သူဆင္းရဲေလး

ကၽြန္ေတာ္႔ကို အမ်ားအျမင္ လူလိမၼာေလးတစ္ေယာက္လို႔ ျမင္ၾကမည္လား ဒါမွမဟုတ္ လူဆိုးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ျဖစ္ေနမည္လား ။ ခုအခ်ိန္မွာ လူဆိုးတစ္ေယာက္လို ဘဲျမင္ၾကပါလိမ္႔မယ္ေနာ္ ။ ကၽြန္ေတာ႔နာမည္က ေမာင္၀မ္းပါ ။ အေမ်ာ္အျမင္ရွိတဲ႔ အေဖတို႔က နာမည္ ရွည္ရွည္ေ၀ေ၀း လုပ္မေနပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ႔ေအာက္က ညီမေလးကေတာ႔ မတူးေပါ႔ ။ ဘယ္သူက အၾကီး ဘယ္သူကအငယ္ ခြဲရလြယ္သြားတာေပါ႔ဗ်ာ ။ အငယ္ဆံုးေလးကိုေတာ႔ ဖိုက္ႀကီးလို႔ ေခၚၾကတယ္ ။ အားလံုး ညီအစ္ကိုေတြ ငါးေယာက္ရွိတာေပါ႔ ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔က အေတာ္ဆင္းရဲၾကသူေတြျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကအၾကီးဆံုးလဲ ျဖစ္ေနေတာ႔ မိသားစုအတြက္လည္း ငယ္စဥ္အခ်ိန္ကဘဲ ႀကိဳးစားေပးခဲ႔ရပါသည္ ။ ကေလးအရႊယ္နဲ႔မမွ်တဲ႔ အလုပ္ေတြျဖစ္ေပမဲ႔ ပင္ပမ္းေပမဲ႔ အေမတို႔ အေဖတို႔ သက္သာတာျမင္ရရင္ဘဲ စိတ္ခ်မ္းသာမိေနခဲ႔ပါတယ္ ။ သူငယ္တန္း တစ္တန္းေလာက္ကေန အိမ္မွာနိုင္တစ္ေလာက္ လုပ္ကူေပးခဲ႔ပါတယ္ ။ အျခားအိမ္မ်ားမွာလည္း ပန္းကန္ေဆးတာမ်ိဳး ေလးေတြလုပ္ေပးတဲ႔အခါ မုန္႔ဖိုးဆိုေပးတတ္ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ မသံုးရက္ပါဘူးေလ အိမ္ရဲ႕ စားစရိတ္ေလးျဖစ္ျဖစ္ အေထာက္အပံ႔ ျဖစ္ေစဖို႔ အိမ္ကိုသာေပးခဲ႔ပါတယ္ ။

အသက္ခြန္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေရာက္ေတာ႔ ေရထမ္းပံုးေတြဘာေတြႏိုင္လာေတာ႔ ေရထမ္းေရာင္းခဲ႔ပါတယ္ ။ အတူေနသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔လိုဘယ္နိုင္မွာလဲဗ်ာ ။ ဒီလိုႏိုင္ေအာင္လဲ အေဖတို႔ကေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔ပါတယ္ ။ က်ႊန္ေတာ္ထင္းေပါက္ ေရထမ္းကို အိမ္အတြက္သာမက ဝင္ေငြတစ္ခုရဖို႔ လုပ္ေနခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ ေဆာ႔ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္ေပါ႔ေလ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ မေဆာ႔ခဲ႔ရဘူးလားဆိုေတာ႔ တစ္ခါတစ္ရန္ေလာက္သာ ေဆာ႔ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ။ ေဆာ႔ကစားတဲ႔ အခ်ိန္ဆိုတာ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ မရွိသေလာက္ ရွားပါးခဲ႔တာပါ ။ ေဆာ႔ေနရင္း ေနာက္ေက်ာေပၚကို အေဖ႔ရဲ႕ႀကိမ္တုတ္ က်လာမည္လဲ စိုးရိမ္ရေသးသည္ေလ ။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေမ႔ရဲ႕ မ်က္ရည္နဲ႔ စကားလံုးမ်ားစြာတို႔ကလည္း ကပ္ပါလာတတ္သည္ေလ ။

အေဖကေတာ႔ နည္းနည္းေသာက္တတ္သည္ဆိုေတာ႔ အရက္ဖိုးေလးကလည္း တစ္ရက္နည္းနည္းဆိုေပမဲ႔ အခ်ိန္ၾကာဆိုရင္ သိသာလာတာပါဘဲေလ ။ ပတ္၀န္းက်င္ အလယ္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ လူမြဲေပါ႔ဗ်ာ ။ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ႔ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ႔အတြက္ ဂရုျပဳစရာ မျမင္ေတာ႔တဲ႔ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုလည္း ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာက အဆိုးျမင္လာတယ္ထင္ပါတယ္ ။

ရွစ္တန္းတက္ျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာ မိသားစု စားဝတ္ေနေရး ညီ ညီမေတြရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္မ်ားၾကား ေက်ာင္းထြက္ျပီး အဲ႔ဒီေခတ္အခါက နာမည္ေက်ာ္ခဲ႔တဲ႔ ေရႊေတာ ေရႊေမွာ္ဆိုတဲ႔ေနရာေတြကိ္ု သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ႔ပါတယ္ ။ ထိုေရႊေတာမ်ားတြင္ ငါးေထာင္ဆိုေသာ က်ပ္ေငြ အတြက္ တစ္ေနကုန္ ေရစိုစို ေနပူပူ ၾကားက အႏၱရာယ္ၾကားမွာ လုပ္ကိုင္ခဲ႔ရပါတယ္ ။ ေန႔တစ္ပိုင္း လုပ္ျပီး အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ နားခဲ႔လွ်င္ တစ္ျပားမွ မရပါ ။ ငွက္ဖ်ားလဲ အလြန္ေပါမ်ားသျဖင့္ ငွက္ဖ်ားဒဏ္လဲ အလူးအလဲ ခံခဲ႔ရဖူးပါတယ္ ။

ခုေတာ႔ မိဘေတြလဲမရွိေတာ႔ပါဘူး ဒါေပမဲ႔ ၾကံဳရာ အလုပ္ေလးမ်ားလုပ္ျပီး ေနေနဆဲပါ ။ ငယ္ငယ္က ရုန္းကန္လွဳတ္ရွားခဲ႔ရတာေတြေၾကာင္႔ ခႏၱာကိုယ္မွာလဲ အေကာင္းအတိုင္း သိပ္မရွိခ်င္ေတာ႔ပါဘူး ။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်ျဖစ္လို႔ ကေလးေတြရလာခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ့တုန္းကလို မပင္ပမ္းရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားရမယ္ေလ ။ၾကိဳးလဲ ၾကိဳးစားေနပါတယ္ ။

MSC . 9

Photos credit; Google Image

Phyoe Thant Zin

@domelay (အေတြးမ်ွင္ေလးမ်ား)