63 dni chwały?

"63 dni chwały" - taki tytuł nosi nowy cykl postów na koncie @fundacja. Szczerze mówiąc mam z nim mały problem. Nie wiem kto i kiedy wymyślił to określenie Powstania Warszawskiego. Być może ma ono swój rodowód jeszcze w czasach PRL-u, kiedy to zryw ten przedstawiano jako "zbrodniczą dywersję polityków rządu na emigracji i dowódców AK". Być może jest ono kontrą wobec komunistycznej propagandy. Nie zmienia to jednak faktu, że więcej ma wspólnego z mitologią, aniżeli z prawdą historyczną.

1 sierpnia o 17.00 staję w bezruchu. Nie mam jednak ochoty śpiewać piosenek. I choć jestem w stanie zrozumieć radość mieszkańców Warszawy w momencie wybuchu powstania oraz siłę więzi, które tworzą się podczas wspólnej walki z wrogiem, to mimo wszystko nie mogę wyprzeć ze świadomości faktu, że to była hekatomba. Fotografie uśmiechniętych powstańców nie przysłaniają mi zdjęć ruin i ofiar rzezi Woli. W tym nie ma żadnej chwały. Jest za to okropna, niewyobrażalna tragedia...

Nie podejmuję się osądu. Uważam, że nie należy bagatelizować nastrojów, które były wówczas w Stolicy a powstanie wcale nie musiało się tak skończyć. Zainteresowanym polecam artykuł Huberta Kozieła pt. 1944: Warszawska intryga Ławrientija Berii. Z drugiej strony trudno też przewidzieć jak wyglądałaby Polska, gdyby Sowieci nie zamrozili ofensywy i wkroczyli do Warszawy w sierpniu 1944 roku. Pisanie alternatywnych scenariuszy jest interesujące. Nie zmienia to faktu, że powstanie zostało przegrane.

Ponad 10 lat temu postulowałem, aby skończyć z cierpiętnictwem i obok smutnych rocznic obchodzić również zwycięstwa. Marzyłem, by przesunąć punkt ciężkości. By - owszem - pamiętać o tragediach i ofiarach, ale skupić się przede wszystkim na tym, co się udało i z czego możemy być dumni. Niestety mam wrażenie, że to zmierza trochę nie w tym kierunku co trzeba...

Już blisko rok po Internecie krąży odcinek programu "Matura to bzdura", w którym na pytanie: "kto wygrał Powstanie Warszawskie?", część osób odpowiada - "Polacy". Nie wiem czy nie jest to czasem efekt swoistego "świętowania" tego zrywu. Podobnie zresztą może stać się z całą drugą wojną światową. Już ponoć pojawiają się pomysły, by 1 września... tańczyć z Niemcami.