สวัสดีครับเพื่อนผองชาว Steemit ไม่อยู่บ้านซะหลายวันเลยผม ออกไปถ่ายงานยาวตั้งแต่วันที่ 15 จนถึงวันนี้ นี่ผมเองก็พึ่งจะเข้าบ้านครับ ... พอวันนี้ได้กลับมาพิมพ์ Steemit บนโน๊ตบุ๊ค รู้สึกคุ้นมือมากเลยครับ ^^

ผมเองพึ่งจะเข้าบ้านเมื่อเกือบหกทุ่มนี่แหล่ะครับ ก่อนจะมาถึงบ้านก็ดันมีเรื่องให้ต้องไม่สบายใจซะนี่ ยิ่งเพลียๆ ง่วงๆ ก็เกือบจะคิดวิธีแก้ปัญหาไม่ออกเหมือนกันครับ ^^ จนในตอนแรกที่พิมพ์โพสต์นี้ ก็เกือบจะตั้งชื่อเรื่องว่า "เรื่องหมาๆ" ด้วยซ้ำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

พอดีว่า ในวันที่ผมออกไปถ่ายรูปนั้น ผมไปกับลูกพี่ไปกับเพื่อน ไปรถเขาครับไม่ได้เอารถตัวเองไป แต่บังเอิญว่า บ้านผมอยู่นอกเมืองนิดหน่อย มันก็เลยเป็นที่ที่ห่างไกลจนเขาไม่อยากจะมารับ ^^ ผมก็เลยต้องขี่รถมอไซค์เข้าเมือง แล้วก็เอาไปฝากไว้บ้านญาติที่อยู่ในเมือง ^^

เมื่อหัวค่ำผมก็เลยแวะไปเอารถอยู่ที่บ้านญาติ แล้วก็บังเอิญไปถูกจังวะที่แกก็กำลังมีปากเสียงกับลูกแกอยู่พอดี ^^ มันก็เป็นเรื่องราวของวัยรุ่นกับวัยปลายคนที่ตกลงกันไม่ได้ (พอดีญาติผมแกอายุจะ 60 แล้ว แต่ลูกของแกก็พึ่งจะ 20 กว่าๆ เอง) ^^ ก็เขาคุยกันไม่รู้เรื่องครับ บังเอิญจังหวะผมเข้าไปพอดี แกก็เลยให้ผมไปเคลียปัญหากับลูกแกให้หน่อย ^^ แล้วมันใช่เรื่องมั๊ยเนี่ย ผมก็พึ่งจะกลับมาถึงแบบเหนื่อยๆ เพลียๆ แถมต้นสายปลายเหตุเป็นยังไงผมก็ยังไม่รู้เรื่องเลย แล้วผมจะเคลียยังไงละ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

ก็คุยครับ ก็แค่ตั้งใจคุยพอให้น้องมันใจเย็นลงหน่อยแค่นั้นเอง แต่คุยกะวัยรุ่นเนี่ย มันค่อนข้างจะพูดจากวนเบื้องล่างเหลือเกิน เหนื่อยใจครับ ฮ่าๆๆๆๆๆ ^^ สรุปว่าเรื่องมันก็มาจากการที่ลูกแกขอออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แต่แกไม่ให้ไป ^^ ปัญหานี้ผมก็เจอกับตัวเองบ่อยๆ นะ ทุกวันนี้บางครั้งก็ยังเจอเลย เห็นผมหนีออกไปนอนกางเต๊นท์ถ่ายดาวกับเพื่อนๆ บ่อยๆ เนี่ย ถ้าวันใหนแม่ผมรู้เรื่องก่อนว่าจะไปนอนกางเต๊นท์ วันนั้นจะมีโทรศัพท์สายด่วนจากแม่ผมเข้ามาทันทีเลย ^^ แม่จริงๆ ของผมนะครับ แม่ผู้ให้กำเนิด แม่บังเกิดเกล้านี่แหล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ^^ ผมอยู่บ้านคนเดียวอ่ะครับ ผมยังไม่มีแม่ทูลหัวคอยเฝ้ารอถือสากกะเบือทุบหัวอยู่ที่บ้าน ^^

ในตอนแรกผมเองก็ไม่รู้จะคุยกับมันยังไง ^^ ก็คงพอจะเข้าใจลักษณะของคนวัยนั้นอยู่อ่ะครับ ยกแม่น้ำทั้งห้ามาเพื่อสนับสนุนเพื่อให้ความคิดของตัวเองถูกต้อง ^^ แรกๆ ผมก็รำคาญเสียงมันเหมือนกันอ่ะครับ มันเน้นน้ำหนักเสียงจนเราก็เกือบจะตวัดด้านหลังมือไปกระทบริมฝีปากมันอยู่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ว่าในช่วงที่คุยกันเนี่ย เขาก็กำลังเล่นอยู่กับหมาของเขาด้วย ซึ่งเขาก็เรียกหมาว่า "ลูกๆ" ประมาณนี้อ่ะนะครับ ^^

ผมก็เลยตั้งคำถามเขาไปว่า

"รู้มั๊ยทำไมพ่อกับแม่แกถึงให้แกเลี้ยงหมา?"

เขาก็ตอบกับมาว่า
"ให้เลี้ยงเพราะกลัวไม่มีเพื่อนเล่นมั๊ง ไม่ก็เลี้ยงไว้เฝ้าบ้าน"

ฮืม.......นั่นมันก็เป็นความเข้าใจพื้นฐานของทุกคนละมั๊ง ^^ และแล้วผมก็ยิงคำถามชุดที่สองไปอีกที ^^ ผมขอแทนสัญลักษณ์ประโยคที่ผมพูดเป็นตัว " I " ส่วนของเขาผมแทนด้วยตัว " II " ก็แล้วกันนะครับ ^^

I : แกปล่อยให้มันไปวิ่งเล่นข้างนอกก่อนได้มั๊ย? พี่ก๊งเริ่มจะรำคาญมันแล้ว เดี่ยวมันหิวมันก็กลับมาเองแหล่ะ เพราะมันรู้ว่าที่นี่มีคนหาข้าวให้มันกิน

II: ไม่ได้หรอก มันออกจะตัวเล็กๆ น่ารักๆ แถมเป็นสายพันธุ์ดี "ใช่มั๊ยลูก หนูสวยเน๊าะ" ถ้ามันไปโดนหมาข้างถนนพวกนั้นรุมโทรมเอาล่ะ แล้วถ้ามีคนมาเห็นแล้วชอบมัน เกิดเขาอุ้มมันไปจะทำไงอ่ะ มันยิ่งเข้ากับคนได้ง่ายอยู่ด้วย ใครมามันก็วิ่งมาเลียขาเขาทุกคนแหล่ะ แล้วปล่อยมันออกไป เกิดไปเจอหมาแถวนี้กัดละ ต้องเสียเงินพามันไปหาอีก หมาพวกนี้ฉีดยารึเปล่าก็ไม่รู้ หรือไปคุ้ยขยะกินอะไรไม่ดี เกิดเป็นลำไส้อักเสบขึ้นมาก็แย่อีกกลัวมันตาย

---

I : อ้าว!! แกไม่เคยปล่อยให้มันออกไปข้างนอกเองบ้าง แกจะรู้ได้ไง ว่ามันจะเป็นแบบนั้น

II : โธ่ ไม่ต้องปล่อยก็รู้ เห็นหมาหน้าปากซอย มันก็กัดกันอยู่ทุกวัน แถมไอ้หมาพวกนั้น ขนาดมันอยู่ข้างถนนทุกวัน บางตัวมันยังโดนรถชนเลย แล้วไอ้นี่ตัวนิดเดียว ถ้ามันโดนรถเหยียบตายจะทำไง เนี่ยเย็นๆ ก็พามันไปวิ่งด้วยทุกวันนะ แต่ต้องใส่โซ่เอาไว้ เลี้ยงมันมาตั้งแต่มันเป็นหมาเด็กๆ เลย หวงมันมาก

---

I : แกก็บอกมัน สอนมันซิ บอกให้มันรู้ว่า ห้ามทำนู้น ทำนี่ เดี๋ยวมันรู้เรื่องมันก็ไม่ทำไอ้ที่แกไม่อยากให้ทำอยู่แล้วละ

II : มันฟังภาษาคนรู้เรื่องที่ใหนละ ถ้ามันฟังรู้เรื่องป่านนี้มันก็คงไปทำงานแทนแล้ว ... ให้มันเป็นแบบนี้อ่ะดีแล้วละ อย่างน้อยเวลาไม่สบายใจเหมือนตอนนี้ก็ยังมีมันปลอบใจ เวลาเราไม่สบายก็มีมันเป็นเพื่อน "ใช่มั๊ยลูก รักลูกที่สุดเลยละ จุ๊บๆ นี่ละเข้าใจเค้าที่สุดในบ้านเลย"

---

I : นี่ขนาดแกยังไม่เคยปล่อยหมาออกไปเอง แต่แกนี่ตรัสรู้ทุกเรื่องแทนหมามันหมดเลยเน๊าะ

II : อ่ะ!! แน่นอนอยู่แล้ว ถึงเค้าจะไม่ใช่หมา แต่เขาก็รู้ว่าอันใหนจะทำให้มันเจ็บ หมามันไม่รู้หรอก เพราะมันไม่เคยโดนเอง มันก็เก่งแค่เห่าอยู่ในบ้านนี่แหล่ะ ลองออกไปเจอหมาตัวที่ใหญ่กว่ามันจะเหลืออะไร

---

ด้วยความอ่อนเพลียของตัวผม ผมก็เลยไม่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้งห้ามาแล้วละ เพราะน้ำ มันมาเต็มไปหมดแล้ว ^^ ในที่สุดผมก็เลยยิงสองคำถามสุดท้ายไป ก่อนที่ผมจะกลับมาบ้าน ซึ่งคำถามสุดท้ายผมเองก็ไม่จำเป็นต้องรอคำตอบด้วย เพราะผลมันจะเป็นยังไง ผมก็คงไม่สนแล้วละ ผมเหนื่อย ^^

"ที่แกเรียกหมาเนี่ยว่ามันเป็น "ลูกแกเนี่ย" ทีนี้แกพอจะตอบคำถามในตอนแรกพี่ก๊งได้หรือยังว่า ทำไมพ่อกับแม่แกถึงให้แกเลี้ยงหมา? แล้วทำไมพ่อกับแม่แกถึงไม่อยากให้แกออกไปกับเพื่อนๆ ?"

สอนคนนี่ ใช้พลังงานเยอะเหมือนกันนะครับเนี่ย พลังใจล้วนๆ เลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ มีแต่ข่มใจไว้อย่างเดียวเลย "อย่าไปนะฝ่ามือ อย่าไปนะ" ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตอนนี้แบตเตอรี่ในตัวผมก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้วด้วย คืนนี้ผมคงต้องพักผ่อนเพื่อชาร์จแบตฯ ตัวเองก่อนแล้วละครับ ^^ ฝันดีครับผม ^^