ေနညိုရင္
သူမႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္စတြင္ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္မွ ခ်စ္သူေတြျဖစ္လာခဲ႕သည္။ေက်ာင္းသား ဘဝျဖစ္၍ အပူပင္ေသာက ဘာမွမရွိခဲ႕။ခ်စ္ခဲ႕ ေပ်ာ္ခဲ႕သည္။တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္က ခ်စ္လြန္းေတာ့လည္း ေက်ာင္းျပီလ်ွင္ ႏွစ္ကိုယ္နီးႏိုင္ဖို႔ အလုပ္ကိုင္မွ စ၍ တိုင္ပင္းထားသည္။
ဒီေန႔သည္ ဒုတိယႏွစ္ စာေမးပြဲ ျပီးေသာေန႔ျဖစ္သည္။မနက္ဖန္ဆိုလ်ွင္ သူမ ခ်င္းေတာင္တန္းသို႔ ျပန္ရေတာ့မည္။ထို႔ေႀကာင့္ နံနက္ပိုင္း စာေမးပြဲေျဖျပီးလ်ွင္ မံုရြာျမိဳ႕ရွိ ဘုရားအစံု ဖူးရန္ တိုင္ပင္ထားသည္။ကြ်န္ေတာ္က အရင္ေျဖျပီး၍ သူမ စာေျဖအခန္းဝနားတြင္ ေစာင့္ေနသည္။သူမလည္း သိပ္မႀကာလိုက္ပါ အခန္းမွ ထြက္လာျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ရည္ရြယ္ ခ်က္အေကာင္ထည္ေဖာ္ရန္ ကြ်န္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ေက်ာကၠာ ေရႊဂူနီ ဘုရားသို႔ စထြက္ခဲ႕သည္။
သူမက ကြ်န္ေတာ့ခါးေလးကို ဖက္ျပီး ေနာက္မွ ထိုင္လိုက္လာခဲ႕သည္။ထေနာင္းဝန္းရြာလယ္ေလာက္ အေရာက္တြင္ ဆိုင္ကယ္ ဘီးေပါက္သြားသည္။ကံေကာင္းသည္ အနီးနားတြင္ ဆိုင္ကယ္ ဘီးဖာ ဆိုင္က အသင့္ရွိေနသည္။ဘီးဖာဆိုင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း လမ္းတစ္ဖက္တြင္ အေႀကာ္ဆိုင္ေလး ရွိသည္။ဆိုင္ကယ္ကို ဘီးဖာဆိုင္တြင္ ထားျပီး အေႀကာ္သြားစားရန္ ထြက္လာခဲ႕သည္။ႏွစ္ေယာက္သား သတိမမူမိဘဲ လမ္းအျဖတ္ကူးတြင္ ေမာင္းလာေသာ ဆိုင္ကယ္သည္ အရွိန္မထိန္ႏိုင္ဘဲ"ေမ"အားဝင္တိုက္မိသည္။"ေမ"လြင့္ထြက္ျပီး လဲ သြားသည္။ေခါင္းသည္ လမ္းႏွင့္ရိုက္မိ သြားျပီး"ေမ"ေခါင္းမွ ေသြးမ်ား ထြက္လာျပီး သတိလစ္သြားသည္။
"ဒီေန႕ညေနကသူမရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညေနလဲ ျဖစ္နိုင္တယ္"တဲ႕။က်ြန္ေတာ္ ရူးမတတ္ပဲ သူ႕မအခန္းဆီ က်ြန္ေတာ္ အေျပးအလႊားသြားခဲ႕သည္။သူမကေတာ့ ကုတင္ေပၚမွာ အသက္ကို ပင္ပန္းစြာ ရႈရွိက္ရင္း အိပ္ေနေလရဲ႕။ေနညိဳရင္ က်ြန္ေတာ္တို႕ အျပီးတိုင္ ခြဲရေတာ့မွာပါလား။နာရီသံမ်ားက"တခ်က္ခ်က္"ျဖင့္ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနသည္။နာရီလက္တံမ်ားကို ႀကည့္ျပီး က်ြန္ေတာ္ ေျကာက္ေနသည္။ဒီလိုနဲ႕ပဲ က်ြန္ေတာ္တို႕ေတြ အဆံုးသတ္ရမွာလား ေတြးမိရံုနဲ႕တင္ ပါးျပင္ေပၚသို႕မ်က္ရည္မ်ား အလုအယက္ေျပးဆင္းလာက်သည္။
သူမလက္ကေလးကို ဖြဖြေလးဆုပ္ကိုင္ျပီး"ေနာင္ဘဝ ဆိုတာရိွခဲ႕ရင္ က်ြန္ေတာ္တို႕ျပန္ဆံုေတြ႕ပါရေစ"ဟုကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္းမိသည္။
သူမႏွင့္အတူရွိခြင့္ရေနသည့္ အခ်ိန္ ခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္တန္႔ခြင့္ရွိရင္ ရပ္တန္႔၍ရလ်ွင္ ရပ္ထားခ်င္မိတယ္။ကြ်န္ေတာ္ သူမ၏နွဖူးကို ဖြဖြေလးနမ္းလိုက္သည္။သူမမ်က္လံုးပြင့္လာတယ္။သူမ အသက္ပိုျပီး ပင္ပန္းစြာ ရႈေနရသည္။သူမလည္း သိေနသည္ ထင္သည္။သူမ၏ အလွဆံုးမ်က္ဝန္းထဲမွာ မ်က္ရည္မိုးစက္ေလးေတြ ျပိဳဆင္းခ်င္ေနသည္။သူမ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာဖို႔ အားယူေနသည္။
က်ြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးသူမကို ဘယ္လိုနႈတ္ဆက္ရမွာလဲမသိခင္ သူမရဲ႕အလွဆံုးနႈတ္ခမ္းကလဲ ခပ္ဟဟေလးပြင့္လာခဲ႕သည္။ က်ြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕"စိတ္ကူးအိမ္မက္ေတြကို ေမ့လိုက္ပါေတာ့ ေမာင္"တဲ႕။သူမေျပာလိုေသာ စကားအျပီးတြင္ ေနာက္ထပ္ စကားသံ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ႀကားခြင့္မရေတာ့ပါ။သူမ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ထာဝရ အိပ္စက္သြားပါျပီ။က်ြန္ေတာ္တို႕ဆံုဆည္းခဲ႕တဲ႕ အခ်ိန္ ခဏေလးသည္ အတိတ္မွာ အိပ္ေမာက်သြားပါေတာ့သည္။
Photo credit google
MSC-224
ခံစားရပါသည္။ ဇာတ္လမ္းေလးက ရင္နင့္စရာ။
ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ
ပုံေတြက ၾကပ္လြန္းတယ္ကြယ္၊ ဝတၳဳတုိေရးရင္ ပုံနည္းေလေကာင္းေလပါ။
အခုလို လာေရာက္ ေဝဖန္ေထာက္ျပေပးတာ က်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ
Congratulations @myintlwinsoe! You have completed some achievement on Steemit and have been rewarded with new badge(s) :
Click on any badge to view your own Board of Honor on SteemitBoard.
To support your work, I also upvoted your post!
For more information about SteemitBoard, click here
If you no longer want to receive notifications, reply to this comment with the word
STOPစိတ္မေကာင္းပါဘူး bro
ဟုတ္ကဲ႕ပါဗ်ာ
အလြမ္းမ်ားရင္ ယမကေရာရတယ္
ပိုလြမ္ေကာင္းသြားတေပါ့ 😁😁
ဟားးး
စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။
ဖတ္ေပးတာေက်းဇူးပါဗ်
ေနဳရင္ ေၿဳတာေပါ့ 😁😁😁
ဘာေရးတာလဲဟဲ႔ ဖတ္မရဘူး
ဝမ္းနည္းစရာဇာတ္လမ္းေလး
ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ
ဝမ္းနည္းျခင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အားေပးေနပါတယ္ကုိစုိး
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်
လြမ္းလို.ကိုမၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ 😄😄😙😃
လြမ္းတယ္ဆိုတာ ခံစားတက္မွရတာ ရွီးေဖာ္ရဲ႕