စိတ္ဒဏ္ရာေလးေတြ

  

ကၽြန္ေတာ့္မွာ သဘာ အရ ဝါအရ အမ်ိဳးေတာ္တဲ့ ေျမးႏွစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ေျမးလို႕သာဆိုတာ တစ္ေယာက္က ဒီႏွစ္ အေစာပိုင္းမွာပဲ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းပီးထားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ခုခ်ိန္မွာ ဒုတိယႏွစ္ ဥပေဒဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားေနပါတယ္။ သူတို႕မိသားစုေလးကေတာ့ ေအာင္ပင္လယ္ရပ္ကြက္မွာ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ အစကေတာ့ လမ္း ၆၀ နဲ႕ ၃၂လမ္းေထာင့္က နဂါးကြက္သစ္မွာေနပါတယ္။ သူတို႕အိမ္ကိုလည္း တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကအေဆာင္မွာေနတာဆိုေတာ့ အျမဲေတာ့မသြားျဖစ္ပါဘူး။ အၾကီးမေလးကေတာ့ ေက်ာင္းပီးသြားပီျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕ေလာေလာဆယ္ အားလပ္ခ်ိန္ေတြကို ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ ေဝယာဝစၥ ေတြကို ကူလုပ္ေပးရင္း LCCI သင္တန္းတက္ေနပါတယ္။ ေနာက္ပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ကို ကြန္ပ်ဴတာအသံုးျပဳနည္းအေျခခံေလးေတြသင္ေပးေနပါတယ္။  

  သူ႕ရဲ႕ဝါသနာေတြက သီခ်င္းဆိုတာဝါသနာပါ ပါတယ္။ Myanmar Idol မႏၱေလးမွာ လူေရြးတုန္းကေတာင္ သြားျပိဳင္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ပီး ဘုရားေက်ာင္းက သီခ်င္းဆိုျပိဳင္ပြဲေတြမွာလည္း အျမဲျပိဳင္ပါတယ္။ ေနာက္ပီး တူရိယာေတြလည္း ဝါသနာပါ ပါေသးတယ္။ တေယာတီးတာေတြ၊ Guitar တီးတာေတြလည္း သူတီးတတ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အႏုပညာ ဗီဇပါတယ္လို႕ေျပာလုိ႕ရပါတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္လည္း သူ႕ရဲ႕ အခန္းထဲမွာပဲ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုေနတာကို အျပင္ကေနၾကားေနရပါတယ္။ သူ႕အသံကလည္းေကာင္းပါတယ္။ တကယ္ေလ့က်င့္ေပးရင္ ထူးခ်ြန္သူျဖစ္လာမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့လို ေလ့က်င့္ဖို႕နဲ႕ ေထာက္ပံ့ေပးဖို႕ကက်ေတာ့ အဆင္မေျပျဖစ္ေနပါတယ္ သူ႕မိသားစုအေျခအေနနဲ႕က။ ကေလးမွာ စိတ္ဒဏ္ရာေလးေတြျဖစ္ေနတာေပါ့။   

 သူ႕ရဲ႕ မိခင္က အလွျပင္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ အလွျပင္ဆိုင္မွာအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာက မႏၱေလးျမိဳ႕က Great Wall Hotel ၾကီးရဲ႕ Beauty saloon ဆိုင္မွာ အလွျပင္ဆရာမအေနနဲ႕ အလုပ္လုပ္တာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ဆိုင္ခန္းမွာ လည္း အကူဝန္ထမ္းေလးေတြ ခန္႕ထားပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အလုပ္မရွိျဖစ္ေနတာေပါ့။ အိမ္မွာပဲေနတယ္ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ သူတို႕မိဘ ႏွစ္ေယာက္တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲတစ္ေယာက္တည္းရွာေနလို႕မျဖစ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္းကို သူ႕ေယာက္်ားနဲ႕တိုင္ပင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လည္း အၾကံဥာဏ္ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူဘာလုပ္တတ္လည္းမသိေတာ့ ကၽြမ္းက်င္တာကိုပဲလုပ္ဖို႕ အၾကံေပးလိုက္ပါတယ္။

 အဲ့ဒါနဲ႕ သူတို႕ေတြရဲ႕ စုထားတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ ကားတစ္စီးဝယ္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကားကို လိုင္းကားအျဖစ္ ေျပးဆြဲဖို႕ စီစဥ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မႏၱေလးနဲ႕ ဖားကန္႕ကို ေျပးဆြဲပါတယ္။ ကားေမာင္းရသေလာက္လည္း ဝင္ေငြလည္း လည္း အနည္းငယ္ရလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကားကိုျပန္ျပင္ေနရတာေတြေၾကာင့္လည္း ပိုက္ဆံေလးက အဖတ္မတင္ျဖစ္ေနရပါတယ္။    တစ္ရက္မွာေတာ့ ပိုက္ဆံကိစၥနဲ႕ စကားမ်ားၾကပါတယ္။ စကားမ်ားေနရင္းကေန တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မေလွ်ာ့ၾကတဲ့အခါမွာ ကေလးေတြရဲ႕အေမက အိမ္ေပၚကဆင္းခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေပၚကေနဆင္းခ့ဲပီး အလုပ္ကလည္းထြက္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းပီး အလုပ္လုပ္ေနပါေတာ့တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕အမ်ိဳးသားကပဲ ကားေမာင္းရင္း ကေလးေတြကို ရွာေကၽြးေနရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အမ်ိဳးသမီးက အိမ္ကကေလးေတြကိုေတာင္ မ်က္ႏွာမေထာက္ပဲ အိမ္ကဆင္းသြားတယ္လို႕ ထင္မိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုလိုအိမ္ကေန ဆင္းသြားဖို႕လည္း သူ႕မွာ ခက္ခဲတဲ့ဆံုးးျဖတ္ခ်က္ကိုခ်ခဲ့ရပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ သမီးေလးႏွစ္ေယာက္ကိုခြဲခဲ့ရတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေလးေတြနဲ႕။ ကေလးေတြက ခုထိ သူတို႕အေမကို ခ်ြဲလို႕ေကာင္းေနတုန္း။ သူတို႕ရဲ႕အေဖကိုေတာ့ေၾကာက္ၾကတယ္။  

  သူတို႕အေမကေတာ့ အိမ္ကထြက္သြားတယ္ဆိုေပမဲ့ သူ႕ရဲ႕သမီးေလးေတြအတြက္ ေငြကို အျမဲပို႕ေပးေနျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ရဲ႕အေဖမသိေအာင္ပါ။ ဖုန္းေဘဖိုးေတြ၊ ဖုန္းhandset ကိုကားၾကိတ္သြားလို႕ဆိုပီး ပူဆာလို႕ သူ႕အေမကပဲ ဖုန္းအသစ္တစ္လံုးဝယ္ေပးခဲ့ပီး သူတို႕အေဖကို ဘယ္လိုဘယ္လိုေျပာေနာ္ဆိုပီးမွာရတာေတြရယ္။ အေဖက ကားနဲ႕ဖားကန္႕ဖက္အလုပ္သြားရရင္ အိမ္္မွာက်န္ခဲ့လို႕စိတ္ပူရတာေတြနဲ႕ မိခင္တစ္ေယာက္လည္းမလြယ္ပါဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူတို႕အေဖမရွိတဲ့အခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ့္ကို အိ္မ္ကိုသြားလည္ေပးဖို႕နဲ႕ ကေလးေတြကို ဂရုစိုက္ေပးဖို႕အပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ကိုယ္လည္းရႈပ္ေနသူမို႕၊ သူတို႕ကိုေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပဲ လစ္ဟင္းမႈေတြရွိပါတယ္။ ဖုန္းနဲ႕ေတာ့ မၾကာမၾကာေလး ဆက္ပီး စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။   သူတို႕အိမ္ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တဲ့အခါဆို သူတို႕ေလးေတြခမ်ာ ေပ်ာ္ေနၾကတာ။

 ကေလးေတြပဲရွိေသးတယ္ေလ…. မိဘေတြအေျခအေနေၾကာင့္ သူတို႕ေလးေတြ စိတ္ဒဏ္ရာေလးေတြနဲ႕ျဖစ္ေနရွာတယ္….   ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ လက္ရွိလည္း ျဖစ္ေနတုန္းပါ။

 Writer caesarsupaimin 

MSC-025