စံုစီနဖာ မွတ္တမ္း 4 (original story by thatkozaw)
မႏၲေလးေရာက္ပီး သံဝရ ဘဝျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွာ ရာထူးအေနနဲ႔ အိမ္သာေဆးဘဝရာထူးကေန ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ရာထူး ရ႐ွိပံုေလးေျပာပါရေစ။
သံဝရ တို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းဆက္မတန္ႏိုင္တဲ့ကေလးေတြကိုသင္ေပးရင္း ပိုပိုပီးႀကီးမားလာတာေပါ့။
ယခင္သတင္းစာေတြထဲ တင္ျပခဲ့က်တာက အမိႈက္ျဖစ္မယ့္ေရႊမ်ားကို ေကာက္သင္းေကာက္ေသာေက်ာင္းတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ သံဝရ တို႔သည္လည္း ထိုေက်ာင္းေၾကာင့္ဘြဲ႕ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုေက်ာင္းတြင္႐ွိေသာ ဆရာဆရာမမ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ေငြမ႐ွာရေသာ အေထာက္အပံ့႐ွိေသာ ဆရာ ဆရာမမ်ားျဖစ္မွသာ လုပ္ႏိုင္ၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေစတနာဝန္ထမ္း ဆိုသည္မွာ ဘယ္ေလာက္မွမရလို႔ပါေပ။ သံဝရဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ထိ ဆရာ/ဆရာမေတြရတာ 12000mmk မႈလတန္းအဆင့္။ က်ဴ႐ွင္မသင္ရ သင္လည္း က်ဴ႐ွင္သင္ဖို႔ေနေနသာသာ ေက်ာင္းေတာင္မတတ္ႏိုင္ေသာကေလးေတြေလ သင္လည္း အလကားသင္ရမည္ေကာ။
ေဖာင္ေတာ္ဦးစနစ္သည္က မႈလတန္းကပိုရေပသည္။ သံဝရစာၾကည့္တိုက္တြင္ office ဆရာလုပ္ေတာ့ တလ 3000သာရသည္။ ဤကား ထိုေက်ာင္းတြင္ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း ဆရာဆရာမမ်ားသည္ အမ်ားထက္ ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ကေလးေတြအတြက္ အနစ္နာခံကာ သင္ေပးရသည္။ မည္သို႔မွစားစရိတ္မေလာက္ေသာ လစာျဖင့္ သူတို႔၏ ဘဝ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာကို အက်ိဳး႐ွိ႐ွိသုံုးသြားသူမ်ားျဖစ္သည္။
ဘုန္းဘုန္းႀကီးသည္လည္း သကၤန္းအစုတ္ႏွင့္ ေနာက္တလ ေက်ာင္းႀကီးက လစာေတြ မီးေၾကး ေရေၾကး နည္းမ်ိဳးစံုေခါင္းေခ်ာက္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ လံုးဝအေလ်ာ့မေပးသျဖင့္ ယခုထိတည္တံ့ေသာ ေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္းတိုးတတ္မႈျဖစ္ေပသည္။
မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းသားေပါင္းမ်ားစြာ အမိႈက္ျဖစ္မည့္ေရႊမ်ားကို ကူညီေနေသာ ဘုန္းဘုန္းႀကီး လစဥ္ေက်ာင္းခလခ ေပးေနရေသာဘုန္းဘုန္းႀကီးသည္ ထိုစဥ္က က်န္းမာေရးမေကာင္သျဖင့္ ဝိကာလ ေဘာဇဥ္ အျဖစ္ ယမ္ယမ္ တထုပ္ခန္႔ ဝယ္စားဖို႔မ႐ွိေသာ ဆရာတပါးျဖစ္ေလသည္။
ထိုစဥ္က ေက်ာင္းတြင္ တယ္လီဖုန္းကို အနီးအနားမွ လူမ်ားဆက္ေလ့႐ွိရာ ဆက္ခအေနျဖင့္ အနီး႐ွိ ဘက္စံုျပဳျပင္ရန္ဆိုေသာ အလႈဳခံပုံုးအတြင္းထည့္ေလ့႐ွိၾကသည္။ ထိုပံုး၏ ေသာ့သည္က ဘယ္မွာ႐ွိသည္မသိေသာ္လည္း ထိုညက ေက်ာင္းသားေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ပညာေရးကို ငယ္ထိပ္တင္ထားေသာ ဆရာေတာ္၏ အစာအိမ္ေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ဝိကာလေဘာဇဥ္ အဖိုးအခအတြက္ တျပားမွမ႐ွိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထူးထူးျခားျခား က်န္ခဲေသာ ဖုန္းအနီးခံပုံုးမွ အႏွီး ငါးဆယ္တန္ေလးသည္ ျပဴ တစ္ျပဴ တစ္ျဖစ္ေနသည္ကို ဇာဂဏာျဖင့္ သံဝရႏွင့္အျခားကိုရင္ႏွစ္ပါး ေအာင္ျမင္စြာ ဆြဲထုတ္ႏိုင္ခဲ့ေပသည္။ အစာအိမ္အူအတက္ေရာင္ ေရာဂါသည္ သံဝရတို႔ ဘဝအတြက္ ျမင္ေနက် ေဆးရံုတင္ေနက်ျဖစ္ေသာေရာဂါေပပဲ။ ဆရာေတာ္၏ ဆင္းရဲပံုသက္သက္ေဖာ္ျပေပဦးမည္။ ၾကားဖူးသေလာက္
"တျပည့္ေတာ္ဘဝ တရားစြဲခံရတာခ်ည္းပဲ။ ပထမဦးဆံုးေက်ာင္းစတည္ေတာ့ ေက်ာင္းသား အိမ္သာေတြနံလို႔ဆို ရပ္ကြက္က တရားစစြဲတယ္။ တပည့္ေတာ့ အိမ္သာေကာင္းေကာင္းမေဆာက္ႏိုင္ေသးဘုရား။ ဘယ္လိုျပင္ႏိုင္မွာလဲဘုရား။"
အျခားဆရာေတာ္ဘုရားတစ္ပါးကိုေလ်ာက္တင္ေသာစကား မွတ္မွတ္ရရၾကားဖူးသည္။
အမ်ားအတြက္လုပ္ရင္း ျဖစ္တတ္ေသာ သေဘာျပေခ်သည္။ ဆရာေတာ္သည္ထိုအခ်ိန္မွစ ဝိကာလ ေဘာဇဥ္ မမွီဝဲေတာ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ သကၤန္းသည္ ယခုထိအစုတ္ေလးပါ။ သို႔ေသာ္ေက်ာင္းမွာ တကၠသိုလ္အထိအဆင့္ျမင့္ရန္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားေပါင္းေသာင္းခ်ီေပပီ။ သံဝရမိတ္ေဆြ @myozin သည္ ထိုေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းဝင္ နံပတ္ 2 ျဖစ္ကာ ယခုထိတာဝန္ထမ္းေဆာင္ဆဲျဖစ္သည္။
သံဝရ တႏွစ္ျပည့္ပီ။ မန္းေလး လူရည္မလည္ေပသိ ကိုရင္ေရလည္လာေခ်ပီ။ အရမ္းေကာင္းေသာဆြမ္းဟင္းဆို ႏွစ္ခါဝင္ရမည္။ ႀကိဳက္တတ္ေသာ အေၾကာ္ဆို ဆြမ္းခြက္ထဲ ဖြက္ ေနာက္တခါတန္း 😁😁😁😁😁😁😁။ (ထိုဘဝမွတ္မိေနေသး၍ ယခု ဆြမ္းေလာင္းရင္ အေၾကာ္ခ်ည္းေလာင္းသည္။)
တရက္ သံုးထပ္ေက်ာင္းေဆာင္တြင္ ဘဲပ်က္သည္။ မျကာခဏလဲရသည္။ ထိုအသံႏွင့္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တတ္ခ်ိနိသက္မွတ္ရာ ဘဲပ်က္ေသာေၾကာင့္ ကရိကထျဖစ္ရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မၾကာခဏပ်က္ေသာ ဘဲ system အစား ေခါင္းေလာင္းတလံုး ဝယ္ကာ တဖက္ေက်ာက္းတြင္ခ်ိတ္ သံဝရေနေသာ ေက်ာင္းမွာ ႀကိဳးဆြဲရန္ျပင္ၾကသည္။
ထိုေခါင္းေလာင္းဝယ္ေသာေန႔ ခ်ိတ္ အပီး ဘယ္သူတီးမွာလဲျပႆ နာ ကိုရင္သံုးပါးေခၚကာ တေယာက္ျခင္း ဆြဲခိုင္းေလသည္။ အျခားကိုရင္မ်ားမွာ သံဝရထက္ႀကီးကာ ထိုစဥ္က သံဝရမွာ 8တန္း သူတို႔က တကၠသိုလ္ဝင္တန္းျဖစ္ေခ်သည္။ အျခားကိုရင္မ်ားမွာ စည္းခ်က္မညီကာ သံဝရအလွည့္တြင္ကား ေဂါင္ကေလာင္ေဒါင္ကို စည္းခ်က္ညီညီဆြဲႏိုင္ခဲ့သည္။ ဆရာမမ်ား အျခား office အကူမ်ားမဆြဲႏိုင္ၾကေပ။
ထိုစဥ္က သံဝရ ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ အဆြဲေကာင္းသျဖင့္ ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ သံဝရဟုေခၚတြင္ခံရကာ ထိုေသာရာထူးအပ္ႏွင္းခံရေပသည္။
ထိုရာထူးသည္က ေက်ာင္းသားေပါင္း 500ေက်ာ္ သံဝရ ေက်ာင္းတတ္ခိုင္းမွ တတ္ရသည္။ သံဝရဆင္းခိုင္းမွဆင္းရသည္။ နည္းတဲ့အာဏာလား ေဟာ့ဒီ ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ သံဝရ ေပသည္။
အိမ္သာေဆးရာထူးသည္ကား ဆရာမ သည္ သူကုသို္လ္ယူပရေစ ဟုဆိုကာလုယူသြားေပသည္။
လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့မေပးႏိုင္။ ဆရာမမွ ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ရာထူးတြင္ သံုးဖို႔ လက္ပတ္နာရီတလံုး လက္ထိုးေပသည္။ သံဝရသည္ ဆြမ္းခံထြက္ရင္ လက္ပတ္နာရီ ပတ္လ်ွင္ ဆြမ္းေလ်ာ့ေလာင္းမွာေျကာက္ေသာေၾကာင့္ ခါးပန္းဆီးႀကိဳးတြင္ ခ်ည္ထားရေလသည္။
ထိုလက္ပတ္နာရီေက်းဇူးျဖင့္ ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတတ္ သံဝရ ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ရင္း တရက္တြင္
အတန္းပိုင္ဆရာမမွ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုဆူရင္း အေတာ္အတန္စိတ္တိုသြားသျဖင့္ အခန္းတခါးပိတ္လိုက္ကာ
"ေဟ့ ဒီထဲကေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းထိုးမွ ထြက္ရမယ္။ မထြက္ခင္အသံေတြမၾကားျခင္ဘူး။ တိတ္တိတ္ေနၾက။ ထြက္ရဲတဲ့သူထြက္စမ္း။"
ဒုကၡ သံဝရေသပီေလ။ ပီးေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းက သံဝရထိုးရမွာေလ။ ခါးပန္းစည္းႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားေသာ နာရီေလးၾကည့္ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမည္မသိ။
သံဝရ ေသးညႇက္ပံု ေက်ာင္းတတ္လာသမ်ွ အတန္းတိုင္း ေ႐ွ႕ဆံုးခံု က မခြါရ။ တခါတေလ စာေမးခံရလြန္းလို႔ တႏွစ္အတန္းေျပာင္းတိုင္း အေနာက္ဖက္သြားထိုင္တိုင္း ဆရာေတြ ဆရာမေတြက ဂုတ္ဆြဲေခၚကာ ေ႐ွ႕ဆံုးတန္းျပန္ပို႔ခံရသည္။ အားမတန္မာန္ေလ်ာ့ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ပါရစျမဲ သူငယ္တန္းမွ 10တန္းထိပါပဲ။ ဟုတယ္ေလ မျမင္ရတဲ့ေနရာ သြားသြားထိုင္တာ ဘယ္ဆရာ ဆရာမက ထားမွာတုန္း။
သံဝရ ဆရာမလည္းေၾကာက္တယ္ သို႔ေသာ္ အျခားေက်ာင္းသားေတြ သံဝရ ေဂ်ာင္ကေလာင္သံၾကားမွ ေက်ာင္းဆင္းရမည္။
သတိၲ႐ွိ႐ွိ ရင္ဆိုင္မယ္ ဆရာမေတာ့ေၾကာက္တယ္ ငါထြက္မယ္ကြာဆိုပီး တံခါးနားထြက္ေလသည္။
တံခါးနားေရာက္မွ သံဝရမွားမွန္းသိသည္ တံခါး ဂလန္႔ ထိုးထားသည္ကို သံဝရ မမွီ
သံဝရ သကၤန္းျပင္ဝတ္သည္။ ခုန္သည္။
ဟားဟားဟား။
ရယ္ၾကသည္။ တံခါးက ၾကပ္ေသာေၾကာင့္မရ။
ေနာက္ တႀကိမ္ ခုန္ျပန္သည္။
ေဟာေနာက္တႀကိမ္။ တစ္တန္းလံုးအူတတ္ေခ်ပီ။ သံဝရေတာ့မ်က္ရည္လည္ကာ ငိုခ်မိသည္။ ပုတာအျပစ္လားဗ်ာ။ ဆရာမလည္း အူတတ္ေခ်ပီ။
ထို႔ေနာက္ဂုတ္ဆြဲေခၚပီး စိတ္တိုဟန္ျပကာ သံဝရ မခန္႔တာလား မင္းက ငါမလုပ္နဲ႔ေျပာေနတာ မင္းက မခန္႔ေပါင္နဲ႔ တံခါးသြားဖြင့္တာ ဘာတုန္း။
စိတ္တိုဟန္ျပေပမယ့္ေျပာရင္း ရယ္ျပန္သည္။
သံဝရ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ ႐ွက္စိတ္ျဖင့္ ငိုပဲငိုေနသည္။ ဆရာမ မွာ႐ိုက္ရခက္ ေျပာရခက္။
အတန္းထဲမွ မည္သူလည္းမသိ လွမ္းေျပာသည္
"ဆရာမ အဲ့ဒါ ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ သံဝရ ဆရာမ
သူက ေခါင္းေလာင္းတီးရမွာ သူက ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းတီးေပးဖို႔သြားတာဆရာမ။
ရယ္ရင္းေျပာၾကေလသည္။ ပီးထပ္ရယ္ၾကသည္။ "
ထိုေန႔က ဆရာမသည္လည္း စိတ္ေျပကာ ရယ္ေမာခဲ့ေလသည္။
သို႔ေသာ္ ေဂ်ာင္ဂေလာင္ေဒါင္ ဂ်ပုသံဝရသည္ကား
ငါသာအိမ္ေထာင္က် သားေမြးခဲ့ရင္ အရပ္႐ွည္ပါေစ။ ပီးေတာ့ ေလးႏွစ္နဲ႔ေက်ာင္းမထား ပါရေစနဲ႔ ဟုဆုေတာင္းမိေခ်သည္။
ဆက္ရန္
That Ko Zaw
MSC 005
ေနာက္တသ္ခါ မန္းတေလးေရာက္ျဖစ္ရင္ အဲ႔ဒီ ေက်ာင္းကို လိုက္ပို႕ဖို႕ ေျပာရမယ္ ကိုသက္စာဖတ္ျပီး ေရာက္ဖူးခ်င္ျပီ
စာေတာ့နည္းနည္းသင္ဖူးတယ္ ဟိ
ေဖာင္ေတာ္ဦးေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးက်ေနာ္မွာလည္း ဇာတ္လမ္းေလးေတြ႐ွိတယ္ အကိုေရးမွသတိရတယ္ က်ေနာ္လည္ေရးအုနးမွ😀
ေရးေရး
အလဲ႔ အလဲ႔
အလိုအလို
စပီဗ်ာ ကိုရင္ ကေနစတာဘဲ :D
ကိုရင္ကေနပဲစရမွာပဲ
ဆံုလည္း ဆံုပါေပ့ ကိုသက္ရယ္ ...
ၾကံဳရ ဆံုရ ဘံုဘဝေပါ့ ဗ်ာ
ဒါေတာင္ ႐ႈးေပါက္ျခင္တာမေမးရဲလို႔ တရက္ ေအာင့္ရတာ မပါေသးဘူး
ေအာ္..ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္😊😊ေနာက္ထက္ ဖတ္အံုးေမ
ေဂါင္ကေလာင္ေဒါင္ ကြ
အလန္းပါေနာိ
ဟယ္ သမ်ားကို
ဖတ္ရင္းကိုေခါင္းမူးသြားတယ္
အေရးအသားညံတာခြင့္လြတ္ပါ
ကြီးသက္ ခင္ဗ်ားေတာ့ မသိဘူး၊ကြ်န္ေတာ္မူးေနျပီ
ငိ နာမႈးေသးဘူးဟ
ေဂ်ာင္ကေလာင္ေဒါင္ သံဝရအေျကာင္းေလးကခံစားမႈအနွစ္ေတြနဲ႔ပါကိုသက္ေရ…
ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမအေျကာင္းေတြပါလာေတာ့ က်ြန္ေနာ္တို့ငယ္စဥ္က ေစတနာအရင္းခံျဖင့္အာေပါက္ေအာင္ စာသင္ေပးခဲ႔ေသာ ဆရာဆရာမမ်ားကိုေတာ့သတိရမိတယ္ဗ်ာ………
ဆရာေတာ္ေတြအမ်ားဆံုးရင္ဆိုင္ေတြျကံုခဲ႔ရေသာေရာဂါကေတာ့ အစာအိမ္ေရာဂါပဲဗ်ဳိ႕…
အမ်ားစုက မျပည့္စံုဘူးဆိုတဲ႔ ဆင္းရဲျခင္ေတြနဲ႔ျကံုေနျကရတာကိုးဗ် …
ခံစားခဲ႔ရပါေသာ္လည္း……စာဖတ္သူက်ြန္ေနာ္ကို ရီစရာ လြဲေခ်ာ္မႈေလးေတြနဲ႔ စာကိုအဆံုးသတ္ခဲ႔ေပးတယ္ေနာ္………သူရ
ဟုတ္တယ္ဗ် အဲ့တုန္းကဆို ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာ့တစ္ေယာက္ေဆးရံုတင္ရတာ
အဲ႔ဒီေနရာမွာက်ြန္ေနာ္ခံစားရဆံုးပဲကိုသက္ေရ
က်ြန္ေနာ္ငယ္ငယ္က… တစ္ခ်ိန္ေပါ့ …
မျပည့္စံုေသာဆရာေတာ္ေတြအေျကာင္းနည္းနည္းသိထားခဲ႔ရတယ္ေလ
ျပန္ျမင္ေယာင္မိေတာ့ စာဖတ္ရင္ခံစားမိသြားတယ္ဗ်ာ…သူရ