Planetarne księżyce : Tryton

Planety gazowe znane są z tego, że są tajemnicze, podobnie jak ich wiele księżyców. Dotyczy to szczególnie Trytona, największego księżyca Neptuna. Oprócz tego, że jest siódmym co do wielkości satelitą w Układzie Słonecznym, jest to również jedyny większy księżyc, który ma wsteczną orbitę, czyli okrąża planetę w kierunku przeciwnym do jej obrotu. Sugeruje to, że Tryton nie utworzył się na orbicie wokół Neptuna, być może jest kosmicznym gościem, który przybył z Pasa Kuipera, w którym pełno jest ogromnych, zbłąkanych, kosmicznych skał.

Neptun i Tryton - fotomontaż zdjęć z sondy Voyager 2

źródło obrazka

Tryton został odkryty przez brytyjskiego astronoma Williama Lassella 10 października 1846 roku, zaledwie 17 dni po odkryciu Neptuna przez niemieckiego astronoma Johanna Gottfrieda Galle. Po zapoznaniu się z odkryciem, John Herschel - syn słynnego angielskiego astronoma Williama Herschela, który odkrył wiele księżyców Saturna i Urana - napisał do Lassella i polecił obserwować Neptuna, aby sprawdzić, czy ma on również księżyce. Lassell to zrobił i odkrył największy księżyc Neptuna osiem dni później. 34 lata później francuski astronom Camille Flammarion nazwał księżyc Tryton - po greckim bogu morskim i synu Posejdona. Jednak minęło dopiero kilka dziesięcioleci zanim nazwa ta została uznana. Do czasu odkrycia drugiego księżyca Neptuna - Nereida w 1949 roku, Tryton był powszechnie znany jako po prostu : Satelita Neptuna.

Porównanie wielkości Trytona do Ziemi i Księżyca

źródło obrazka

Jak widać na porównaniu powyżej, średnica satelity to około 2700 kilometrów, czyli mniej niż nasz Księżyc(3474 km). Tryton jest największym księżycem w układzie Neptuna - zawiera ponad 99,5% całej masy skalnej orbitującej wokół Neptuna. Satelita ten krąży wokół Neptuna w odległości 354 760 km. Tryton jest najdalszym satelitą Neptuna i okrąża planetę co blisko 6 dni ziemskich. W przeciwieństwie do innych księżyców tej wielkości, Tryton porusza się wstecz po swojej orbicie. Ma on również synchroniczną orbitę z Neptunem, co oznacza, że ​​przez cały czas ustawiony jest jedną stroną do planety. Podobnie jak większość księżyców w zewnętrznym Układzie Słonecznym, Tryton jest zbudowany z lodowej skorupy i skalistego jądra. Jest on jednym z niewielu księżyców znanych z aktywności geologicznej. Występują na nim gejzery.

Czapa polarna Trytona

źródło obrazka

Gdy Neptun krąży wokół Słońca, bieguny polarne Trytona obracają się kolejno w stronę naszej gwiazdy, co powoduje sezonowe zmiany w postaci jednego bieguna, a następnie drugiego skierowanego do promieni słonecznych. Takie zmiany zaobserwowano w kwietniu 2010 roku przez astronomów korzystających z Bardzo Dużego Teleskopu(VLT) Europejskiego Obserwatorium Południowego. Obliczenia wskazują, że Tryton zbliża się do swojej planety. Naukowcy szacują, że za około 3,6 miliarda lat zostanie on zniszczony. Orbita Trytona jest nachylona pod katem 23° do typowej orbity księżyca planetarnego, dodatkowo satelita porusza się po swej orbicie wstecz.

Orbita Trytona

źródło obrazka

Tryton ma promień, gęstość, temperaturę i skład chemiczny podobny do planety Pluton. Z tego powodu oraz faktu, że okrąża on Neptuna na wstecznej orbicie, astronomowie wierzą, że księżyc powstał w Pasie Kuipera, a później został uwięziony przez grawitację Neptuna. Podobnie jak Pluton, ponad połowę powierzchni Trytona pokrywa zamarznięty azot, lód wodny stanowi około 30% i suchy lód (czyli zamrożony dwutlenek węgla) tworzy pozostałe 20%. Znane są również śladowe ilości metanu i lodu z tlenku węgla, podobnie jak niewielkie ilości amoniaku. Duża gęstość Trytona sugeruje, że jego wnętrze zbudowane jest z kamienistego materiału i metali, pokrytych płaszczem z lodu i skorupą. We wnętrzu satelity jak w przypadku księżyca Europa należącego do Jowisza, możliwe jest istnienie ciepłego oceanu, co może oznaczać obecność życia pod lodową skorupą.

Zbliżenie powierzchni wykonane z odległości 130 000 km przez sondę Voyager 2

źródło obrazka

Tryton ma bardzo jasną powierzchnię, która odbija do 95% światła słonecznego. Jest również ona dość młoda, co świadczy o możliwym istnieniu wewnętrznego oceanu i aktywności geologicznej. Księżyc ma czerwonawy odcień, co jest prawdopodobnie wynikiem zamieniającego się w węgiel metanu z powodu ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe. Tryton jest uważany za jedno z najzimniejszych miejsc w Układzie Słonecznym. Temperatura powierzchni księżyca wynosi około -235 ° C, podczas gdy na Plutonie, najdalszej planecie, waha się w okolicy -229 ° C. Jednak naukowcy twierdzą, że na Plutonie może ona spaść nawet do -240 ° C w najdalszym punkcie od Słońca swej orbity. Aktywność geologiczna na Trytonie powoduje Kriowulkanizm, w którym amoniak wodny i azot gazowy uwalniane są w kosmos. Te gejzery azotowe mogą wysyłać smugi ciekłego azotu na ponad 8 km nad powierzchnię księżyca!

Artystyczna wizja widoku z powierzchni Trytona

źródło obrazka

Na Trytonie występuje niewiele kraterów uderzeniowych. Satelita ten ma atmosferę, która prawdopodobnie powstała w wyniku parowania lodu z jego powierzchni. Powyżej artystyczna wizja powierzchni tego odległego świata. Odległe Słońce na czarnym niebie jest tu tylko punktem, bardzo jasną gwiazdą. Sonda Voyager 2 przeleciała koło Neptuna w sierpniu 1989 roku, kontroler misji zdecydował się przeprowadzić przelot obok Trytona, niestety wtedy większość półkuli północnej była w ciemności i pozostała niewidoczna. Udało się jednak uchwycić kilka obrazów księżyca i dostrzec gejzery ciekłego azotu z dwóch różnych obiektów na powierzchni. Tryton jest rzeczywiście niezwykłym księżycem. Niestety Układ Słoneczny pewnego dnia pożegna się z tym księżycem. Ostatecznie wpadnie w pole grawitacji Neptuna i rozpadnie się. Po tym zdarzeniu, Neptun będzie miał ogromny pierścień jak Saturn, dopóki szczątki Trytona nie uderzą w planetę. Można mieć tylko nadzieję, że ludzkość wciąż będzie w pobliżu za 3,6 miliarda lat, by zobaczyć to wydarzenie.

Dziękuję za przeczytanie i pozdrawiam miłośników Kosmosu!

Źródła:

Tryton
Neptun
Pas Kuipera
Triton
Kriowulkanizm

All rights reserved by @astromaniak 2018