တစ္ခ်ိန္က

တစ္ခ်ိန္က တကၠသိုလ္

2000 ခုႏွစ္ မွာ ဆယ္တန္းေျဖဆိုခဲ့တယ္။ ေအာင္စာရင္းေတြထြက္လာေတာ့ ။ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေအာင္မယ္လို႔
မထင္ထားခဲ့ဘူး။ ကိုယ္ရသေလာက္ဘဲေျဖခဲ့တာဘဲကိုး။ တစ္ျခားသူေတြအျမင္မွာေတာ့ ခိုးခ်တယ္လို႔ဘဲ
ျမင္ေနၾကတယ္ေလ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါသူတို႔အျမင္ဘဲ။ ကိုယ္ရသေလာက္ေျဖတာကို ေအာင္မွတ္ရတဲ့အေၾကာင္း
ကေတာ့ ကိုယ္က်က္ထားတဲ့ဟာေတြအကုန္တိုးတာဗ်။ ျမန္မာစာဆိုရင္ (5)မွတ္တန္ေတြအကုန္လံုးရတယ္။ (10)မွတ္တန္
ကိုမက်က္ဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ (10)မွတ္တန္က ဘယ္ေလာက္ေျဖေျဖအလြန္ဆံုးရ(၇)မွတ္(၈)မွတ္ဘဲေလ။
အဲတာေၾကာင့္ ဆယ္မွတ္တန္ေမးခြန္းကို ေျဖရမယ့္အစား (5)မွတ္တန္ေမးခြန္းဘဲေျဖေပးလိုက္တယ္။ အမွတ္ျပည့္
(5)မွတ္ျပည့္ရတယ္ေလ။ အဂၤလိပ္စာကေတာ့ အေပါက္ျဖည့္ကိုက ဆယ္မွတ္အလကားရတယ္မို႔လား။ အက္ေဆး ေရးဖို႔
ေခါင္းစဥ္တပ္ ၊ ႏႈတ္ခြန္းဆက္တက္ရင္ကို (3)မွတ္ရတယ္။ က်န္တာက တစ္ႏွစ္လံုးက်က္ေနရေတာ့ (14)ပုဒ္ေလာက္က
နားေရ၀မ်က္စိေရ၀ေနတာနဲ႔ကို အလိုလိုရေနတယ္ေလ။ သခ်ာၤပိုင္းကေတာ့ သခ်ာၤ(2)ကို မေျဖဖူး ။ ပံုေသနည္းေလး
သံုးေလးခုေလာက္ တက္ေပးလိုက္တယ္။ အမွတ္ရတယ္ေလ။ သခ်ာၤ(1)ကေတာ့ အကုန္ေျဖတယ္။ ကိုယ္ကအဲလိုင္း
ဘဲသန္တယ္။ physic/ bio ေတြကလည္း ပံုေတြ ကိုကအမွတ္ရတယ္။ သမိုင္းဆိုလည္း ကိုယ္ေရြးက်က္တဲ့ ၄ ပုဒ္အကုန္
ပါတယ္။ ပထ၀ီ၀င္ ကတိုက္ႀကီး (4)တိုက္ဘဲက်က္တယ္။ တိုးတာဘဲေလ။ ေဘာဂ ကေတာ့ ပံုေသနည္းေလးေတြကိုက
လည္း အမွတ္ရေနေတာ့တာ။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ၀ယ္လိုအားနဲ႔ ေရာင္းလိုအားဆိုရင္ ႏွစ္စကတည္းကက်က္လာလိုက္
တာ ႏွစ္ဆံုးတဲ့အထိ အဲစာရြက္ကို မခ်ျဖစ္ဘူး။က်က္သမွ် တိုးတယ္လို႔ေျပာရမလား။ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့
ကိုယ့္နာမည္ေလးပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ ေအာင္စာရင္းသြားမၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ အိပ္ေနလိုက္တယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္
သိရလိမ့္မေပါ့ေလ။ ေအာင္တယ္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္း ေအာင္ပြဲခံဖို႔ လူေတြစုၿပီး စားေသာက္ဆိုင္ကိုသြားၿပီး
ေအာင္ပြဲခံတယ္ေပါ့။ အဲအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို တစ္သက္လံုးေတာင္မေအာင္ဘူးလို႔ ေျပာတဲ့သူက သူ႔ကိုေခါက္ဆြဲေၾကာ္
၀ယ္ေကြ်းပါတဲ့ေလ။ အင္းဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ ကိုယ္လည္း မသိခ်င္ေဆာင္ေနလိုက္တယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့
အထိ ေကာင္မေလးေတြဆိုတာဘာမွန္းေတာင္မသိေသးဘူးရယ္။ သူ႔ဘာသာသူေန ကိုယ့္ဘာသာကိုယ့္ေနဘဲ။
ကိုယ္ကခပ္ကင္းကင္းရယ္။ (ကပ္လို႔မွမရတာ)။ ပထမ အစ္မဆိုင္မွာဘဲ ကြန္ပ်ဴတာစာစီစာရိုက္၊ တစ္ဖက္နဲ႔
ေစ်းကူေရာင္းလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ ေနာက္မွ အေမက ဆိုင္တစ္ဆိုင္ခြဲေပးလို႔ ဆိုင္ကယ္အပိုပစၥည္းဆိုင္ေလးဖြင့္ေရာင္း
ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္ကလည္း လူပ်ဳိလူလြတ္ဆိုေတာ့ ဟိုစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္လုပ္ရင္း ေဘာလံုးပြဲေတြလည္း ေလာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဲမွာ ရွိသမွ် ဆိုင္ေလး ေျပာင္သလင္းခါသြားတယ္လို႔ေျပာရမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆိုးရင္းေပရင္း ညဥ့္နက္ေတြထိေလွ်ာက္လည္
ပတ္ရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးေစခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္ကိုတက္ဖို႔အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့ မန္းေလးကိုသြားရတယ္။
အေ၀းသင္ စီးပြားစီမံ ပထမႏွစ္စတက္ခဲ့တယ္။ အဲအခ်ိန္တုန္းက ခုလို FRIEND တို႔ဘာတို႔လို သိပ္မစည္ကားေသးဘူး။
ယူနီစံ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတာ့ရွိတယ္။ ေက်ာင္းထဲမွာက RUBY လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လားရွိတယ္။ အင္တာနက္ဆို
တာကလည္း ခုလိုတြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။ ညဖက္ေတြမွာဆို အေဆာင္မွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔
လူစုၿပီး အရက္ေသာက္လိုက္၊ ဖဲရိုက္လိုက္နဲ႔ဘဲ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေစခဲ့တယ္။

ပထမႏွစ္မွာေတာ့ စည္ပင္တိုက္တန္းမွာငွားေနလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းကကြဲေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔
ျပန္ဆံုျဖစ္တယ္။ ခုဆိုရင္သူနဲ႔အဆက္အသြယ္လည္းအၿမဲရေနတယ္။ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ေယာင္လည္လည္နဲ႔
ဘယ္သြားလို႔သြားရမွန္း မသိဘူး။ က်ဴရွင္သြားလိုက္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္လိုက္။ သူငယ္ခ်င္းအေဆာင္သြား
လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာမ်ားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔အသိထဲမွာ မိန္းကေလးလွလွေလးေတြပါတယ္။
ဟီးးးး။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေမဂ်ာကလည္းတူတယ္။ သူကလည္းဘာမွ မလုပ္တတ္မကိုင္တက္အူလည္လည္ေလးရယ္။
အာ့နဲ႔က်ဴရွင္သြားရင္သူ႔ကိုသြားေခၚ အတူတူသြား အတူတူစား ေနလာလိုက္တာ သံေယာဇဥ္ ေႏွာင္ႀကိဳးတိုးတိုး
လာခဲ့တယ္။ သူ႔ကိုစိတ္၀င္စားေနေၾကာင္းကိုသူလည္းရိပ္မိေလာက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း စသလိုလို
ဘာလိုလိုလည္းေျပာထားေတာ့ သူသိေလာက္မွာေသခ်ာပါတယ္။ ေကာင္မေလးကမဆိုးဘူးဗ်။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို
လွတယ္။ ရွမ္းမေလးဆိုေတာ့ အသားေလးကလည္းေဖြးဥေနတာ။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္းသြယ္သြယ္လ်လ်ေလးဗ်။
မ်က္ႏွာေလးကလည္းအျပစ္ကင္းလိုက္တာဗ်ာ။ (ဒါကၽြန္ေတာ္အျမင္ပါ)။ အဲလိုနဲ႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔သာကုန္လြန္လာတယ္
သူ႔ကိုဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ကမိန္းကေလးအႀကိဳက္ႏွင္းဆီခိုင္စာရင္းမ၀င္ေတာ့ ဖြင့္ေျပာဖို႔မရဲခဲ့ဘူးဗ်ာ။

ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းကၿပီးေတာ့ သူလည္းသူ႔နယ္ျပန္ကိုယ္လည္းကိုယ္နယ္ျပန္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဖြင့္ေျပာမယ္လို႔
အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ေတြဆြံ႕အေနမိေတာ့တယ္။ သူ႔အေဆာင္ကို ညေနပိုင္းသြားေတာ့
မင္းသိဟ ကိတ္ေလး၀ယ္ေကၽြးတယ္ဗ်ာ ။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ စားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မစားဘဲ
သူေကၽြးတဲ့မုန္႔ေလးကို အမွတ္တရအေနနဲ႔သိမ္းထားဖို႔ အေဆာင္ထိယူလာၿပီး သိမ္းဆည္းထားလိုက္တယ္။
အဲေခတ္တုန္းကဖုန္းေတြမေပါေတာ့ သူ႔ကိုဆက္သြယ္ဖို႔ ဖုန္းနံပါတ္လည္းမရွိ။ လြမ္းလိုက္တာဗ်ာ။
ဒီလိုနဲ႔ေစာင့္စားရင္း ေမ်ာလြင့္ရင္းနဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ကို တက္ဖို႔အခ်ိန္ေရာက္လာျပန္ပါေတာ့တယ္။
ကိုယ့္မွာေတာ့ စိတ္အားေတြတတ္ၾကြေနခဲ့တယ္။ မန္းေလးေရာက္ေတာ့ အေဆာင္ငွားၿပီး သူလာမယ့္ေန႔ကို
ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိေတာ့တယ္။ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေနေတာ့ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရာက္လာၾကၿပီ။
စစခ်င္းေန႔ဆိုေတာ့မေမးေသးဘူး။ ေနာက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူေက်ာင္းမတတ္ေတာ့ဘူး
လား။ ဘာျဖစ္လို႔မလာတာလဲလို႔သူငယ္ခ်င္းကိုေမးေတာ့ -- - - - - - - -
သူက ေယာက်ာၤးယူတာဘယ္လိုလည္းသိခ်င္လို႔ဆိုၿပီး လင္ေနာက္လိုက္သြားၿပီတဲ့ဗ်ာ။ အဲေလာက္ထိ
ရိုးအသူေလးပါဗ်ာ ( :-( )

ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ သူေပးတဲ့ မင္းသီဟ မုန္႔ေလး မိႈတတ္ေနတာေလးကို အဲအခ်ိန္ထိ သိမ္းဆည္းထားဆဲ

AUTHOR @nannhtike
MSC-164
Photo google image