Im częściej rozmawiam z dziećmi (nie z moimi, one jeszcze dużo po swojemu mówią) tym częściej zachwycam się ich móżdżkami i zastanawiam jak to możliwe, że są takie mądre jak są małe.
Moje córy na auto mówią "titit" a ostatnio byłam z nimi i niespełna pięcioletnią chrześniaczka na festynie i jak ona usłyszała, że małe mówią, że idą do titita to ona powiedziała "Wiesz ciociu różne są samochody, my mamy mazde, wuja audi jak się nie mylę, babcia ma opla ale titit? To ja takiego nie widziałam jeszcze...". Albo jak już wracałyśmy z tego festynu i nieco inna drogą niż tam jechałyśmy i ona mówi "ciociu to nie jst droga do domku"- mówię- "kochanie jest, tylko troszkę od drugiej strony jedziemy"- ze dwie minuty milczenia- "ciociu ostrzegam cię, to nie jest droga do domku, wrocmy puki nie jest zapóźno". Hehe <3
Mam nadzieje, że moje małe też się ode mnie nigdy nie odkochają :D
hehe, piękne historyjki - miażdżąca logika dziecka.
te ich złote myśli.
obserwując dzieci mam wrażenie, że z jednej strony się kosmicznie rozwijamy,
a z drugiej - mam wrażenie, że coś cennego bezpowrotnie tracimy
(titit! 😍)