Planetarne księżyce : Charon

astromaniak (68)in #polish • 8 years ago (edited)

Moja seria dotarła do ostatniego księżyca wartego uwagi w naszym Układzie Słonecznym. Charon, proporcjonalnie jest tak duży, że z Plutonem para ta jest uważana za podwójny układ planetarny. Gdy sonda New Horizons NASA wykonała swój historyczny przelot w systemie Plutona w 2015 roku, zgromadziła bogactwo danych o tym niesamowitym księżycu.

Autor: NASA link Domena publiczna.

Plutona odkryto w 1930 roku, jego największy księżyc, Charon, nie został zauważony aż do 1978 roku. Odkrył go astronom James Christy w Obserwatorium Marynarki Wojennej w Waszyngtonie. Księżyc okrąża Plutona co 6,4 ziemskiego dnia, tyle samo czasu zajmuje obrót Plutona, dlatego cały czas są do siebie zwrócone jedną stroną. System Pluton - Charon uważany jest za planetę podwójną, jedyną w Układzie Słonecznym. Satelita ma 1200 km średnicy i tym samym jest o połowę mniejszy niż Pluton. Środek masy dwóch ciał znajduje się poza powierzchnią Plutona. Para prawdopodobnie uformowała się w tym samym czasie. W przeciwieństwie do większości planet i księżyców krążących wokół Słońca, układ księżycowy Pluton - Charon jest przechylony na bok, a planeta karłowata Pluton ma wsteczną orbitę w porównaniu do innych planet, sugeruje to gwałtowny początek ich powstania, być może kosmiczną kolizję. Jak widzimy na porównaniu poniżej, Charon jest malutkim światem. Nawet nasz Księżyc jest przy nim ogromny.

Autor: NASA, JHUAPL, SWRI, Gregory H. Revera link Domena publiczna oraz licencja CC BY-SA 3.0 dla fotografii Księżyca.

Biegun południowy Charona wkroczył w noc polarną w 1989 roku i nie zobaczy ponownie światła słonecznego aż do 2107 roku. Sonda New Horizons była w stanie zbadać niektóre z nocnych krajobrazów, ponieważ były bardzo słabo oświetlone przez światło odbite od Plutona. Światło księżyca Charona pomogło także naukowcom zbadać Plutona, gdy statek kosmiczny opuścił dzienną stronę. Sonda ujawniła tajemniczą czerwoną formację na północnym biegunie Charona. Ten czerwonawy kolor pochodzi z atmosfery Plutona. Sam Pluton jest zbyt mały, aby utrzymać swoją atmosferę, więc azot, metan i tlenek węgla opuszczają jego powierzchnię. Charon przechwytuje część tej materii, która jest następnie kierowana na jego powierzchnię. W miarę gromadzenia się materiału, promienie kosmiczne i ultrafioletowe od Słońca współdziałają, tworząc związki organiczne o takiej właśnie barwie. Satelita ten jest niezwykle zimny, temperatury na jego powierzchni wahają się od -258 do -230 stopni Celsjusza. Pozostała część powierzchni tego księżyca składa się z lodu wodnego. Charon ma więcej kraterów niż Pluton, co sugeruje, że jego powierzchnia jest starsza.

Autor: NASA link Domena publiczna.

Charon ma również spektakularny kanion, który rozciąga się na ponad 1600 km. Przepaść ta jest więc co najmniej czterokrotnie dłuższa niż Wielki Kanion w Arizonie i dwa razy głębsza w niektórych miejscach! Na południe od ogromnego kanionu znajduje się gładsza część satelity. Jest tu zauważalnie mniej kraterów niż na półkuli północnej. Rowki i małe grzbiety sugerują, że mógł tu występować kriowulkanizm. Wewnętrzny ocean wodny mógł dawno temu zamarznąć, jednak naukowcy są niemal pewni, że istniał. Z racji ogromnej odległości ostatni większy satelita w naszym systemie słonecznym pozostanie tajemnicą zapewne do czasu eksploracji kosmosu przez następne pokolenia.