ငုိေနတဲ့ ငါ
ယူကလစ္ပင္ရဲ႕ ေခါင္မုိးမွာ ဥျသငွက္ေလးေတြလည္းနားမေနပါဘူး။
သစ္ရြက္ ေျခာက္ကေလးေတြပဲ ေျမမွာ တလိမ့္လိမ့္
လြင့္လို႔ ေနပါတယ္....ေႏြ။
အဲ့ဒီ့ေန႔ဟာ ေက်ာင္းေနာက္ဆုံးေန႔ေပါ့....။
အဲ့ဒီေန႔မွာပဲ ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႕ နားေနခန္းအေ႐ွ႕မွာ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့နင့္ကုိ ငါစေတြ႔ခဲ့တာေလ..။
ေဟ့..ေဟ့ အဲ့ဒါဘာလုပ္မလို႔လဲ....။နားေနခန္းအတြင္း ဦးတည္ေနတဲ့ေျခလွမ္းေလးတြန္႔သြားတယ္။
ၿပီးေတာ့လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္တယ္။နားေနခန္းထဲ ဝင္ၿပီး ခုံေပၚမွာတင္ထားတဲ့
ကမၻာလုံးႀကီးေပၚကုိ နင္လက္လွမ္းေနတာေလ။
ေၾကာင္တတ္တတ္ေလးျပန္ေျဖတဲ့ နင့္မ်က္လုံးေတြ ဝုိင္းေနတယ္။
ငါ...ငါ ႏႈတ္ဆက္မလို႔ပါ။ေက်ားပုိးအိတ္ကေလးကုိ
သပ္တင္ရင္း....
"ဘာကုိ ႏႈတ္ဆပ္မလို႔လဲ".လို႔ ငါက ျပန္ေမးေတာ့ နင္က "ဒီေန႔ ေက်ာင္းေနာက္ဆုံးေန႔မလား၊ဆရာမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးကုိႏႈတ္ဆပ္ခဲ့ရတယ္ေလ။
ဒီလိုပဲ ငါတုိ႔ကုိ စာသင္ေပးတဲ့ေနရာမွာအေထာက္အကူအေပးတဲ့ ကမၻာလုံးႀကီးကုိလည္း ႏႈတ္ဆပ္သင့္တယ္မလား"
အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါက ကမၻာလုံးႀကီးကုိ လက္ဆြဲးႏႈတ္ဆပ္မလို႔ပါ။
ဟြန္း...ကမၻာလုံးႀကီးကုိ လက္ဆြဲးႏႈတ္ဆပ္ရမယ္လို႔ငါျဖင့္ ေတြးေတာင္မေတြးဖူးဘူး။ တကယ္ေတာ့ နင္က
ကမၻာလုံးႀကီးကုိ လွည့္ၿပီး နင္တစ္ေယာက္ထဲ လက္နဲ႔ထိခ်င္တာ ဟုတ္တယ္မုိ႔လား....။
ငါက ဘာမွမေျပားပဲ ၿငိမ္ေပးေနလိုက္ေတာ့ နင္က ကမၻာလုံးႀကီးကုိလွည့္တယ္ေလ။တိတ္ဆိပ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ နားေနခန္းမွာ ကမၻာလုံးႀကီးရဲ႕ တလွိမ့္ခ်င္း ခနဲ႔တဲ့တဲ့ ထြက္လာတဲ့ "ခ်ပ္ခ်ပ္"ဆိုတဲ့ေလတုိးပြတ္တုိက္သံက က်ယ္ေလာက္သလိုလိုပင္။ထိုစဥ္ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းထိုးၿပီ။
ေဒါင္....ေဒါင္....ေဒါင္....ဆုိုတဲ့ ေခါင္းေလာင္း
သံဟာ ေႏြဦးရာသီ ဝတ္မႈန္ေလးေတြရဲ႕
ရနံလႊင့္သံလိုပဲ။ ခ်ဴိၿမိန္သင္း...ေနတယ္။
နင္ၿပီးရင္ ငါလဲ ႏႈတ္ဆပ္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ငါလဲ ကမၻာလုံးႂကီးကုိ ယူၿပီး အားယူလွည့္လိုက္တယ္။
ငါလွည့္တဲ့ အခ်က္ေတြက တဝွီဝွီနဲ႔ပုိျမန္ေနသလိုပဲ။
ကမၻာလုံးႀကီးကုိ္ထားၿပီး ငါလွည့္ျပဳံးျပဖုိ႔ လုပ္ေတာ့
နင္က မ႐ွိေတာ့ဘူးေလ....။
..................................။
"အယ္ ....အယ္"
ငါ ရာဘာပူေပါင္းေလးေတြမႈတ္ေနတုန္းကလဲ
အနားကုိ နင္ေရာက္လာခဲ့ျပန္တယ္...။
ေပ်ာ့စိစိနဲ႔ အရည္ေလးေတြကေန ပူေပါင္းတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ငါမႈတ္ျပေတာ့ နင္အ့ံျသေနခဲ့တယ္ေလ။
"ဘာလို႔ ပူေပါင္းအႀကီးၿကီးထိ မႈတ္လို႔ရေနတာပါလိမ့္"
ေမးသလိုလိုနဲ႔ လည္း ေရရြတ္လာတယ္။
"ဒါက ရာဘာေတြနဲ႔လုပ္ထားတာေလ ...ရာဘာေတြက ေလနဲ႔မထိခင္မွာေတာ့ေပ်ာ့ၿပီး
ဆြဲးလို႔ရတာေပါ့။ဒါမဲ့ေလနဲ႔ထိေတြ႕လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ မာခဲသြားၿပီေလ"
ငါက ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးသေလာက္ ေျပားျပမိေတာ့လည္း
နင္က မ်က္ေမွာင္ က်ဴံသြားတယ္။ၿပိီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းလဲ စူသြားတယ္။
"ဟုတ္လဲ ဟုတ္ဘဲဲနဲ႔"တဲ့
"ဟုတ္ပါတယ္ဆို၊ ငါဖတ္ဖူးတယ္"။
"လာေလွ်ာက္ေျပားမေနနဲ႔ေဟ့ မယုံဘူး"
ေတာ္ေတာ္အျငင္းသန္တဲ့ေကာင္မေလးပဲလို႔ ငါ့စိတ္ထဲကေျပားမိေသးတယ္။
" ျပၾကည့္ နင္ေျပားတာဟုတ္မဟုတ္ ငါကုိယ္တုိင္မႈတ္ၾကည့္မယ္"။
သိသားပဲ သူမႈတ္ခ်င္လို႔ ညဏ္မ်ားေနတယ္ဆိုတာ။
နင္မႈတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ပူေပါင္းေလးေတြကႀကီးလာတယ္ေလ။
"အယ္...အယ္"
နင္အ့ံျသေနျပန္ေသးတယ္
ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္မႈတ္ၾကည့္ဖုိ႔ လုပ္ေတာ့
နင္သူငယ္ခ်င္းေတြေရာက္လာၿပီး နင့္ကုိျပန္ေခၚသြားတယ္ေလ။
ငါကေတာ့ နင္ခ်န္ခဲ့တဲ့ ပူေပါင္းေလးကုိ ကြဲးထြက္မသြားေအာင္ ေလထဲမွာစိတ္ကူးနဲ႔သိမ္းဆည္းေနမိတယ္။
(ဆက္ရန္ )
..............................
..............................
ဤ ဝထၳဴသည္ ့စာေရးဆရာ သူေဝး၏" ငုိေနတဲ့ငါ့မွာ" ဝထၳဴမွ အေၾကာင္းအရာမ်ားအား တုိက္႐ုိက္ကူးယူထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ ကြၽန္ေတာ္သိထားသမွ်ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ ငယ္ဘဝပုံစံအေတြ႔အၾကဳံကုိမ်ားကု္ိ ေရးသားရန္ အဓိကထား မွီးျငမ္းထားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
မည့္သည့္အရာကုိ မွီျငမ္းသနည္းဟုဆိုလာလွ်င္ တကယ့္စာေရးဆရာတစ္ေယာက္၏ စာေရးပုံေရးနည္းကုိ အဓိကထား၍ မွီၿငိမ္းထား
ပါေၾကာင္း......။
@originalworks
Congratulations! This post has been upvoted from the communal account, @minnowsupport, by sattpaing from the Minnow Support Project. It's a witness project run by aggroed, ausbitbank, teamsteem, theprophet0, someguy123, neoxian, followbtcnews, and netuoso. The goal is to help Steemit grow by supporting Minnows. Please find us at the Peace, Abundance, and Liberty Network (PALnet) Discord Channel. It's a completely public and open space to all members of the Steemit community who voluntarily choose to be there.
If you would like to delegate to the Minnow Support Project you can do so by clicking on the following links: 50SP, 100SP, 250SP, 500SP, 1000SP, 5000SP.
Be sure to leave at least 50SP undelegated on your account.
Good ok
Thanks