ပညာဉာဏ္ တံုး အမိုက္ဖံုး (အပိုင္း၁)
ႀကိဳ႕ကုန္းဆိုေသာ အညာေဒသကရြာကေလး၊အိမ္ေျခကႀကိဳ႕တို႔ၾကဲတဲႏွင့္ ေဘးနားက ရြာနီးစပ္ခ်ဳပ္ အုန္းေတာ၊ စည္သာေျမ ၊လႊကုန္း ေပါင္းမွ တစ္အုပ္စုျဖစ္သည္။လမ္းပမ္းဆက္သြယ္မႈေဝးကြာသည့္အေလ်ာက္ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း ႐ွာပါးလွသည္။ေလးတန္းေက်ာ္လ်င္ၿမိဳ႕ေက်ာင္းသို႔ ပို႔က်ရသည္။ရြာက အိမ္ေျခနည္းသည့္အတြက္ အလယ္တန္းေက်ာင္းမခ်ေပး။ၿမိဳ႕ဆိုတာကလည္း ၿမိဳ႕သစ္ကေလးသာျဖစ္သည္။ရြာမွ အဆင္ေျပတတ္ႏိုင္သူအခ်ိဳ႕သာ ၿမိဳ႕သို႔ေက်ာင္းဆက္ထားက်သည္။ရြာကမနက္ေစာေစာ ငါးနာရီခြဲေလာက္လွည္မ်ားႏွင့္ေက်ာင္းသို႔ပို႔လ်င္ ၿမိဳ႕သို႔႐ွစ္နာရီေလာက္ေတာ့ေရာက္သျဖင့္ ကိုးနာရီေက်ာင္းေတာ့မီွသည္။လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ခက္ခဲမႈေၾကာင့္ ႏွင့္ မိဘမ်ားမွာလဲလုပ္ငန္းမအားလပ္မႈေၾကာင့္ ေတာ္ယံုလူကေတာ့ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းဆက္မထားက် မိဘလုပ္ငန္းသာဝိုင္းကူေစသည္။"စာပဲ ေသစာ႐ွင္စာဖတ္တတ္ရင္ေတာ္ၿပီေပါ့"ဟူေသာေျပာစကား ႀကိဳ႕ကုန္းရြာေလးတြင္အ႐ိုးစြဲေနၿပီျဖစ္သည္။လုပ္ငန္းဆိုေတာ့လဲ မယ္မယ္ရရရယ္ေတာ့မဟုတ္ မနက္ဆို အိမ္ကမနက္ေစာေစာထ ထမင္းထုတ္ ထုတ္ၿပီးေတာတက္ ထင္းခုတ္ဝါးခုတ္၊ မီးေသြးဖုတ္က်ျခင္းျဖစ္သည္။မိုးေခါင္ေသာအရပ္ျဖစ္သျဖင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးက မယ္မယ္ရရမျဖစ္ထြန္းေပ။
=================================
" ျသကာသ၊ျသကာသ၊ျသကာသ...ကာယကံ၊ဝဇီကံ၊မေနာကံ......
........"အာ႐ုဏ္ဦးရ႕ဲ အလင္းေရာင္ခ်ည္နဲ႔အတူပ်ံ႔လြင့္လာသည့္ ဘုရားကန္ေတာ့သံက ႀကိဳ႕ကုန္းရြာေလးရ႕ဲအေနာက္ဘက္အစြန္က်ေသာ သြပ္မိုး၊ထရံကာ အိမ္ေလးဆီမွျဖစ္သည္။ထိုအိမ္ေလးရ႕ဲအ႐ွင္သခင္ကား အမယ္ႀကီးေဒၚဖြားခင္ ျဖစ္သည္။အမယ္ႀကီး၏ ခင္ပြန္းျဖစ္သူက လြန္ခ့ဲေသာႏွစ္သံုးဆယ္ေလာက္ထဲက ဆံုးပါးသြားခ့ဲၿပီး ျဖစ္သည္။ခင္ပြန္းျဖစ္သူဆံုးပါးေတာ့ ေဒၚဖြားခင္ အသက္က ေလးဆယ့္ငါး၊ဒီရြာ ဒီေျမ ဒီသခ်ႋဳင္းမွာဘဲေခါင္းခ်သြားခ့ဲတာျဖစ္သည္။ခင္ပြန္းသည္ဆံုးပါးၿပီးေနာက္ ေဒၚဖြားခင္၌ သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ က်န္ခ့ဲသည္။
သမီးေလးႏွင္းျမကိုေမြးေတာ့ ေဒၚဖြားခင္ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ၿပီ။ခင္ပြန္းသည္ဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း တစ္ပင္လဲမူ တစ္ပင္မထူပဲ သားသမီးသံုးေယာက္ကိုအုပ္အုပ္စီးစီး ထိန္းေက်ာင္းခ့ဲသည္။မူလတန္းပညာၿပီးေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသို႔ ဆက္တက္ေစသည္။သို႔ေသာ္ သားအႀကီးႏွစ္ေယာက္မွာ ပညာပါရမီွမပါလွသျဖင့္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင့္ေက်ာင္းထြက္ၿပီးလုပ္ငန္းခြင္ဝင္က်ေလသည္။အငယ္ဆံုးသမီးေလးႏွင္းျမ သာပညာေရးမွာ အားတက္သေရာရိွလွသည္။ေသြးဆံုးကာနီးမွ အဖတ္တင္ခ့ဲေသာ သမီးေလးျဖစ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဖတဆိုးေလးျဖစ္ရ႐ွာေသာ သမီးေလးမို႔ ေဒၚဖြားခင္ အခ်စ္ပိုရသည္။သမီးေလးက ႐ုပ္ရည္ေလးကလည္းေခ်ာေမာေျပျပစ္သေလာက္ ပညာေရးမွာလဲ ထူးခြၽန္လွသူမို႔ ေဒၚဖြားခင္ ဂုဏ္ယူမဆံုး တျပံဳးျပံဳးေပါ့။ႏွင္းျမ ဆယ္တန္းကိုႏွစ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္ေတာ့ တစ္ရြာလံုးေပါင္းမွ ဆယ္တန္းေအာင္ေသာသူ တစ္ေယာက္မွ မရိွေသာႀကိဳ႕ကုန္းရြာေလးမွာ ေဒၚဖြားခင္ ပန္းကေလးပန္ ဟန္ေလးတျပျပေပါ့။
"သမီး ပညာေရးတကၠသိုလ္ ဆက္တက္ခ်င္တယ္အေမ""ၿပီးရင္သမီးတာဝန္က်မယ့္ေနရာသြားၿပီး ကေလးေတြရ႕ဲပညာေရးကိုတိုးတက္ေအာင္သမီး လုပ္မယ္"
ရင္နင့္ေအာင္ ခ်စ္ရေသာသမီးေထြးေလးမို႔ ေဒၚဖြားခင္ ႏွင္းျမႏွင့္ မခြဲခ်င္ေပမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းနဲ႔ေလွ်ာက္လွမ္းမယ့္ သမီးေလးရ႕ဲပညာေရးကိုမတားဆီးရက္။
"အေမ သမီးနဲ႔လိုက္ေနပါလား အေမရယ္"
"အေမလိုက္လို႔မျဖစ္ပါဘူး သမီးရယ္ နင့္အကိုႀကီး ထြန္းလွတို႔လင္မယားကလဲ ကေလးေတြတို႔လို႔တြဲေလာင္းနဲ႔၊သူတို႔လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ေတာ့အေမပဲ ကူထိန္းေပးမွျဖစ္မွာ၊ေနာက္ၿပီးနင့္အကိုေလး ေအာင္ကို ကလဲမူးရင္ေသြးဆိုးတယ္၊အေမမရိွလို႔မျဖစ္ဘူး၊ အကုန္လံုး အုပ္ေအာ္ေသာင္းနင္းေတြျဖစ္ကုန္မွာ"
သမီးငယ္ေလးကခု ပညာေရးဝန္းထမ္းျဖစ္ေနၿပီ၊ သူတာဝန္က်ရာေဒသကေန ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ထဲက ခြင့္ယူ၍လာခ့ဲရာ ခြင့္ေစ့လို႔ျပန္ကာနီး သူ႔ကိုအပါေခၚေနျခင္းျဖစ္သည္။
"အေမ အ့ဲတာဆိုပင္ပင္ပန္းေတြမလုပ္နဲ႔ေတာ့ေနာ္၊အေမက အသက္ႀကီးၿပီ၊က်န္းမာေရးလဲဂ႐ုစိုက္၊သမီးဟိုမွာမဆင္ေျပရင္ အေမလွဴဖို႔တန္းဖို႔ ေငြပို႔လိုက္မယ္ေနာ္ "
"ရပါတယ္ သမီးေလးရယ္ သမီးကတနယ္တေက်းမွာ ေနရတာ၊လက္ထဲေငြမ႐ွိရင္ မ်က္ႏွာငယ္ေန႐ွာမွာ၊ အေမ့အတြက္မပူနဲ႔ နင့္အကိုႀကီး၊အကိုေလးတို႔ရိွေနတာပဲ"
တကယ္တမ္းသမီးေလး ထြက္သြားေတာ့ ေဒၚဖြားခင္ စိတ္ထဲမေကာင္း၊ေခါင္း၌ေပါင္းထားေသာသဘက္ကိုေျဖခ်ၿပီး မ်က္လံုးအိမ္ထဲက ၿပိဳက်လာေသာ မ်က္ရည္စတို႔ကိုသုတ္ရင္း တေျဖးေျဖးေဝးကြာသြားေသာ သမီးငယ္လိုက္ပါသြားေသာလွည္းယာဥ္ေလးကိုၾကည့္ရင္း ငိုင္ၿပီးက်န္ခ့ဲ႐ွာသည္။ေအာ္ လူ႔ဘဝ ဆံုေတြ႕လိုက္က် ခြဲခြာလိုက္က်နဲ႔ သံေဝဂရစရာေကာင္းလွသည္။
"ေဒၚဖြားခင္အိပ္ယာထဲ လဲေနၿပီတ့ဲ" ေဟ ဟုတ္လား ဒါဆိုမၾကာေတာ့ဘူးထင္တယ္ကြေနာ္""လဲဆိုအသက္ကလဲ ႐ွယ္ဆယ္နားကပ္ေနၿပီလဲကြာ"
"မင္းတို႔ကလဲကြာ သူမ်ားကိုမေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း ဖြဖြ"
မွန္သည္ ေဒၚဖြားခင္ ဇရာ၏ ဧရိယာအတြင္း ဗ်ာဒိ၏ ဒဏ္ကိုခံေနရၿပီ။မရဏသို႔မေ႐ာက္ေသးေသာ္ျငား အသက္အရြယ္၏ ထုေထာင္းမႈ ငယ္စဥ္က လုပ္ကိုင္႐ုန္းကန္ခ့ဲရေသာဒဏ္တို႔က စုၿပီးခံေနရၿပီ။အိပ္ယာထဲလဲေနသည္ ဆိုေတာ့လဲ အေဝးေရာက္ေနေသာ ႏွင္းျမ မွအပ က်န္သားေတြေျမး ေတြကလဲျပဳစုက်ပါသည္။အစားအေသာက္လဲ ေသခ်ာေကြၽးေမြးၾက႐ွာပါသည္။သို႔ေသာ္လည္း ေဒၚဖြားခင္၏ ျပသနာကား အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္မႈေၾကာင့္သတိေမ့ေလ်ာ့တတ္လာျခင္းပင္။
ဤကာလ၌ပင္ ရပ္ရြာထဲမွ လူမမာသတင္းေမးလာက်သူမ်ားက
"အေမႀကီးေနသာထိုင္သာ ရိွရ႕ဲလား"
"ေအးကြယ္ ေနသာသလိုရိွပါတယ္"
"အေမႀကီး ထမင္းေရာစားၿပီးၿပီလား"
ေအာ္ ေအးမစားရေသးပါဘူးကြယ္၊ကေလးေတြကလဲ မအားက်ေတာ့ အေမႂကီးကိုမေကြၽးက်ေသးပါဘူး"
"ေနေတာင္ျမင့္ေနၿပီ၊အေမႀကီးရယ္ ဆာေလာက္ေရာေပါ့"
တကယ္ေတာ့ အေစာထဲက သားအႀကီးရ႕ဲ မိန္းမျဖစ္သူက ျပင္ဆင္ေကြၽးေမြးၿပီိးသားျဖစ္သည္။သတိေမ့ေလ်ာ့လာေသာေၾကာင့္ သတိလက္လြတ္ေျပာျဖစ္ခ့ဲသည္။ဒီေတာ့ေခြၽးမျဖစ္သူက မ်က္ႏွာပ်က္ေနၿပီ၊ဒါသက္သက္ ငါတို႔ကိုပတ္ဝန္းက်င္မွာ အ႐ွက္ရေအာင္လုပ္တာ ဟုျမင္လာသည္။
"ေယာက်္ား ေတာ့္အေမက ကြၽန္မတို႔ကိုပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလို ဒီလိုပဲ အ႐ွက္ကြဲေအာင္လုပ္ေနတာ"ေအးပါမိန္းမရယ္ ကိုယ့္
ဝတၱရားသာမပ်က္ကြက္ပါေစနဲ႔ အေမ့ကိုေကြၽးပါ"
သို႔ေသာ္လည္း ၿငိဳျငင္လာသည္။ေကြၽးေမြးေသာ္လည္း အရင္လိုေစတနာမပါလွ၊တာဝန္တစ္ခုအေနသာ ေကြၽးသည္။အစက္အရြယ္ေၾကာင့္ သတိတရား ေမ့လြတ္ေလျခင္းဟုမျမင္က်။
အမယ္ႀကီး ေဒၚဖြားခင္ အိပ္ယာထဲလဲေနေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္ကေတာ့မာခ်ာလွသည္။ကံအားေလ်ာ္စြာ ဝမ္းမီးအားေကာင္းသျဖင့္ အစားအစာ စာလ်င္လဲ ခနေလးနဲ႔ အစာေက်ညႇပ္လြယ္လွသည္။
"ေယာက်္ားေရ ေတာ့္အေမက ဟုတ္ေကာဟုတ္ရ႕ဲလား အိပ္ယာထဲသာလဲေနတာ စားလိုက္တာ သရဲမရဲေနာ္"
"မင္းစိတ္ထင္လို႔ေနမွာပါမိန္းမရယ္"
"က်ဳပ္ကေတာ့ သိပ္မ႐ိုးဘူးထင္တာပဲ"
"ကဲပါကြာ၊ငါဆို႔ေစာင့္ၾကည့္ရင္ေတာ့ အေျဖသိရမွာေပါ့"
အသက္အရြယ္ငယ္ရြယ္စဥ္က ကိုယ့္ေျခကိုယ္ကိုယ့္ေျခကိုယ္လက့္လက္ကိုယ့္ေျခကိုယ္လက္ခူးခပ္စားလို႔ရေသာ္လည္း ခုအခါ "သားတို္႔ သမီးတို႔ ေျမးတို႔ရယ္ အေမဆာလို႔ပါ"လို႔ေျပာမထြက္၊အစားအေသာက္အတြက္နဲ႔ မိမိအေပၚကို ၿငိဳျငင္မွာစိုးလွသည္။ေျမးေတြကလဲ ေဆာ့ကစားမက္ေနသျဖင့္ အဖြား ျဖစ္သူကိုဂ႐ုတစိုက္ မေကြၽးေမြးႏိုင္က်။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမယ္ႀကီးေဒၚဖြားခင္ သူတို႔ေတြကိုကုိယ့္အတြက္ အလုပ္မမ်ားေစခ်င္ ။ဆာေလာင္ေနေသာ္လည္း အံႀကိတ္ခံသည္။
ႀကိဳ႕ကုန္းရြာကေလးကို လေရာင္မိွန္မိွန္ေလးသာလြမ္းျခံဳထားသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ေခြးတို႔က အူငင္ေနၾကသည္။တစ္အိမ္သားလံုးအိပ္ေမာက်ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။အမယ္ႀကီး ဆာေလာင္မႈကိုအံၿငိတ္ခံေနေသာ္လည္း ဝမ္းမီးကေတာက္ေလာင္လာသည္။ဆာေလာင္မႈ ဒဏ္ကိုေျဖမဆည္ႏိုင္ေတာ့။တကယ္ေတာ့ေဟ့ဘယ္သူေရ ထစမ္းငါဗိုက္ဆာလို႔၊ထမင္းခူးခပ္ေကြၽးစမ္းပါလို႔ခိုင္းႏိုင္ေသာ္လည္း သူတို႔ခမ်ာ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းႀကီးစြာလုပ္ကိုင္က်ၿပီးျပန္လာတာဟုေတြးလ်က္ မႏိုးရက္ေပ။ အိပ္ယာမွအားယူထကာ ဖင္တရြတ္ဆြဲလ်က္ ေနာက္ေဖးမီးဖိုးသို႔ တေရြ႕တေရြ႕ သြားသည္။ေၾကာင္အိမ္တံခါးကိုဆြဲဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အထဲမွာေတြ႔ရေသာဟင္းအိုးကိုဆြဲယူ၍ ဆာေလာင္မႈကိုေျဖေဖ်ာက္ေလေတာ့သည္။
"ကိုထြန္းေအာင္ ကိုထြန္းေအာင္ ထစမ္းပါအံုးေတာ္"
" ဟင္း.....ဘာလဲမိန္းမရာ ငါအိပ္ေကာင္းေနတာကို""ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဟ"
"ဘာျဖစ္ရမွာတုန္းေတာ့္အေမ အိပ္ယာထဲမရိွေတာ့ဘူးေတာ့ ""ေဟ ဒါဆိုဘယ္ေရာက္သြားတာတုန္း"
"က်ဳပ္ျပမယ္ လာခ့ဲ"လင္မယားႏွစ္ေယာက္အသာေျခေဖာ့၍ ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္သို႔ အသာေခ်ာင္းက်ေတာ့ ေဒၚဖြားခင္ ဟင္းအိုးကို အားပါးတရ ႏိႈက္ယူစားေသာက္ေနသည္ကိုေတြ္ရေလသည္။
"ကဲ က်ဳပ္မေျပာဘူးလား၊ ေတာ့္အေမက ပံုမွန္မဟုတ္ပါဘူးလို႔"
"ေအးဟ အေမဖုတ္ဝင္ေနတာမ်ားလားမသိဘူးေနာ္"
"ေသခ်ာတာေပါ့ သိပ္ေသခ်ာတယ္"
"အ့ဲတာဆိုငါတို႔ဘာလုပ္က်ရင္ ေကာင္းမလဲ "
"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္က်ဳပ္ေတာ့ ဒီအတိုင္း ဆက္မေနရဲေတာ့ဘူး၊ဖုတ္ဝင္ရင္သူတို႔ကအသားခ်င္းထိတာနဲ႔ ေသြးစုပ္တယ္လို႔ုၾကားဖူးတယ္"
"ေအးဟာ ငါတို႔အေျခအေနေစာင့္ၾကည့္ရတာေပါ့"
ဒီလိုနဲ႔ တအိမ္သားလံုးက ေဒၚဖြားခင္ကို အရင္ထက္ပိုဂ႐ုစိုက္မႈေလ်ာ့နည္းလာသည္။ ေျမးေတြကလဲ သူတို႔အဖြားက ဖုတ္ဝင္ေနသည္ဟူ၍ မိဘေတြဆီက တစြန္းတစၾကားထားရေတာ့ အနားမကပ္ရဲ ေၾကာက္က်သည္။ထမင္းေကြၽးခ်ိန္အရင္လိုပင္ပံုမမွန္ေတာ့။အမယ္ႀကီးလဲ တေျဖးေျဖးအင္အား႐ုတ္ေလ်ာ့လာသည္။
လမိုက္ေသာညတစ္ည၊ပတ္ဝန္းက်င္ မွာတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသည္။တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငွက္ဆိုးေအာ္သံမွတပါး ပကတိ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လ်က္.......
"ဂလံု#####ဂလြမ္!!!!
"ဟာမိန္းမထစမ္း ေနာက္ေဖးသူခိုးဝင္တာလားမသိဘူး"
အိမ္ယာေဘး ထားအိပ္ေလ့ရိွေသာ ဝါးရင္းတုတ္ပိုင္းႏွင့္ ဓာတ္မီးယူ၍ ထြက္လာေတာ့ အခန္းဝတြင္ အငယ္ေကာင္ေအာင္ကိုနဲ႔ တိုက္မိသည္။
"အကိုက်ေနာ္လဲေနာက္ေဖးကအသံၾကား လို႔
ထြန္းေအာင္ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ ဓာတ္မီးျဖင့္ ေနာက္ေဖးဘက္ထိုးၾကည့္လိုက္ရာ ေဒၚဖြားခင္၊ ပါးစပ္ထဲမွာလဲ ပလုပ္ပေလာင္းနဲ႔ သူ႔သားသမီးေတြျမင္ေတာ့ ပစ္လဲက်သြားေလေတာ့သည္။
"ေဒၚဖြားခင္ႀကီးက ဖုတ္ဝင္ေနတ့ဲကြ"
"ေဟမင္းဟာက ဟုတ္ရ႕ဲလားကြာ"
"ဟုတ္ဆို ညကဖုတ္ဝင္ၿပီး ေၾကာင္အိမ္ထဲက အမဲသားေတြႏိႈက္စားေနတာကို သူ႔သားေတြကုိယ္တိုင္မိတာတ့ဲ"
"ေအးကြ ငါလဲထင္ေတာ့ထင္တယ္ အဖြားၿကီးက တေျဖးေျဖးပိန္ပိန္လာတယ္ကြ"
ရြာထဲ၌ ေျပာဆိုေနက်ျခင္းျဖစ္သည္။ေဒၚဖြားခင္ႀကီးဖုတ္ဝင္ေနသည္ဟုတစ္ရြာလံုး ပ်ံ့ႏွံေနၿပီ။
Writter by MINHTET YEYINT
ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္.........
စာတစ္ခုေရးသားေတြးေခၚပံုကအစ စိတ္႐ွည္လက္႐ွည္သင္ၾကားျပသေပးေသာဆရာတင္လိႈင္ဦး အားအထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္ ခင္ဗ်ာ။
Photo credit google
@zinminhtet
MSC-126
HFS-5
မ်ားမ်ားတင္ေပးပါအုံး
ဟုတ္က့ဲ ဆက္ႀကိဳးစားပါ မယ္
အလြန္ေ႕ာင္းတဲ့အေၾကာင္းအရာပါ၊ ပီပီျပင္ျပင္သရုပ္ေဖၚႏုိင္တာ အလြန္ပဲ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္ဗ်ာ။
ဟုတ္က့ဲပါ ဆရာ
ေကာင္းပါတယ္ရွင္႔
စာသားေလးေတြေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္
ဟုတ္က့ဲ
အားေပးေနပါတယ္ဗ်
ေက်းဇူးပါ
ဟုတ္ကဲ့ဗ်
ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ဆက္လက္အာေပးပါ့မယ္။
အေရးအသားေကာင္းပါတယ္bro
ေတာ႐ြာေတြမွာ အဲလိုအယူအဆေတြေတြ႕ေနရတုန္းပါ။
ဟုတ္တယ္ဗ်ေနည္
ဇာတ္လမ္းေလး အရမ္းေကာင္းတယ္@min
ေက်းဇူးပါပဲ ဆရာေအးေရ
Really like , Good post
Thank you very much
good post
ဟုတ္က့ဲ ေက်းဇူးပါ