လမ္းျပေပးသူ

၀ါလကင္းလြတ္လို႔ သီတင္းကြ်တ္ခ်ိန္ခါသို႔ပင္ေရာက္လို႔လာပါျပီ။ ဒီလိုအခ်ိန္အခါေရာက္ေလတိုင္း ကြ်န္မေမြးရပ္ဇာတိေျမ
ရြာေလးသို႔အေရာက္ျပန္ပါသည္။ မိဘေမာင္ဖြားမ်ား ေဆြးမ်ိဳးမ်ား ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ရြာသူရြာသားမ်ားကို စံုညီစြာေတြ႕ရတက္တဲ႔ အခ်ိန္အခါေလးပါ။ ေပ်ာ္ရာမွာမေန ေတာ္ရာမွာေနၾကရင္းအေ၀းရပ္ေျမနယ္ျခားစီမ်ားသို႔ ဘ၀တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းအတြက္ ရြာေလးကို ခဏတာခြဲခြါသြားၾကသူမ်ားအတြက္အိမ္ျပန္ခ်ိန္ခါ လရာသီဆိုလည္း မမွားပါ။

ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမ်ားစုေပါင္းလွ်က္ ရြာဦးေက်ာင္းကဆရာေတာ္ၾကီးက အစျပဳလို႔ အဖိုး အဖြား ေဖေဖ ေမေမႏွင္႔ ဦးၾကီး
ေဒၚၾကီးမ်ားအဆံုး အိမ္စဥ္လွည္႔ကာ ကန္ေတာ႔ၾကရသည္မွာ ၾကည္နူးဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွပါသည္။ညပိုင္းအခ်ိန္ခါေရာက္
ျပီဆိုလွ်င္ျဖင္႔ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြ အိမ္တြင္းအိမ္ျပင္ေနရာအႏွ႔ံ ကိုယ္စိထြန္းညွိပူေဇာ္ထားသျဖင္႔ တစ္ရြာလံုး ထိန္ထိန္
လင္းလို႔ေနပါသည္။ ကေလးမ်ားကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာျဖင္႔ ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားေနၾကသည္။ဒီလိုေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးစရာ
ျမင္ကြင္းေတြကိုၾကည္႔ေနရင္း ငယ္စဥ္ခ်ိန္ခါ ကေလးဘ၀မ်ားကို ေတြးေတာအမွတ္ရလို႔ေနမိျပန္ပါေသးသည္။
ထိုအေတြးေလးႏွင္႔အတူ လူတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္မ သတိရအမွတ္ရလို႔ေနမိသည္။ကြ်န္မနည္းတူပင္ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္းထိုသူအားသတိရလို႔ေနၾကပါသည္။ရြာသူရြာသားမ်ားကလည္း သူ႔အေၾကာင္းသတိတရ ေျပာဆိုေနၾကသည္။

ထိုသူ႔နာမည္ကား ဦးေကာင္းစံ ျဖစ္ပါသည္။ ခုလိုသီတင္းကြ်တ္ခ်ိန္ခါ နွစ္တစ္ႏွစ္က ဦးေကာင္းစံသည္ ကြ်န္မတို႔ရြာေလးသို႔
စတင္ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္နဲ႕ ညီအစ္ကိုေတာ္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ေပၚမွာေနျပီး စာေရးဆရာအလုပ္လုပ္ပါတယ္။ဆရာေတာ္ နာမက်န္းသည္မို႔ လာေရာက္ျပဳစုရင္း ကြ်န္မတို႔ရြာေလးမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာပင္ ေနထိုင္သြားခဲ႔ပါသည္။
ရြာမွာရွိေနစဥ္အခ်ိန္အတြင္း ရြာက ကေလးမ်ားႏွင္႔ရြာသူရြာသားမ်ားအတြက္ စာေပႏွင္႔ထိေတြ႕နီးစပ္မွုရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ႔
ပါသည္။ညေနခ်မ္းခ်ိန္ခါေရာက္ျပီဆိုလွ်င္ ဘၾကီးမွုန္အိမ္ေရွ႕မွာ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ခင္းျပီး ေရေႏြးၾကမ္းတစ္အိုးနဲ႔ ပံုတိုပတ္စေလးေတြ
ေျပာတယ္။သံုးဆယ္႔ရွစ္ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္ကို ပံုျပင္ေလးေတြနဲ႔ဖြဲ႔ႏြဲ႔ျပီးေျပာသည္မွာ နားေထာင္လို႔အလြန္းေကာင္းသည္။
ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္လာအေၾကာင္းအရာမ်ားေျပာျပသည္။ ကြ်န္မတို႔ေတြစိတ္၀င္တစားနာယူမွတ္သားၾကသည္။

ကေလးမ်ားဖတ္ရန္အတြက္ ကေလးစာေပစာအုပ္ စာေစာင္မ်ား ကို ျမိဳ႕လူၾကံဳႏွင္႔မွာယူေပးျပန္သည္။ရြာမွလူၾကီးေတြဖတ္ရန္အတြက္လည္းပါသည္။ဘၾကီးမွုန္အိမ္ေအာက္ထပ္တြင္ သစ္သားစင္ကေလးလုပ္ျပီး အေသးစား စာၾကည္႔တိုက္ေလးဖန္တီးေပးသည္။ေက်ာင္းသင္ခန္းစာကလြဲလုိ႔ ဖတ္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ႔ေသာ စာမ်ားကိုဖတ္ရွဳခြင္႔ရေအာင္ ေလ႔လာမွတ္သားဖတ္ရူတက္ေအာင္အေျခခံမ်ိဳးေစ႔ေလးကို စိုက္ပ်ိဳးေပးခဲ႔တယ္ဆိုတာ
ခုလိုအသက္အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ နားလည္သေဘာေပါက္မိပါသည္။

ဦးေကာင္းစံသည္ စာေပသမားျဖစ္သူပီပီ စကားေျပာေကာင္းသည္။ ဥပမာ ဥပေမယ်မ်ားႏွင္႔ ဖြဲ႔ႏြဲ႕ေျပာတက္သည္။စကားေျပာ
ခ်ိဳသာသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာက အျမဲျပံဳးခ်ိဳလို႔ေနသည္။ေတြ႕တဲ႔လူနဲ႔တည္႔ေအာင္ခင္ေအာင္အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းသင္းတယ္။
သူမ်ားအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ တတ္နိုင္သမွ်ကူညီရွာတယ္။ "ႏွင္းရည္တစ္စက္ ပန္းတစ္ခက္ပင္ ေလာကအက်ိဳးအတြက္ေဆာင္ရြက္နုိင္ေသးတာ လူဆိုတာက ပိုလုိ႔ေတာင္ေဆာင္ရြက္နုိင္ရမွာေပါ႔" ဆိုတဲ႔ သူ႔အဆိုနဲ႔အညီ သူေဆာင္ရြက္သည္။
ရြာသူရြာသားေတြကိုလည္း ေဆာင္ရြက္နုိင္ဖို႔ တိုက္တြန္းႏွိုးေဆာ္တယ္။ "မေကာင္းမွုကိုလုပ္ဖို႔ ရွက္တက္ေၾကာက္တက္ရတယ္။ဒါဟာ ေလာကကိုေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔တရားပဲ" လို႔အျမဲေျပာတတ္ပါတယ္။ သူကိုယ္တုိင္လည္းလိုက္နာတယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ရြာကေလးနဲ႔ဦးေကာင္းစံ ။ ဦးေကာင္းစံနဲ႔ရြာကေလး အကြ်မ္းတ၀င္ရွိလို႔လာပါတယ္။ သူမွာယူေပးတဲ႔ စာအုပ္ေတြဖတ္ သူေျပာတဲ႔ပံုျပင္ေလးေတြနားေထာင္ရင္း ၾကီးျပင္းလာတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြ အခုဆိုရင္ အရြယ္မ်ားပင္ေရာက္လို႔ ရပ္ထဲရြာထဲမွာေရွ႕မွေနရာယူလုပ္ကိုင္ဦးေဆာင္လုိ႔ပင္ေနၾကေလျပီ။ တစ္ရြာလံုးလဲ စာေပေလ႔လာလိုက္စားသူမ်ား စာေပဖတ္ရူသူမ်ားႏွင္႔ အသိပညာမ်ား အေတြးအေခၚမ်ားတိုးတက္ေခတ္မွီလို႔ေနၾကျပီျဖစ္သည္။

ဦးေကာင္းစံတစ္ေယာက္ ေရာက္တဲ႔ေနရာေရာက္တဲ႔ေဒသမွာ ေတြ႕သည္႔လူႏွင္႔တည္႔ေအာင္ေပါင္းတယ္။ ေပါင္းတဲ႔သူေတြကိုလဲ
ၾကီးပြားခ်မ္းသာေအာင္ သူတက္စြမ္းသမွ်နဲ႔ကူညီလမ္းျပေပးတယ္။ဒါေတြေၾကာင္႔ ရြာကေလးကသူ႔ကိုမေမ႔။ရြာသူရြာသားမ်ား
ကသူ႔ကိုအျမဲသတိရလို႔ေနသည္။ေလာကအက်ိဳးအတြက္ တာ၀န္ေက်ေလေလတန္ဖိုးရွိေလေလဆိုတာ ကြ်န္မနားလည္လာခဲ႔ျပီ။ေလာကအေပၚ တာ၀န္ေက်တဲ႔ဦးေကာင္းစံ တစ္ေယာက္ က်န္းမာလို႔ခ်မ္းသာပါေစ ဟု ဆုေတာင္းေမတၲာပို႔သလွ်က္
စိတ္မွာဦးခိုက္ရွိခိုးကန္ေတာ႔လုိက္ပါသည္။

@yadanar
photo - google image.