดือนผมก็คงจะสูงไปกว่านั้นแล้วอย่างมากมาย อย่างหนึ่ง ผมไม่เคยคิดจะรับราชการเลย ผมนับถือสตีฟ จ๊อบส์ ผมเลยลาออกจากมหาวิทยาลัย อยากจะทำงานส่วนตัวสักอย่างหนึ่ง ทำงานอยู่โรงแรมอย่างนี้ทำให้ได้รู้จัก กับคนหลายอาชีพ คงจะเป็นช่องทางให้ผมได้เรียนรู้อาชีพต่าง ๆ และสามารถเลือกอาชีพที่เหมาะสมได้สักอย่างหนึ่งในอนาคต ด้วยความคิดนี้เองผมจึงตัดสินใจลาออกแต่บัดนั้น”

“เคยอยู่แต่ในโรงนา พอได้มาอยู่โรงแรมอย่างนี้ มีความเคอะเขินบ้างไหม”

“แน่นอนครับ เข้ามาตอนแรก ๆ จับต้องอะไรก็ไม่กล้า กลัวจะตกแตก กลัวของเขาจะเสียหาย เดินบนพรมก็ถอดรองเท้าไม่กล้าเหยียบ แต่อยู่ไปเรียนรู้ไปก็เคยชิน ความซุ่มซ่ามก็น้อยลงไป”

“เคยเรียนวิชาการบริหารโรงแรมจากที่ไหนหรือเปล่า”

“เรียนโดยตรงไม่เคย ก็ทำไปรู้ไปอย่างนี้แหละ เจ้านายท่านรักผมเหมือนลูกเหมือนหลาน มอบงานให้ผมทำมากขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงได้เป็นผู้จัดการ ผมเคยได้ทุนจากศูนย์เพิ่มผลผลิตแห่งประเทศไทยให้ไปดูงานด้านโรงแรม และเข้าคอร์สอบรมครั้งหนึ่งที่สิงคโปร์ ทำให้ได้ความรู้ ใหม่ ๆ มาช่วยในการปรับปรุงโรงแรมหลายอย่าง ตอนหลังก็ใช้ทุนส่วนตัวไปดูเองบ้าง ก็เท่านั้นเอง”

“ปัจจุบันคุณสุรินทร์มีกิจการส่วนตัวอะไรบ้างครับ” “มีอยู่หน่อยหนึ่ง เพิ่งจะลองทำมาสองสามปีเอง” “อะไรครับ”

“ผมทำกิจการรถทัวร์ครับ ผมเป็นเจ้าของและผู้จัดการ ห้างหุ้นส่วนจำกัดตราดทัวร์ ตอนนี้ผมมีรถปรับอากาศขนาด ๕๒ ที่นั่งสามคัน ยังผ่อนส่งเขาอยู่ ใคร ๆ เขาเข้าใจว่า ผมรวย แต่คนที่จะยืนยันได้ว่าผมไม่รวย ก็คือผมเองและ เจ้าหนี้ทั้งหลายของผม ก่อนหน้านี้เหงื่อผมจะไหลก็เมื่อออกไปอยู่กลางแดด แต่เดี๋ยวนี้แม้อยู่ในห้องแอร์เหงื่อก็ไหลครับ ต้องใช้สมองแก้ปัญหาอยู่ตลอดเวลา ทั้งปัญหาโรงแรมและปัญหาธุรกิจส่วนตัว งานหลวงไม่ให้ขาด งานราษฎร์คืองานส่วนตัวก็ต้องไม่ให้เสีย ผมยังไม่สบายครับ ยังไม่ทราบเหมือนกันว่าเมื่อใดจะได้พักผ่อนสักที”

ใครที่อยู่ใกล้ชิดอยู่กับคุณสุรินทร์จะยอมรับว่า ที่คุณสุรินทร์พูดมานี้เป็นความจริงทุกประการ ผมรู้จักคุณสุรินทร์ มาหลายปีดีดักไม่เคยเห็นคุณสุรินทร์อยู่นิ่งเฉยเลย ต้องทำอะไรอยู่สักอย่างเสมอ

โต๊ะทำงานของคุณสุรินทร์นั้นเป็นโต๊ะใหญ่ เก้าอี้ หมุนรอบทิศ อยู่ในห้องทำงานส่วนตัว พื้นปูพรมกำมะหยี่อย่างดี มีแอร์เย็นเฉียบ แต่นาน ๆ ทีจึงจะพบคุณสุรินทร์ นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น คุณสุรินทร์ไปทำอะไรอยู่ที่ไหนไม่มีใครรู้ พนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรมตอบคำถามเกี่ยวกับคุณสุรินทร์ได้เพียงอย่างเดียวว่า คุณสุรินทร์ขณะนี้อยู่ในโรงแรมหรือออกไปข้างนอกเท่านั้น แต่จะบอกจำเพาะจุดว่าอยู่ที่ไหนแน่ไม่ได้เลย บางทีก็ไปช่วยพนักงานยกโต๊ะ อยู่ในห้องอาหารหรือห้องประชุม บางทีก็คุมพนักงานขัดพื้น อยู่ที่ห้องส้วม งานเหล่านี้คุณสุรินทร์เคยทำมาแล้วจึงรู้ดี คุณสุรินทร์เป็นคนเสมอต้นเสมอปลายกับบุคคลทั่วไป และในหมู่เพื่อนฝูง ไม่เคยวางมาดวาดก้ามเลย พรรคพวกเพื่อนฝูงของคุณสุรินทร์จึงมีแต่เพิ่มขึ้น

ใครอยากพบคุณสุรินทร์เพื่อการใด จะสามารถติดต่อเขาได้ที่โรงแรมเวียงใต้ ถนนรามบุตรี บางลำพู อย่าเผลอ ไปที่ ๔๒ ถนนตานี ตามที่แจ้งไว้ในสมุดโทรศัพท์ หรือที่หัวจดหมายโดยเด็ดขาด เพราะด้านนั้นตอนนี้ได้กลายเป็นหลังโรงแรมไปแล้ว และไม่มีทางเข้าเลย แต่ถ้าส่งจดหมายก็ยังต้องจ่าหน้าซองตามนั้น ไปรษณีย์เขารู้จักดี