Upadek: z wysokiego konia do obrony wybrzeża - Pierre Gustave Toutant-Beauregard (cz. III) - Generałowie Wojny Secesyjnej vol. 73

in polish •  last year  (edited)
Wynikiem konfliktu z Jeffersonem Davisem było przeniesienie "Małego Napoleona" na uważany za drugorzędny (historia jednak pokazała co innego) front wojny - Zachód. Gra toczyła się o zasobne stany Tennessee oraz Kentucky, których obronę powierzono weteranowi wojny z Meksykiem, byłemu Sekretarzowi Wojny Republiki Teksasu i modelowemu przykładowi żołnierza - Albertowi Sidneyowi Johnstonowi. Barczysty wiarus od 14 marca 1862 otrzymał w postaci swojego zastępcy niewysokiego człowieka noszącego się na francuską modłę.

Panowie konferowali nad nie najlepszą sytuacją Południa na tym teatrze działań - ogromny teren od Memphis, Tennessee po Lexington, Kentucky wymagał znacznie większych sił, niż 40,000 jakie mieli pod ręką. W dodatku zimą całe skrzydło armii dowodzonej przez osobliwy triumwirat generałów Simona Bucknera, Johna Floyda oraz Gideona Pillowa w sile 20,000 ludzi poddało się w Forcie Donelson mimo faktu, że odparli krwawo szturm Unii i pomyślnie przełamali linie niebieskich w próbie ujścia z pułapki zastawionej przez Ulyssesa Granta oraz komandora Andrew Foote'a. To spowodowało konieczność opuszczenia stolicy Tennessee - Nashville oraz zagroziło "skrzyżowaniu Konfederacji" w Corinth, Mississippi. Teraz, gdy wczesna wiosna zaczynała nieśmiało zielenić liście roślin i tworzyć na drzewach brzoskwiniowych zalążki kwiecia, dwie Unijne armie - Ohio gen. Don Carlosa Buella oraz Tennessee Granta manewrowały w celu połączenia się we wspólnych uderzeniu na węzeł kolejowy w Corinth. Istniała duża szansa, że rozłożona obozem w Savannah, Tennessee armia Granta licząca ok. 43,0000 zostałaby zaatakowana przez porównywalne siły Konfederacji i pokonana, nim zostanie wzmocniona przez 20,000 Buella. Zgadzali się co do tego Beauregard i Johnston, na przełomie marca i kwietnia ruszając z armią uzbrojoną głównie w przestarzałe muszkiety i myśliwskie flinty (a pewien znikomy procent Szarych stawał do walki z pikami) w celu pokonania Granta. Zawiodła pogoda, która spowolniła wydatnie marsz, a Beauregard był wstrząśnięty, gdy stanąwszy kilka mil od obozów Unii rozrzuconych w leśnych prześwitach, czekając na komendę gen. Leonidasa Polka, Południowcy zaczęli z nudów demonstrować swoje umiejętności strzeleckie na pobliskich drzewach i ptactwie. "Mały Kreol" był pewien, że element zaskoczenia trafił szlag, jednak dzień 6 kwietnia chciał inaczej - zaskoczeni przy śniadaniu federalni podali tyły lub zostali wzięci do niewoli.

693px-Battle_of_Shiloh2_1962_Issue-4c.jpg

↑ Znaczek pocztowy upamiętniający bitwę pod Shiloh (źródło: wikipedia)

Johnston postanowił dowodzić z pola, zaś Beauregard otrzymał polecenie kierowania posiłków na witalne odcinki - była to inna rola, niż w bitwie pod Bull Run, gdzie podział między "Borym" a Jospehem Johnstonem był odwrotny. W miarę jak linia frontu zbliżała się do swojego celu - Pittsburgh Landing - ostatniego miejsca, gdzie przyparci do rzeki Unioniści byliby w stanie się efektywnie bronić, zaczęły się też piętrzyć trudności. Konfederaci nacierali po nachodzących na siebie liniach, a także znaczna część oddała się przyjemności łupienia zdobytych obozów. Co gorsza Johnston został ranny - tętnica udowa została przeszyta pociskiem, ale generał uważał to za pomniejszą kontuzję (prawdopodobnie mógł nie mieć czucia w rannej nodze z powodu zadawnionej rany z Meksyku) do czasu aż blady z upływu krwi zatoczył się w siodle - zmarł po kilku minutach. Beauregard zaniechał wieczornego ataku na ostatnią linię federalnych, którzy, o czym nie wiedział, byli już wzmacniani oddziałami Buella. Kontrowersje związane z tą decyzją są debatować do dziś, jednak najeżone działami i świeżymi oddziałami usilnie machającymi łopatami w próbie wzmocnienia pozycji stanowiłyby z pewnością twardy orzech do zgryzienia przez wykrwawione i zmęczone siły Konfederacji. Ale Beauregard nie był pesymistą; postanowił dokończyć dzieła zniszczenia rano.

Nocą 20,000 ludzi Buella w pełni wyładowało się z kanonierek i transportowców rzecznych, a 7 kwietnia role się odwróciły - to Niebiescy spędzali z pola Konfederatów, którzy wycofali się w dobrym szyku, co więcej przekonani o swoim wielkim zwycięstwie. Jeśli popatrzeć na poniesione straty 13,000 Niebieskich i 10,000 Szarych - można mówić o pyrrusowej wiktorii, ale pole pozostało w rękach Unii, co gorsza połączonych w monolit. Monolit dowodzony teraz przez gen. Henry'ego Hallecka, znakomitego organizatora, lecz bardzo słabego dowódcy liniowego. Celem Unii było Corinth, gdzie w ślimaczym tempie i wśród konfliktu z Buellem zmierzała niebieska fala - miasteczko było dobrze ufortyfikowane, o co zadbał Beauregard, jednak przewaga liczebna Niebieskich połączona z zanieczyszczeniem źródeł wody zmusiły "Bory'ego" do wycofania się - 29 maja pod osłoną dywersji polegającej na nieustannym przemieszczaniu pociągów i entuzjastycznych okrzykach sprawiających wrażenie znacznych sił szykujących się do ataku. Udało się, ale utrata witalnego skrzyżowania był żadną pociechą dla decydentów w Richmond.

battle-shiloh-cartoon.jpg

↑ Karykatura przedstawiająca Konfederatów uciekających z pola bitwy krzyczących : "Hura, kolejne zwycięstwo!"

Bez informowania przełożonych, Beauregard pozwolił sobie na urlop zdrowotny - nadal cierpiał na powikłania po operacji gardła, jaką przeszedł w zeszłym roku. To przelało czarę goryczy - Armia Mississippi przeszła pod komendę gen. Braxtona Bragga, z którym Beauregard nie mógł dojść do ładu jeszcze w pierwszych miesiącach wojny w Nowym Orleanie, co wprawiło "Małego Napoleona" w furię oraz spowodowało szereg prób jego wysoko postawionych przyjaciół, by przywrócić "Bory'ego" do dowództwa polowej armii. Davis był jednak nieprzejednany, Beauregard miał objąć dowództwo obrony wybrzeża Florydy, Georgii i Południowej Karoliny - z wojskowego punktu widzenia była to tytaniczna praca wziąwszy pod uwagę szczupłość środków, ale na pewno nie dorównywała prestiżem poprzednio pełnionym funkcjom. Napoleon udał się na swoją Elbę z zamiarem odegrania znacznie większej roli, gdy wiatr historii powieje z korzystniejszego kierunku.

CDN...

Bibliografia:
https://en.wikipedia.org/wiki/P._G._T._Beauregard
Shelby Foote, Civil War: A Narrative, From Fort Sumter to Perryville

Authors get paid when people like you upvote their post.
If you enjoyed what you read here, create your account today and start earning FREE STEEM!