ပိန္းပန္းလိုလူ
အဆင္းလွဆန္းလူ႔ေပါက္ပန္းဆိုတဲ့စကားကို ကိုယ္ငယ္ငယ္တည္းကၾကားဖူးခဲ့တယ္။အဖြားကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ရုပ္ရည္လွပပီး ဘာအရည္အခ်င္းမွမမရွိတဲ့သူမ်ိဳးကိုေျပာတာေပါ့တဲ့။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕လူေတြၾကေတာ့ ရုပ္ရည္လည္းရွိတယ္ အရည္အခ်င္းလည္းရွိတယ္ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္တဘို႔တည္းအတြက္ပဲၾကည့္တယ္ အတၱႀကီးတယ္ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိၾကဘူး အဲ့လိုလူေတြၾကေတာ့ဘယ္လိုပန္းလည္းလို႔ေမးေတာ့ အဖြားကၿပံဳးပီးကိုယ့္ကိုၾကည့္ေနတယ္ ဘာမွေတာ့ျပန္မေျဖဘူး အဖြားကဘာကိုေျပာခ်င္တာလည္းကိုယ္မသိဘူး စိတ္ထဲကေတာ့သိပ္ပီးဘဝင္မက်ဘူးေပါ့။
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္အေဒၚတေယာက္အိမ္မွာသြားေနတယ္ အဲ့ဒီ့အေဒၚရဲ႕ၿခံထဲမွာပန္းပင္ေတြအမ်ားႀကီးပဲစိုက္ထားတယ္ အမ်ားဆံုးကေတာ့ပိန္းပန္းပင္ေတြပဲ ပိန္းပန္းေတြကေစ်းေကာင္းရေတာ့အေဒၚကအမ်ားဆံုးစိုက္တယ္ထင္ပါ့။
ကိုယ္လညး္အေဒၚပန္းပင္ေတြျပဳစုတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုဝိုင္းလုပ္ေပးရတာေပါ့ အဲဒီမွာကိုယ္ဘဝင္မက်တဲ့အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုေတြ႔ပါေရာ ဘာလဲဆိုေတာ့ပိန္းပန္းပင္စိုက္တဲ့အခါ အျမစ္ကိုအုန္းဆံႀကိဳးနဲ႔ေသခ်ာပတ္ပီး ပန္းအိုးထဲထည့္တယ္ ပန္းအိုးက်ပ္သြားဖို႔အုတ္နီခဲက်ိဳးေတြကပ္ထညိ့တယ္။ပီးေတာ့ပိန္းပန္းပင္ကို အညွီအေဟာက္အပုပ္ရည္ေတြေလာင္းေပးရတာပဲ အေဒၚကငါးေတြကိုစဥ့္အိုးနဲ႕အပုပ္ခံတယ္ ထြက္လာတဲ့အရည္ေတြကိုလိုက္ေလာင္းတယ္ အဲ့လိုလိုက္ေလာင္းရင္ၿခံထဲမွာ၂ရက္ေလာက္ေတာ့နံေစာ္ေနတာပဲ။ပိန္းပန္းေတြပြင့္လာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကိုလွတယ္။ပန္းပြင့္ေလးေတြကလွပေနေပမယ့္ အုန္းဆံႀကိဳးနဲ႔အုတ္နီခဲက်ိဳးေတြကေတာ့ အပုပ္နံ႔ေတြစြဲသြားတယ္။အေဒၚအိမ္ကျပန္လာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာေတြးမိသြားတယ္ အဆင္းလည္းရွိတယ္ အရည္အခ်င္းလည္းရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုအကိ်ဳးမျပဳပဲ ပ်က္ဆီးေစတဲ့လူေတြကို ပိန္းပန္းလို႔ေခၚရမယ္ဆိုပီးေတာ့ေပါ့။
ကိုယ္အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ လူ႔ေပါက္ပန္းေတြလည္းအမ်ားႀကီးေတြ႔ရသလို ပိန္းပန္းလိုလူေတြလည္းေတြ႔ရတယ္။ကိုယ္အမုန္းဆံုးကေတာ့ပိန္းပန္းလိုလူေတြပဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူ႔ကိုမေခၚမေျပာေနလို႔မရလို႔သာခၚေျပာေနရတယ္ သူ႔ရဲ႕ရာထူးကိုေၾကာက္ေနရေတာ့ သူ႔ကိုေတာ့စိတ္ထဲကမပါလည္းပတ္သတ္ေနရတယ္။သူတို႔သည္ တန္ဖိုးႀကီးပါသည္ လူပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဆင့္အတန္းတစ္ခုကိုပိုင္ဆိုင္ထားတယ္ ဒါေပမယ့္သူနဲ႔ပတ္သတ္ေနရတဲ့သူေတြနဲ႔သူ႔လက္ေအာက္မွာအလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြအဖို႔ေတာ့ အပုပ္နံ႔သာခံစားလိုက္ၾကရတယ္။
ကိုယ္လည္းပိန္းပန္းလိုလူမျဖစ္ရေအာင္ႀကိဳးစားေနထိုင္ဖို႔သင့္တယ္လို႔ေတြးမိရင္း ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ကသူေတြကိုအက်ိဳးျပဳႏိုင္ဖို႔စဥ္းစားရင္းေပါ့။
အေရးအသား တိုးတက္လာတယ္။